II SA/Wa 1671/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant specjalista Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2020 r. sprawy ze skargi B. T. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie renty specjalnej oddala skargę Zaskarżonym aktem Prezes Rady Ministrów - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w zw. z art. 127 § 3, ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", - utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] marca 2019 r. o odmowie przyznania p. B. T., zwanej dalej "Wnioskodawcą", świadczenia specjalnego. W sprawie orzekano w myśl art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2018 r., poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ustawą emerytalną". W uzasadnieniu decyzji przywołano następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy: - przyznanie świadczenia na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy emerytalnej jest możliwe w szczególnie uzasadnionych przypadkach; przepis nie precyzuje warunków, jakie powinny być spełnione, aby renta lub emerytura mogła być przyznana w tym trybie; w związku z tym każdy wniosek jest wnikliwie rozpatrywany i oceniany pod kątem występowania okoliczności, mogących uzasadniać potraktowanie sprawy w sposób szczególny; zgodnie z przyjętymi zasadami postępowania, potwierdzonymi wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 17 października 2006 r. (sygn. akt P 38/05) oraz orzecznictwem sądów administracyjnych, świadczenie specjalne może być przyznane osobie legitymującej się wybitnymi, niepowtarzalnymi zasługami i osiągnięciami w jakiejś dziedzinie aktywności, np. na niwie zawodowej, społecznej, artystycznej, sportowej, czy też politycznej oraz w przypadku zaistnienia nadzwyczajnych zdarzeń losowych; przy rozpatrywaniu wniosków o przyznanie świadczeń specjalnych sytuacja bytowa wnioskodawców brana jest pod uwagę, jednak nie stanowi ona jedynego kryterium oceny; w przeciwnym wypadku świadczenia specjalne zastępowałyby świadczenia, przyznawane w ramach pomocy społecznej; nie było to zamiarem ustawodawcy przy stanowieniu art. 82 ust. 1 ustawy emerytalnej, - Wnioskodawca zwrócił się z prośbą o przyznanie świadczenia specjalnego na warunkach określonych w art. 82 ust. 1 ustawy emerytalnej; motywował to trudną sytuacją socjalno-bytową, stanem zdrowia i brakiem pomocy; wskazał, że miał pięcioro rodzeństwa, z których obecnie żyje tylko jeden brat, jednak nie utrzymuje z nim kontaktu; jest osobą samotną; ojciec Wnioskodawcy zmarł mając 50 lat, a matka w wieku 87 lat – [...] marca 2011 r.; Wnioskodawca opiekował się matką do końca i było im ciężko; mieli niskie renty; Wnioskodawca w 1980 roku uległa wypadkowi; napisał: "mam 75 % lub 85 % utraty na zdrowiu, odszkodowanie z ZUS otrzymałam, a z PZU nie"; niskie renty otrzymywane przez Wnioskodawcę i jego matkę oraz potrzeba przeprowadzenia remontów w domu (założenie centralnego ogrzewania, budowa łazienki, położenie kostki przed domem) przyczyniły się do zaciągnięcia pożyczki w banku; od tamtej pory Wnioskodawca jest zadłużony; brakuje mu pieniędzy na leki, opał, żywność, stałe opłaty za prąd, gaz, wodę, śmieci i na podatek od nieruchomości; zwracał uwagę na potrzebę wymiany dachu i ocieplenie domu, - z nadesłanej kopii orzeczenia z [...] lutego 1990 r. wynika, że inwalidztwo Wnioskodawcy zaliczono do grupy drugiej i stwierdzono niezdolność do zatrudnienia; wcześniejsze kopie orzeczeń potwierdzają zwiększenie z 5 % (orzeczenie z [...] marca 1981 r.) do 50 % (orzeczenia