II SA/Wa 1674/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Danuta Kania, Sławomir Antoniuk, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - oddala skargę - Komendant Wojewódzki Policji w G. decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., na podstawie art. 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576) oraz art. 268a K.p.a., cofnął A. K. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej w celu łowieckim. W uzasadnieniu podał, że wymieniony został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. [...] Wydział [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., sygn. akt [...] za popełnienie czynu z art. 178a §1 k.k., tj. za umyślne przestępstwo, tj. kierowanie w ruchu lądowym w dniu [...] lutego 2014 r. w S. przy ul. [...] samochodem marki [...] o nr rej. [...] w stanie nietrzeźwym przy zawartości 0,44 mg/l alkoholu w wydychany powietrzu. W takiej sytuacji cofnięcie pozwolenia na broń jest obligatoryjne z mocy art. 18 ust. 2 pkt.2 w związku z art. 15 ust.6 lit. a ustawy o broni i amunicji. W odwołaniu od powyższej decyzji A. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił organowi pierwszej instancji błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mających wpływ na jego treść. W ocenie pełnomocnika, organ błędnie przyjął, że popełnione przez jego mocodawcę przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. dowodzi, iż nie daje on gwarancji, iż będzie on przestrzegać obowiązującego porządku prawnego, w szczególności, że skarżący nie naruszy zasad bezpieczeństwa posiadania i używania posiadanej przez siebie broni. Zdaniem pełnomocnika uzasadniona obawa użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego ma miejsce w sytuacji skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za popełnione przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, nie zaś za popełnienie jakiegokolwiek przestępstwa. Organ Policji nie mogą stosować wykładni, że każda osoba skazana winna mieć cofnięte pozwolenie na broń. Istotne jest w tej sytuacji zbadanie, czy taka osoba całokształtem swojego dotychczasowego postępowania stwarza obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Konieczne jest również wykazanie związku pomiędzy popełnionym przestępstwem, a cechami charakteru danej osoby oraz jej dotychczasowym postępowaniem. Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., na podstawie art. 138 §1 pkt.1 i art. 268a K.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust.1 pkt. 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, utrzymał w mocy zaskarżaną decyzję. W uzasadnieniu powołał się na okoliczność prawomocnego wyroku skazującego A. K. za popełnienie przestępstwa z art. 178a §1 k.k. i wskazał, że wbrew twierdzeniu zawartym w odwołaniu, w świetle obowiązujących przepisów prawa, które zostały zmienione ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji i weszły w życie ponad trz lata temu, do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca takie pozwolenie została skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust.1 pkt 6 lit. a lub b ustawy o broni i amunicji. W myśl wskazanych przepisów, pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazane prawomocnym orzeczeniem Sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazane prawomocnym orzeczeniem Sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Z powyższego wynika, że do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie się ubiegająca jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Samo przestępstwo nie musi mieć więc bezpośredniego związku z bronią, a organ nie musi w takich przypadkach podejmować żadnych czynności potwierdzających istnienie zagrożenia, o którym mowa w powyższym przepisie. Zważywszy, iż przepis art. 18 ust.1 pkt. 2 ma charakter obligatoryjny, obowiązkiem organu Policji jest cofnięcie pozwolenia na broń w przypadkach wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt.6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Organ podkreślił, że przestępstwo z art.178 a §1 k.k. można popełnić tylko umyślnie, niezależnie czy miało postać zamiaru bezpośredniego, czy też ewentualnego. Wskazał również, że powołane w odwołaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, które zapadły w poprzednio obowiązującym stanie prawnym, utraciły aktualność. Komendant Główny Policji stwierdził, że w świetle obowiązujących przepisów nie budzi wątpliwości, iż przesłanka zagrożenia w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt. 6 wynika m.in. ze skazania za przestępstwa umyślne, a zatem osobom spełniającym tę przesłankę pozwolenia wydać nie można, a pozwolenie wydane – w myśl art. 18 ust.1 pkt. 2 ustawy należy cofnąć. W takich przypadkach bowiem ustawodawca nie daje organom Policji możliwości wyboru konsekwencji administracyjnoprawnych i przyznaje bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu. Ustalenie zatem, że A. K. został skazany za umyślne przestępstwo jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń, niezależnie od innych okoliczności choćby pozytywnie o nim świadczących. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. K. zarzucił jej: 1) naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy przez dokonanie błędnej wykładni i niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust.1 pkt.2 w zw. z art. 15 ust.1 pkt.6 lit. a ustawy o broni i amunicji sprowadzające się do uznania, iż przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. każdorazowo wypełnia znamiona przestępstwa umyślnego, za popełnienie którego cofa się pozwolenie na broń, gdy tymczasem właściwe ich zastosowanie winno skutkować uznaniem, że okoliczności sprawy popełnienia czynu mogą wskazywać na popełnienie czynu w formie winy umyślnej, 2) naruszenie przepisów postępowania, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. sprowadzające się do niezebrania i nierozpatrzenia sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego, gdy tymczasem prawidłowe zastosowanie powyższych przepisów powinno prowadzić do dopuszczenia całości materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy o wykroczenie z art. 178a § 1 k.k. Umożliwienie rozpatrzenia zebranych w tym postępowaniu dowodów mogłoby prowadzić do uznania, że w przedmiotowym przypadku doszło do popełnienia przestępstwa w formie winy nieumyślnej. Z uwagi na wymienione zarzuty wniósł o jej uchylenie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący, przywołując treść art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. wskazał, że materiał zgromadzony w sprawie, stanowiący podstawę orzekania przez organ, powinien być kompletny, tj. dotyczyć wszystkich okoliczności faktycznych, które mają znaczenie w sprawie. W rozpoznawanej sprawie organ Policji wydając decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń myśliwską w celach łowieckich oparł swoje rozstrzygnięcie na materiale dowodowym, w którego skład wchodził wyrok Sądu Rejonowego w S. [...] Wydział [...] oraz opinie wydane przez [...] i Koło Łowieckie "[...]". W skład materiału dowodowego nie wszedł jednak pozostały materiał zebrany w sprawie karnej przeciwko skarżącemu, w który to w ocenie pełnomocnika zawierać mógł okoliczności sprawy, wpływające na uznanie, iż w przedmiotowym przypadku skarżący popełnił przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. poprzez lekkomyślność, a zatem nieumyślnie, a skazany za nie został przez dobrowolne poddanie się karze, a co za tym idzie, wystąpiły przesłanki szczególne, które to uzasadniałyby odstąpienie od wydania decyzji o cofnięciu dla skarżącego pozwolenia na broń. