II SA/Wa 1688/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, , Maryla Wiśniewska, Protokolant sekretarz sądowy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymano w mocy orzeczenie Wojewódzkiego Komendanta Policji w S. z [...] marca 2019 r., o cofnięciu p. K.J., zwanemu dalej "Uprawnionym", pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, po opisie przebiegu sprawy, przywołano następujące okoliczności faktyczne i prawne jej uwarunkowania: - zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2019 r., poz. 284), zwana dalej "ustawą o broni",, pozwolenie na broń cofa się, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy, m. in. do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 danej ustawy - z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz.U. z 2018 r. poz. 1878), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej, bądź też uzależnionych od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych; taką informacją jest - na mocy obowiązujących przepisów - orzeczenie lekarskie wydane przez lekarza, upoważnionego do badań lekarskich osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, - w przypadku Uprawnionego, moc wiążącą ma ostateczne negatywne orzeczenie lekarskie z [...] listopada 2018 r., wydane przez upoważnionego lekarza, na podstawie art. 15a ust. 1 i 2, w zw. z art. 15f ust. 1, ustawy o broni; ponieważ treść tego orzeczenia determinuje sposób rozstrzygnięcia sprawy, decyzja organu I. instancji o cofnięciu pozwolenie na broń jest zasadna, - jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, Uprawniony należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i nie może dysponować bronią; świadczy o tym - jak już wskazano - wydane w II. instancji przez upoważnionego lekarza, orzeczenie lekarskie; tymczasem chcąca dysponować bronią osoba musi mieć do tego zdolność, potwierdzoną stosownym orzeczeniem lekarskim i psychologicznym; jest to bowiem okoliczność istotna z punktu widzenia interesu bezpieczeństwa i porządku publicznego; uzyskanie choćby jednego ostatecznego negatywnego orzeczenia lekarskiego, jednoznacznie uniemożliwia dalsze posiadanie pozwolenia na broń palną; obliguje to organy Policji, zgodnie z dyspozycją przywołanego przepisu prawa, do jego cofnięcia; ustawodawca wymaga bowiem, aby zarówno orzeczenie lekarskie, jak i orzeczenie psychologiczne, potwierdzały zdolność do dysponowania bronią palną; jeżeli którekolwiek z nich dyskwalifikuje posiadacza pozwolenia na broń, czy to z przyczyn zdrowotnych, czy psychologicznych, pozwolenie nie może być zachowane, - taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie; ostateczne, negatywne orzeczenie lekarskie wyklucza możliwość dysponowania przez Uprawnionego bronią; ma więc charakter wiążący w niniejszej sprawie, choć Uprawniony otrzymał orzeczenie psychologiczne z [...] listopada 2018 r., gdzie stwierdzono, że może dysponować bronią; [...] października 2018 r. organ I. instancji złożył odwołania od obu orzeczeń przedłożonych przez Uprawnionego - zarówno psychologicznego (z [...] października 2018 r.) jak i lekarskiego (z [...] października 2018 r.), - w przypadku skorzystania z procedury określonej art. 15h ustawy o broni - wniesienia odwołania od orzeczeń, przez właściwego komendanta wojewódzkiego Policji - orzeczenia wydane w I. instancji tracą moc; orzeczenie lekarskie z [...] października 2018 r., nie może więc mieć wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy; w takim przypadku, dopiero uzyskanie pozytywnego orzeczenia w trybie odwoławczym mogłoby potwierdzić zdolność Uprawnionego do dysponowania bronią; tak się jednak nie stało; otrzymał negatywne orzeczenie lekarskie, które wywołuje określone w ustawie o broni skutki, - tym samym, bezzasadne są zarzuty odwołania, jakoby organ I. instancji nie rozpatrzył całego materiału dowodowego i oparł swoje rozstrzygnięcie wyłącznie na jednym z orzeczeń, wydanym w trybie odwołania i nie zawierającym uzasadnienia, umożliwiającego jego ocenę; ustawodawca przesądził bowiem, że o zdolności do posiadania broni palnej świadczy posiadanie pozytywnych orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego, a nie