II SA/Wa 1687/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Andrzej Góraj (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2011 r. sprawy ze skargi F. K. na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wzrostu uposażenia zasadniczego 1) uchyla zaskarżony rozkaz personalny, 2) stwierdza, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości. Komendant Rejonowy Policji [...], działając na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz § 3, § 4 ust. 1 i § 5 ust. 1-5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 06 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. ustalił [...] F. K. – [...] – wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień przyjęcia do służby w Policji, tj. na dzień [...] grudnia 1997 r. w wysokości 5%. Pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. wymieniony złożył odwołanie od przedmiotowego rozkazu, wnosząc o uznanie zaliczonej do chwili obecnej wysługi lat za pracę na ½ etatu w Zakładzie [...] oraz skorygowanie okresu pobierania zasiłku z tytułu pozostawania bez pracy pobieranego przez odwołującego w Rejonowym Urzędzie Pracy w W. Komendant [...] Policji, po rozpatrzeniu ww. odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) - dalej: kpa, rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu przedmiotowego rozkazu organ odwoławczy wyjaśnił, że Komendant Rejonowy Policji [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. ustalił F. K. wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień [...] grudnia 1997 r. na poziomie 5%. W uzasadnieniu przedmiotowego rozkazu wskazano, że w związku z raportem wymienionego, dotyczącym ponownego wyliczenia wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego, została przeprowadzona analiza dokumentów, znajdujących się w aktach osobowych policjanta, która wykazała, iż rozkazem personalnym KRP z dnia [...] marca 1998 r. nr [...] do wysługi lat ww. został zaliczony m. in. okres pracy w Zakładzie [...] od [...] maja 1994 r. do [...] listopada 1994 r. w wymiarze ½ etatu. W konsekwencji ustalono, że wysługa lat na dzień przyjęcia do służby w Policji, tj. na dzień [...] grudnia 1997 r., uwzględniająca okresy pobierania zasiłku dla bezrobotnych, okres odbywania zasadniczej służby wojskowej, a także okres zatrudnienia w zakładach pracy, wynosi łącznie 5 lat, 4 miesiące i 18 dni. W związku z powyższym, procentową wysokość wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień [...] grudnia 1997 r., ustalono na poziomie 5%. Komendant [...] Policji rozpoznając sprawę w II instancji, wyjaśnił, że zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 1, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 06 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego zalicza się: okresy służby w Policji (pkt 1), okresy służby w Urzędzie Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służbie Więziennej (pkt 2), okresy traktowane jako równorzędne ze służbą, o której mowa w pkt 1 i 2, wymienione w art. 13 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.) (pkt 3), zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy; wymiar czasu pracy podlega sumowaniu w przypadku równoczesnego wykonywania zatrudnienia u różnych pracodawców w wymiarze nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku (pkt 4), inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego (pkt 5). Natomiast zgodnie z § 4 ust. 2 cyt. rozporządzenia, do wysługi lat nie zalicza się okresów służby i pracy, za które nie przysługiwało uposażenie zasadnicze, wynagrodzenie lub zasiłek na podstawie przepisów o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Z kolei przepis § 5 ust. 1-3 stanowi, że wysługę lat uwzględnioną przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego ustala się na podstawie dokumentów potwierdzających okresy zaliczania do wysługi lat, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 2-5. Powyższe dokumenty policjant jest obowiązany złożyć w komórce organizacyjnej jednostki Policji właściwej do spraw kadr. Wysługę lat oraz poszczególne jej okresy składkowe ustala się na dzień przyjęcia do służby, chyba że z przepisów odrębnych wynika inny termin zaliczenia danego okresu. W ten sam sposób ustala się wysługę lat w przypadku zmiany wysługi lat w związku z zaliczeniem policjantowi dotychczas nieudokumentowanych okresów zaliczonych do tej wysługi. Natomiast z § 5 ust. 4 wynika, że termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentową jego wysokość określa się w decyzji ustalającej lub zmieniającej wysługę lat w trybie określonym w ust. 2 i 3, z uwzględnieniem przepisów o przedawnieniu. Organ II instancji podniósł, iż po przeprowadzeniu analizy akt osobowych odwołującego, wynika, że rozkazem personalnym KRP [...] z dnia [...] marca 1998 r. nr [...] zaliczono mu na dzień [...] grudnia 1997 r. wysługę lat: w Wojsku Polskim – 1 rok, 2 miesiące i 24 dni; w zakładach pracy – 3 lata, 1 miesiąc i 1 dzień; zasiłek z tytułu pozostawania bez pracy – 1 rok, 3 miesiące i 24 dni, tj. łącznie 5 lat, 7 miesięcy i 20 dni. Organ odwoławczy wskazał, że akta osobowe F. K. nie zawierają decyzji określającej termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentowej jego wysokości, a jedynie ustaloną na dzień [...] grudnia 1997 r. rozkazem personalnym KRP [...] nr [...] z dnia [...] marca 1998 r. wysługę lat oraz jej poszczególne okresy składkowe. Komendant wyjaśnił, że po raz pierwszy ustalono F. K. procentowy wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień przyjęcia do służby w Policji rozkazem personalnym KRP [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo uznał, że okres pracy wymienionego