z [...] lutego 1982 r. i z [...] stycznia 1988 r.) stałego uszczerbku na zdrowiu; renta Wnioskodawcy - po waloryzacji w marcu 2018 roku - wynosiła 1044,54 zł netto, - pouczony o przesłankach przyznawania świadczeń specjalnych Wnioskodawcę napisał: "nie mogę się pochwalić żadnymi wybitnymi i niepowtarzalnymi osiągnięciami"; wyraził pogląd, że gdyby nie doznany wypadek przy pracy, to jego los potoczyłby się inaczej; był solidnym pracownikiem i nie bał się żadnej pracy; od dzieciństwa pracował na gospodarstwie u rodziców, - z nadesłanych dokumentów wynika, że w 1971 roku Wnioskodawca ukończył dwuletnią Szkołę [...] i od [...] listopada 1979 r. do [...] marca 1981 r. pracował w [...] Zakładach [...] w [...], jako [...]; [...] sierpnia 1980 r. poślizgnął się w pracy i upadł; doznał złamania trzonu [...] kręgu szyjnego z uszkodzeniem [...]; w następnych latach wielokrotnie był hospitalizowany z [...] i z powodu bólów głowy, - zgodnie z nadesłanymi przez Wydział Polityki Społecznej [...] Urzędu Wojewódzkiego informacjami Wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe; jest właścicielem domu parterowego o powierzchni 70 m2 - 3 pokoje, kuchnia, łazienka, ogrzewanie centralne - a także działki o powierzchni 10 arów; warunki mieszkaniowe określono jako dobre; potwierdzono, że Wnioskodawca ma zaciągnięte kredyty, które spłaca a źródłem utrzymania jest renta z ZUS; jak podano, około 600 zł przeznacza na koszty związane z utrzymaniem; pozostała kwota jest zajmowana na poczet spłaty zobowiązań; potwierdzono powstanie niezdolności do pracy na skutek wypadku w 1980 roku; jak przekazano, Wnioskodawca twierdzi, że leczy się systematycznie, ale nie wykupuje leków i nie przedstawia stosownych paragonów; korzysta z pomocy finansowej Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w C.; przekazał m.in. harmonogramy spłat trzech pożyczek, zaciągniętych w SKOK im. Franciszka Stefczyka w ostatnich latach; zgodnie z nim Wnioskodawca: - w 2016 r. pożyczył 30.800 zł - miesięczna rata spłaty wynosi 399,47 zł, a ostatnia rata zostanie spłacona w październiku 2026 r., - w 2017 r. pożyczył 8.400 zł i miesięczna rata spłaty wynosi 108,98 zł, a ostatnia rata zostanie spłacona w marcu 2027 r., - w 2019 r. pożyczył 1.500 zł i miesięczna rata spłaty wynosi 19,40 zł, a ostatnia rata zostanie spłacona w styczniu 2029 r., - w kolejnym piśmie Wnioskodawca wskazał na pokrzywdzenie ze strony komornika sądowego; bezprawnie zajął on świadczenie z ZUS; w rozmowie z Prezesem Sądu Rejonowego Wnioskodawca dowiedział się bowiem, że do kwoty 1.300 zł nie ma ściągalności; Wnioskodawca napisał: "Pan Prezes Sądu Rej. ma wstrzymać ściągalność, ma dać adwokata z urzędu, zwolnić mnie od kosztów sądowych"; twierdzi, że sądy i komornik wykorzystują "blokadę jej myślenia"; wpływa to na przegrywanie spraw; podniesiono brak pomocy ze strony wójta gminy C. na zakup węgla; wójt jest zainteresowany posiadłością Wnioskodawcy; w zmowie z komornikiem Sądu Rejonowego chce doprowadzić do upadłości; Wnioskodawca wskazał na wydanie aktu zgonu jego brata, gdzie błędnie podano, jakoby był żonaty oraz na niejasności w zakresie spadku po nim; twierdzi, że obecnie wójt mści się na za to, że powróciła sprawa śmierci brata Wnioskodawcy i fakt, że nie był żonaty; Wnioskodawcy zarzucił także wójtowi niegospodarność, - po pouczeniu w trybie art. 10 K.p.a., o zawartości akt sprawy i możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji, Wnioskodawcy ponownie wskazał na swoją samotność, trudną sytuację finansową