II SA/Wa 1668/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spraw.) Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2011 r. sprawy ze skargi P. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą 2) zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz P. D. kwotę zł 200 (dwieście zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania oraz kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem zł) tytułem kosztów zastępstwa procesowego Decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...] Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], którą to decyzją cofnięto P. D. pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej. Jako podstawę materialnoprawną organ wskazał art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). W motywach uzasadnienia organ podał, że P. D. został skazany za przestępstwo z art. 177 § 1 kk (przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji). Podniósł, że wprawdzie przestępstwo, za które został skazany, nie zostało przez ustawodawcę wprost i bezpośrednio wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, jednakże fakt jego popełnienia uzasadnia obawę, że użyje on broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ wyjaśnił ponadto, że P. D. umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, kierując samochodem marki [...] i doprowadził do zderzenia z samochodem marki [...], w wyniku czego nieumyślnie spowodował u pasażerki [...] obrażenia ciała w postaci [...]. Za ten czyn Sąd wymierzył mu karę dziewięciu miesięcy pozbawienia wolności. Wykonanie orzeczonej kary zawieszono na okres dwóch lat tytułem próby. Nadto orzeczono grzywnę oraz świadczenie pieniężne w kwocie 500 zł na rzecz [...]. Organ uznał, że wobec tego faktu P. D. należy do kręgu osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, czyli osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Oceny tej - zdaniem organu - nie zmieniają ani pozytywne opinie o zainteresowanym w miejscu zamieszkania i w Kole Sportowym, do którego należy, ani też fakt prawidłowego przechowywania broni. Od powyższego rozstrzygnięcia strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie , wnosząc o uchylenie skarżonej decyzji. Decyzji tej zarzucono: naruszenie przepisów prawa materialnego - tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez uznanie, iż w przedmiotowej sprawie istnieje uzasadniona obawa użycia broni przez skarżącego w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, naruszenie przepisów art. 7 oraz art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., przez brak dokładnego wyjaśnienia sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację prezentowaną w trakcie trwania postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), który znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, w związku z regulacją zawartą w art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W świetle treści wyżej powołanej normy prawnej oraz biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy, jej istota sprowadzała się do oceny tego, czy sam fakt skazania skarżącego za przestępstwo z art. 177 § 1 kk stanowi samoistną przesłankę, uzasadniającą wydanie skarżonej decyzji. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 lipca 2010 r. o sygn. akt II OSK 1087/09, obawa organu Policji, o której mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, że osoba może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, musi wynikać z całokształtu okoliczności faktycznych sprawy, ocenianej tylko indywidualnie, nie zaś jedynie z samego faktu skazania jej prawomocnym wyrokiem Sądu, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Bezsporne jest, że skarżący został skazany za czyn z art. 177 § 1 kk nie jest to jednak - w świetle przywołanego wyroku - przesłanka, która sama w sobie winna determinować przedmiotowe rozstrzygnięcie. Czyn skarżącego jest kwalifikowany jako przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a zatem w myśl uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r. o sygn. akt II OPS 4/09, nie jest to przestępstwo, które w sposób bezpośredni skierowane jest przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Wśród przestępstw wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 cytowanej ustawy nie wymienia się przestępstw przeciwko komunikacji. Ustawodawca mocą przepisów prawa przesądził, iż osoby skazane prawomocnie za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu należą do kategorii osób, które stwarzają obawę, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Oznacza to, że w tych przypadkach organ może oprzeć się na prawomocnym wyroku skazującym, bez konieczności prowadzenia dalszej oceny. Jednak co do innych osób, które były skazane, ale nie za przestępstwa wymienione w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (zdrowie, życie, mienie) - jak stwierdził NSA we wspomnianej uchwale - organ musi szczegółowo analizować i uzasadnić istnienie takiej obawy, na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego. Dlatego też jest niezbędne, by orzekające w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń organy Policji badały cały materiał dowodowy pod kątem stosowanych norm prawa materialnego. Niewątpliwie w rozpatrywanej sprawie organy tego nie uczyniły. Skoro skarżący został skazany za przestępstwo inne niż przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, ocena dowodów w postaci opinii, dotyczących osoby skarżącego, jego charakteru, zachowania i ewentualnych nałogów lub ich braku, winna mieć podstawowe znaczenie w sprawie, przy jednoczesnym uwzględnieniu takich okoliczności, jak: prawidłowe posługiwanie się bronią, czy prawidłowe jej przechowywanie. Oceniając postawę skarżącego, nie można w świetle art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, powoływać się na fakt popełnienia przez skarżącego przestępstwa w ruchu drogowym, które nie stanowi podstawy prawnej do obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń, gdyż tylko popełnienie przestępstwa przeciwko zdrowiu, życiu lub mieniu może stanowić taką podstawę. Wychodząc z założenia, iż ustawodawca, tworząc normy prawne, zachowuje się w sposób racjonalny, brak jest przesłanek uzasadniających pogląd, iż ustawodawca chciał zrównać skutki prawne skazania za wszystkie przestępstwa. Reasumując, w rozpatrywanej sprawie doszło zatem do automatyzmu - pozaustawowego rozszerzenia katalogu przesłanek, uzasadniających cofnięcie pozwolenia na broń. Taka praktyka nie może zostać zaakceptowana przez Sąd. Powyższe wskazuje zatem, że w sprawie doszło do naruszenia art .7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i uchybienia te nie pozostają bez wpływu na wynik sprawy. Z tych względów Sąd uchylił obie podjęte w sprawie decyzje. Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobligowany do wnikliwej analizy stanu faktycznego (ewentualnie uzupełnienia materiału dowodowego), biorąc pod uwagę argumenty przedstawione w niniejszym uzasadnieniu. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. W oparciu o art. 152 ww. ustawy, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i 2 i art. 209 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd zasądził na rzecz skarżącego kwotę 457 zł, w tym kwotę 200 zł, stanowiącą wartość uiszczonego wpisu od skargi, kwotę 17 zł, poniesioną tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa oraz kwotę 240 zł, tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).