w Zakładzie [...] od dnia [...] maja 1994 r. do [...] listopada 1994 r. w wymiarze ½ etatu, nie może być zaliczony do wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Zgodnie bowiem z § 4 ust. 1 pkt 4 cyt. rozporządzenia, do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego zalicza się zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy; wymiar czasu pracy podlega sumowaniu w przypadku równoczesnego wykonywania zatrudnienia u różnych pracodawców w wymiarze nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku. Tym samym okres pracy wymienionego w Zakładzie [...] nie podlega zaliczeniu. W związku z powyższym, zdaniem Komendanta [...] Policji, zarzut strony, dotyczący możliwości zaliczenia do wysługi okresu zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy na podstawie przepisów kodeksu pracy nie znajduje uzasadnienia. Komendant podkreślił, że przepis § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia MSWiA z dnia 06 grudnia 2001 r., jednoznacznie określa, jakie okresy zalicza się do wysługi uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego, w tym pkt 4 precyzuje, że do wysługi uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego zalicza się zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy; wymiar czasu pracy podlega sumowaniu w przypadku równoczesnego wykonywania zatrudnienia u różnych pracodawców w wymiarze nie dłuższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku. Z kolei pkt 5 wskazuje, że do wysługi tej zalicza się inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego. Tym samym, w ocenie organu II instancji, brak jest podstaw do zaliczenia wymienionemu okresu pracy w wymiarze ½ etatu na podstawie innych, niż określone w rozporządzeniu MSWiA z dnia 06 grudnia 2011 r. przepisów. W ocenie organu odwoławczego, wobec ustalenia przez organ I instancji funkcjonariuszowi okresów wysługi obejmujących łącznie 5 lat, 4 miesiące, 19 dni, ustalenie na dzień przyjęcia do służby w Policji, tj. na dzień [...] grudnia 1997 r. wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości 5% jest zasadne. Pismem z dnia 30 czerwca 2011 r. F. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], wnosząc o jego uchylenie w całości oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie § 4 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 06 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; § 4 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; § 5 ust. 2 i 3 ww. rozporządzenia, poprzez jego niezastosowanie. W odpowiedzi na ww. skargę organ, uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowy rozkaz personalny według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinien zostać wyeliminowany z obrotu prawnego, jako wadliwy. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ drugiej instancji uzasadnił w sposób prawidłowy skarżone rozstrzygnięcie. Zgodnie z wymogiem art. 107 § 3 kpa uzasadnienie faktyczne decyzji winno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zestawiając treść wyżej powołanej normy prawnej z sytuacją faktyczną, z jaką organ zetknął się na poziomie postępowania odwoławczego, pojawia się konkluzja, iż organ drugiej instancji winien przede wszystkim odnieść się do zarzutów i argumentów strony, sformułowanych w odwołaniu. Na tym etapie postępowania administracyjnego nie wystarczy bowiem samo przedstawienie przez organ motywów, jakimi kierował się wydając decyzję. Koniecznym jest również wykazanie swych racji przez pryzmat zarzutów przedstawionych przez stronę w odwołaniu. Inaczej rzecz ujmując, na organie spoczywa ciężar zbicia argumentacji odwołania. Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, iż okolicznością niesporną jest, że strona w odwołaniu zarzuciła organowi dopuszczenie się uchybienia, polegającego na niezastosowaniu w sprawie dyspozycji paragrafu 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 06 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r. Nr 152, poz. 1732 ze zm.). W ocenie skarżącego, organ dzięki umocowaniu wynikającemu z wyżej powołanej normy prawnej, winien wziąć pod uwagę treść art. 152 § 2 kodeksu pracy przy ustalaniu okresów pracy rzutujących na wysługę lat braną pod uwagę przy wzroście uposażenia zasadniczego. Poza sporem pozostaje również okoliczność, iż organ w skarżonym rozkazie personalnym nie wypowiedział się co do trafności powyższego poglądu strony. Nie odniósł się do twierdzenia, że w sprawie można posługiwać się normami kodeksu pracy. Wskazał jedynie na ustawę z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym, do której, w jego ocenie, odsyła m.in. norma paragrafu 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 06 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r. Nr 152, poz. 1732 ze zm.). Nie podjął jednak polemiki z twierdzeniami strony odnośnie zastosowania art. 152 § 2 kodeksu pracy. Powyższe zaniechanie organu świadczy, w ocenie tutejszego Sądu, o tym, iż uzasadnienie skarżonego rozkazu personalnego jest niepełne i nie spełnia kryteriów przewidzianych w przepisie art. 107 § 3 kpa. To zaś sprawia, iż strona, jak również Sąd administracyjny, zostały pozbawione możliwości weryfikacji poglądu organu i jego stanowiska, odnośnie zarzutów odwołania. W związku z powyższym, uznając, że skarżony rozkaz personalny narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku zostało wydane w myśl art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobligowany do tego, aby w uzasadnieniu rozkazu personalnego odnieść się do wszystkich zarzutów i argumentów strony, zawartych w odwołaniu od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. ----------------------- 3