i zdrowotną oraz brak pomocy ze strony wójta, - wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy Wnioskodawcy, ponownie zwracał uwagę na trudną sytuację finansową, w tym na zaciągnięte pożyczki, na wypadek w 1980 roku. i obecny stan zdrowia; w swoich kolejnych pismach podał, że rentę specjalną przeznaczyłaby przede wszystkim na leczenie, rehabilitację, leki i węgiel; nadesłał: - zdjęcie brata swojego ojca, który - jak podał - był generałem broni, przebywał w USA i nie mógł odwiedzić Polski, a także - zestawienie operacji ze swojego rachunku płatniczego i kopie dokumentów, potwierdzających opłaty wykonane w maju 2019 roku, - zgromadzone w sprawie dokumenty oraz dodatkowe uzasadnienia Wnioskodawcy nie dowodzą istnienia szczególnego przypadku dającego podstawę do przyznania mu wnioskowanego świadczenia; ustawodawca pozostawił wyłącznemu uznaniu Prezesa Rady Ministrów, jakie okoliczności uprawniające do nabycia świadczenia specjalnego należy uznać za szczególne; omawiane uprawnienie zostało ukształtowane historycznie; oparto się na założeniu wyróżniania świadczeniami renty lub emerytury ze względu, co do zasady, na szczególne zasługi osób, którym świadczenie takie jest przyznawane oraz chęć szczególnego ich uhonorowania; brzmienie zatem art. 82 ust. 1 ustawy emerytalnej należy odczytywać i wywodzić wynikającą z niego normę w tym właśnie, przywołanym historycznym kontekście; sposób odczytywania art. 82 ust. 1 ustawy emerytalnej był również przedmiotem wielokrotnej oceny sądów administracyjnych; w drodze orzeczniczej wypracowały one wykładnię omawianego przepisu; wskazano w kontekście tej sprawy na tezę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 stycznia 2007 r. (sygn. akt I OSK 894/06) gdzie podano: "(...) szczególnie uzasadniony przypadek wiązać się winien nie tylko z ekstremalnie nawet trudną sytuacją bytową, lecz także ze szczególnymi właściwościami osoby ubiegającej się o przyznanie tego świadczenia, wskazującymi na wyjątkowość danego przypadku w aspekcie społecznym. Chodzić tu może o posiadanie przez wnioskodawcę pewnych cech wyróżniających, jak wybitne osiągnięcia na niwie zawodowej, artystycznej i sportowej czy społecznej, świadczące o zasługach danej osoby wobec społeczeństwa. Sytuacja bytowa spowodowana stanem zdrowia, czy też zdarzeniem losowym nie daje zatem podstaw do domagania się przyznania emerytury lub renty (...)"; podobnie wypowiedział się ten Sąd w wyroku z 1 sierpnia 2007 r. (sygn. akt I OSK 7/07) "Niedookreślone pojęcie szczególnie uzasadnionych przypadków bez wskazania jakichkolwiek kryteriów i przesłanek oznacza, że ustawodawca pozostawił Prezesowi Rady Ministrów ocenę, czy sytuacja osoby ubiegającej się o świadczenie specjalne nosi znamiona szczególnie uzasadnionego przypadku. Przy czym warto wskazać, iż celem przepisu art. 82 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach (...) jest uhonorowanie i zapewnienie godziwych warunków bytowych osobom, które mają wybitne indywidualne zasługi i osiągnięcia w określonej dziedzinie aktywności", - w pierwszym piśmie do Wnioskodawcy wyjaśniono przesłanki przyznawania świadczeń specjalnych oraz proszono przede wszystkim o jasne i dokładne udokumentowanie okoliczności, wskazujących na legitymowanie się wybitnymi i niepowtarzalnymi osiągnięciami w jakiejś dziedzinie aktywności; w przypadku natomiast powołania się na szczególne zdarzenie losowe - o jego opisanie, w tym wykazanie i udokumentowanie elementu wyjątkowości, - Wnioskodawca - na etapie wyjaśniania stanu faktycznego