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniona w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 18 ust.1 pkt. 2 w związku z art. 15 ust.1 pkt. 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576), zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt. 2 - 6. Natomiast w myśl art. 15 ust.1 pkt. 6 omawianej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za nieumyślne przestępstwo: - przeciwko życiu i zdrowiu, - przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Redakcja powyższego przepisu wskazuje, że osoby skazane prawomocnie za wymienione w nim przestępstwa, z uwagi na samo skazanie stanowią zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Za takim rozumieniem art.15 ust.1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji konsekwentnie opowiadają się w swoich orzeczeniach sądy administracyjne (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2014r., sygn. akt II SA/Wa 2363/13 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2964/12 –publ. www.cbois.nas.gov.pl). Oznacza to, że wystąpienie przesłanki wymienionej w tym przepisie obliguje organ Policji do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni. Nie ma przy tym potrzeby, jak twierdzi skarżący, badania związku przyczynowego pomiędzy prawomocnym skazaniem za przestępstwo umyślne, a stanowieniem przez posiadacza broni zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Taki wymóg istniał przed nowelizacją przepisu art. 15 ust.1 pkt. 6 dokonaną przepisem art. 1 pkt. 10 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. nr 38, poz. 195), która weszła w życie z dniem 11 marca 2011 r. W niniejszej sprawie postępowanie w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską zostało wszczęte z urzędu w dniu [...] kwietnia 2014 r., a więc pod rządami ustawy o broni i amunicji w obecnym brzmieniu art.15 ust.1 pkt. 6. W sprawie bezsporna jest okoliczność, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. [...] Wydział [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., sygn. akt [...] A. K. został skazany za popełnienie czynu z art. 178a §1 k.k. polegającego na kierowaniu w ruchu lądowym pojazdem mechanicznym znajdując się w stanie nietrzeźwości, mając 0,44 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, na karę [...] pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący [...] lata. Zgodnie z przepisem art. 178a §1 k.k., kto znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Powyższy występek ma charakter umyślny, przy czym samo uruchomienie i prowadzenie pojazdu wymaga zamiaru bezpośredniego, natomiast fakt znajdowania się przez prowadzącego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego może być również objęty zamiarem ewentualnym. W każdym razie niezbędna jest świadomość sprawcy, że może znajdować się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego i godzenie się z tą możliwością (zob. A. Marek, Komentarz do art. 178(a) Kodeksu karnego, System Informacji Prawnej Lex (Lex Omega) 22/2014). Popełniając zatem czyn umyślny z art. 178a § 1 k.k., sprawca de facto świadomie godzi się na takie jego ewentualne skutki, jak śmierć lub kalectwo ludzi albo uszkodzenie czy zniszczenie mienia. Słusznie więc stwierdza organ Policji, że skarżący stworzył tym samym zagrożenie nie tylko dla siebie, ale także i innych uczestników ruchu drogowego. Nawet zaś jednorazowe popełnienie takiego przestępstwa obliguje właściwe organy do cofnięcia pozwolenia na broń. Prawomocny wyrok sądu [...], skazujący osobę ubiegającą się o pozwolenie na broń lub je posiadającą za popełnienie umyślnego przestępstwa lub przestępstwa skarbowego ma dla organów Policji charakter wiążący w sprawach pozwoleń na broń. Organy Policji w postępowaniu administracyjnym, działając na podstawie prawa administracyjnego, nie weryfikują natomiast przebiegu postępowania karnego, trafności kwalifikacji prawnej czynów tym postępowaniem objętych, ani kwestii orzeczonych przez sąd kar czy środków karnych. Twierdzenie zatem pełnomocnika skarżącego, że istotne w niniejszej sprawie było dokonanie oceny materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu karnym pod kątem ustalenia, czy popełniony przez skarżącego czyn miał rzeczywiście charakter czynu umyślnego, czy też skarżący popełnił dany czyn poprzez lekkomyślność, a zatem nieumyślnie, nie znajduje uzasadnienia. Jak już wskazano powyżej organ orzekający w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń wobec popełnienia przez uprawnionego do jej posiadania przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. związany jest oceną prawną dokonaną przez sąd karny orzekający w zakresie kwalifikacji popełnionego czynu. Reasumując, zdaniem Sądu, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne, związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a. i art. 77 K.p.a.). Ponadto Komendant Główny Policji, a wcześniej [...] Komendant Wojewódzki Policji w G., nie dopuścił się – w ocenie Sądu – obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.), albowiem oparł się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym, dokonując jego wszechstronnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego oraz oceniając znaczenie i wartość dowodów dla toczącej się sprawy. Stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 K.p.a. W sprawie nie doszło też do naruszenia innych przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, Komendant Główny Policji, wydając zaskarżoną decyzję, utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie cofające skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską, prawidłowo zastosował również przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i z tej przyczyny należy przyjąć, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.