i gromadzenia materiału dowodowego - potwierdził, że nie posiada żadnych zasług o wymaganym charakterze; podał natomiast, że przed wypadkiem był solidnym pracownikiem i nie bał się żadnej pracy; cechy te bez wątpienia świadczą o pozytywnej postawie w pracy; nie są one niemniej wystarczające do przyznania wnioskowanego świadczenia; nie można zaangażowania w pracę i sumiennego wykonywania powierzanych przez pracodawcę zadań traktować jako działalności wybitnej, - drugą przesłanką, mogącą mieć wpływ na przyznanie świadczenia specjalnego, jest wystąpienie szczególnego zdarzenia losowego, które można uznać za nadzwyczajne - mające element wyjątkowości w skali kraju; Wnioskodawca powołał się na wypadek przy pracy, stan zdrowia, trudną sytuację finansową, samotność i brak pomocy; wskazany w niniejszym postępowaniu upadek w wyniku poślizgnięcia jest bardzo częstym zdarzeniem losowym, niejednokrotnie będącym wynikiem nienależytego zachowania ostrożności przez osobę poszkodowaną i powodującym urazy; zdarzenia takiego nie można więc zakwalifikować do mających charakter nadzwyczajny; odmienna ocena spowodowałaby odejście od przyjętych zasad przyznawania świadczeń - w szczególnych, niepowtarzalnych przypadkach; świadczenia specjalne, przyznawane przez Prezesa Rady Ministrów, utraciłyby swój wyjątkowy charakter; stało by się świadczeniami o charakterze niemal powszechnym, - samo uwypuklanie przez Wnioskodawcę jego trudnej sytuacji materialnej, w dużej mierze wynikającej z obowiązku spłaty zaciągniętych kredytów, a także powoływanie się na stan zdrowia, bez wykazania przesłanek uzasadniających uznanie tej sytuacji za szczególną, w rozumieniu powołanego przepisu, nie daje podstawy do przyznania emerytury lub renty specjalnej; świadczenia specjalne nie mają bowiem charakteru socjalnego, a ich przyznanie nie zależy wyłącznie od potrzeb osób wnoszących o takie świadczenia, nawet w sytuacji, gdy potrzeby te byłyby w pełni uzasadnione; Prezes Rady Ministrów - z uwagi na swoją ustrojową i systemową funkcję w konstytucyjnym systemie organów państwa - nie jest predestynowany ani uprawniony do przyznawania świadczeń osobom znajdującym się w trudnym położeniu; nie ma do tego ani podstaw, ani instrumentów; zabezpieczanie potrzeb socjalno-bytowych znajdujących się w niedostatku osób pozostaje w gestii instytucjonalnej pomocy społecznej, - podkreślono, że świadczenia specjalne przyznawane przez Prezesa Rady Ministrów nie stanowią formy odszkodowania, zadośćuczynienia bądź rekompensaty za doznane krzywdy i cierpienia; wielokrotnie potwierdzano to w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych; dlatego podnoszony brak odszkodowania z PZU i sugerowane pokrzywdzenia ze strony komornika sądowego, sądów oraz wójta gminy C. nie mają wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie świadczenia specjalnego, - przy uwzględnieniu zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej, wykazane w toku postępowania okoliczności, wraz ze zgromadzonym materiałem dowodowym, nie wypełniają celu ustanowienia art. 82 ust. 1 ustawy emerytalnej; tym samym nie dają podstaw do przyznania świadczenia specjalnego. W skardze Wnioskodawca podnosił ponownie okoliczności pozostające w związku z jego stanem zdrowia, w tym doznanym wypadkiem w 1980 roku, trudną sytuację materialną a także nieprawidłowościami, związanymi z dochodzeniem odeń spłaty zadłużenia oraz nieudzielania koniecznej pomocy. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. W piśmie stanowiącym uzupełnienie skargi (k. 58-61) pełnomocnik Wnioskodawcy z urzędu zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów: - prawa materialnego - art. 82 ust. 1 ustawy emerytalnej, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że w sprawie nie występuje przypadek, szczególnie uzasadniający przyznanie emerytury, ponieważ Wnioskodawca nie miał wybitnych zasług; tymczasem z przedmiotowego przepisu wynika, że przesłanki za każdym razem powinny być badane i oceniane indywidualnie; oprócz wybitnych zasług w jakiejś dziedzinie mogą również występować szczególne zdarzenia losowe, które niewątpliwie w tej sprawie miały miejsce, - postępowania: - art. 7. 77 i 80 K.p.a., poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, - art. 9, w zw. z art. 11, K.p.a., poprzez nie informowanie od początku strony, że ma składać dowody na wykazanie wyjątkowych zasług; tymczasem Wnioskodawca dosyłał na żądanie organu, cały czas nowe dowody, świadczące o wyjątkowej sytuacji - że jest osobą samotną, nikt mu nie pomaga, nie ma środków na utrzymanie, nie starcza mu na życie, zmarła mu matka, która również otrzymywała rentę i z tego się utrzymywali, zaciągali przy tym pożyczki, - 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji. Uzasadniając skargę szerzej umotywowano powyższe zarzuty. W trakcie rozprawy (k. 73) pełnomocnik Wnioskodawcy wywodził, że szczególną okolicznością w sprawie był wypadek przy pracy w latach 80-tych poprzedniego wieku, z racji którego Skarżąca nie mogła uzyskać prawa do emerytury oraz śmierć matki w 2011 roku, w końcu zaciągnięte pożyczki i egzekucja komornicza. Sąd zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Trafnie organ skonstatował brak wystąpienie w sprawie przesłanek dla przyznanie Wnioskodawcy świadczenia specjalnego. W uzasadnieniu skarżonego aktu wskazano wszystkie istotne uwarunkowania formalne i okoliczności faktyczne sprawy, przywołując stosowne poglądy judykatury. Z uwagi na uprzednie, szczegółowe zreferowanie stanowiska organu, ponowne przytaczanie jego argumentacji byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje ją za własną. Odnosząc się zarzutów Wnioskodawcy należy jedynie dodać, co następuje. Trafnie, zgodnie z przyjętą na tym gruncie praktyką, wyłożono treść normatywną art. 82 ust. 1 ustawy emerytalnej. Przepis ten nie precyzje wprawdzie kryteriów przyznawania danego świadczenia o charakterze nadzwyczajnym. Oznacza to przykazanie przez prawodawcę upoważnionemu przezeń organowi kompetencji do ustalenia kategorii przypadków, gdy określone świadczenie należy przyznać. W tych ramach wypracowano stosunkowo konkretne kryteria przyznawanie danego świadczenia. Zaakceptowano je także w judykaturze. Na gruncie rozpoznawanej sprawy nie wykazano istotnych przesłanek przemawiających za niezbędnością zmiany przyjętej dotąd praktyki przyznawania danego świadczenia. W tym świetle należy wskazać za organem, że sytuacja Wnioskodawcy - zdrowotna czy materialna - jest w istocie trudna. Nie może to jednak stanowić przesłanki przyznania danego świadczenia. W takim bowiem przypadku - w ramach polskiego systemu prawnego - przewidywana jest w różnych formach pomoc społeczna, z której Wnioskodawca może korzystać. To, że pomoc ta nie jest wystarczająca w kontekście artykułowalnych przezeń potrzeb (np. także potrzeba spłacania zaciągniętych kredytów) nie może być przesłanką dla przyznania przedmiotowego świadczenia, dotyczącego tylko sytuacji wyjątkowych. Jak skazano, nie ma ono charakteru wyłącznie uzupełniającej pomocy socjalnej. Trafnie skonstatował organ, że Wnioskodawca nie może być traktowany jako osoba o szczególnych zasługach w kontekście dobra publicznego. Z kolei sytuacja materialna czy zdrowotne, w jakiej się znajduje nie jest następstwem zdarzenia o szczególnym charakterze. Trudności materialne czy zdrowotne, w następstwie doznanych wypadków przy pracy wśród osób, które nie mogą korzystać ze wsparcia rodziny, nie stanowią w obecnych realiach społecznych niestety sytuacji szczególnej czy tym bardziej nadzwyczajnej. Podobnie gdy chodzi o pogorszenie sytuacji, co do spłaty zaciągniętych kredytów wobec śmierci matki Wnioskodawcy, która miała także dochody a prowadziła z nim wspólne gospodarstwo domowe. Dotyczy to także okoliczności, przywoływanych przez pełnomocnika profesjonalnego na etapie rozprawy przed sądem. Organ trafnie więc skonstatował, na podstawie prawidłowo dokonanych ustaleń faktycznych, że nie zachodzą przesłanki przyznania Wnioskodawcy świadczenia. W tym kontekście zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego, zakreślającego możliwości uwzględnienie jego żądania, są chybione. Zasadnie więc utrzymano w mocy poprzednie orzeczenie w sprawie. Wbrew zarzutom skargi nie naruszono też przepisów postępowania w zakresie obowiązków właściwego wyjaśnienia sprawy. Żadne bowiem jej istotne okoliczności faktyczne nie są sporne, zaś treść uzasadnienia zaskarżonego aktu wskazuje jednoznacznie przesłanki, jakimi kierował się organ, wydając zaskarżone orzeczenie. Zrozumiałe jest rozżalenie Wnioskodawcy, który oczekiwał pozytywnego załatwienia jego sprawy i podejmował szereg działań, które miały prowadzić do uwzględnienia wniosku – m.in. wysyłając dokumenty dotyczące zdarzeń, której w jego ocenie, miały potwierdzać wystąpienie przesłanek przyznania świadczenia. Chybione są jednak zarzuty, jakoby organ nie informował go, jakie kwestie mogą mieć kluczowe znaczenie dla sprawy (tak: pismo z [...] listopada 2018 r. – k. 19 akt adm.). Z kolei dosyłane dokumenty, dotyczące faktycznej sytuacji materialnej czy zdrowotnej Wnioskodawcy nie mogły być traktowane z założenia, jako bez znaczenia, w kontekście prowadzonego postępowania. Gdyby bowiem faktycznie ujawniono wystąpienie okoliczności takich jak szczególne zasługi Wnioskodawcy dla dobra publicznego bądź faktycznie szczególną sytuację losową o charakterze nadzwyczajnym, kwestie dotyczące sytuacji materialnej czy stanu zdrowia Wnioskodawcy mogłyby stanowić dodatkowe przesłanki pozytywne bądź negatywne przyznanie świadczenia. Stąd sama gromadzenie przez organ dokumentacji z tym związanej nie może być uznane za bezcelowe, uchybiające zasadzie art. 9 K.p.a. Równocześnie bowiem jednoznacznie wskazywano Wnioskodawcy (przywołane już pismo z [...] listopada 2018 r.), jakie są niezbędne warunki przyznania świadczenia, zaś ten – nawet na etapie skargi, gdy był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika - nie przywołał okoliczności, które mogłyby stanowić przesłankę uzyskanie świadczenia, przyznawanego tylko w przypadkach szczególnych. Wprawdzie w sprawie nie może ulegać wątpliwości trudna sytuacja życiowa Wnioskodawcy, jednak - co trafnie wywiódł organ - nie może on skorzystać ze zaświadczenia, o które się ubierał, a kwestionowana przezeń decyzja jest zasadna. Sąd nie spostrzegł więc - wobec argumentacji strony skarżącej ani też z urzędu - wad w zaskarżonym akcie, które przemawiałyby za jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 151. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), orzeczono jak w sentencji.