tylko jednego z nich, - organy Policji nie mają prawa wglądu do dokumentacji z badań i nie są upoważnione do oceny przyczyn, dla których uprawniony lekarz lub psycholog orzekł o braku zdolności do dysponowania przez stronę bronią - tzn., które z wymaganych do wydania orzeczenia badań, spowodowało kwestionowaną przez Uprawnionego treść orzeczenia; jest to oczywiste, jeśli zważyć, że organy te nie mają kompetencji ani stosownej wiedzy do oceny orzeczeń lekarskich czy psychologicznych; nie mają one także obowiązku wykazania bezpośredniego związku między stwierdzonym u posiadacza pozwolenia schorzeniem lub zaburzeniem, a jego wpływem na możliwość prawidłowego i bezpiecznego użytkowania broni palnej; dlatego też nie ma znaczenia, jakie ograniczenia zostały stwierdzone u Uprawnionego; wystarczające jest - dla organu Policji - uzyskanie informacji, że posiadacz pozwolenia nie może dysponować bronią, niezależnie od przyczyn, - zapis wskazujący na zaliczenie konkretnej osoby do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni wynika z kolei z wzoru orzeczenia, określonego rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia na broń lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną (Dz. U. z 2015 r. poz. 2210), zwanego dalej "rozporządzeniem o badaniach"; prawodawca nie uznał za zasadne, aby organy Policji uzyskiwały, na podstawie takiego orzeczenia, wiedzę o faktycznych powodach braku zdolności danej osoby do dysponowania bronią; wiedza ta jest zastrzeżona jedynie dla lekarza orzecznika i osoby badanej, - zgodnie z art. 15a ust. 2 ustawy o broni, to lekarz przeprowadzający badanie kieruje osobę na badania psychiatryczne i okulistyczne, a jeżeli uzna to za niezbędne - na inne badania specjalistyczne lub pomocnicze; zgodnie z ust. 4 tego przepisu - zakres badania psychologicznego może zostać rozszerzony, jeżeli psycholog przeprowadzający badanie uzna to za niezbędne do prawidłowego określenia sprawności psychologicznej osoby badanej; o zdolności do posługiwania się (lub nie) bronią, decydują orzeczenia lekarzy i psychologów, wydane na podstawie obiektywnie przeprowadzonych badań - w dniu ich wykonania, - z tego powodu przedłożone do odwołania dokumenty nie mogą mieć wpływu na inny sposób rozstrzygnięcia sprawy - w tym dotyczące wszczętego dochodzenia o przestępstwo na szkodę Uprawnionego, czy też zobowiązania zięcia strony do opuszczenia domu; nie mogą one bowiem zmienić treści zapadłego w sprawie Uprawnionego ostatecznego orzeczenia lekarskiego z [...] listopada 2018 r., - zgodnie z art. 15 ust. 5 ustawy o broni, w razie ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, że osoba posiadająca pozwolenie na broń należy do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4 tego przepisu, właściwy organ Policji może zobowiązać tę osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń; organ I. instancji działał zatem na podstawie i w granicach prawa; przysługiwało mu również prawo wniesienia odwołania od orzeczeń wydanych w I. instancji (art. 15h wymienionej ustawy); nie musiał w tym przypadku ujawniać kolejnych "nowych faktów czy okoliczności", wymagających sprawdzenia w drodze powtórnych badań; obowiązkiem organu jest bowiem dokładne ustalenie, czy osoba może dysponować bronią; potwierdzeniem tego są właśnie orzeczenia wydane w trybie odwoławczym; każde podejrzenie, czy nawet drobna wątpliwość - co do tego, czy osoba posiadająca pozwolenie na broń, posiada zdolność do nią dysponowania - musi skutkować ich wyjaśnieniem; wydanie przez orzecznika w II. instancji rozstrzygnięcia o treści innej niż poprzednik, nie może stanowić podstawy do weryfikacji przeprowadzonych badań jak też do wyłączenia orzecznika, wydającego niekorzystne dla strony orzeczenie; taką procedurę ustanowił ustawodawca w ustawie o broni, - bezzasadny jest zatem zarzut naruszenia art. 15h ust. 1 i 3 ustawy o broni, jak też art. 24 § 3 w zw. z art. 84 § 2 K.p.a.; informacje przekazane przez organy Policji nie miały żadnego wpływu na treść wydanego Uprawnionemu w II. instancji orzeczenia psychologicznego, które jest dlań pozytywne; można zatem przypuszczać, że gdyby nie było w stosunku do niego przeciwwskazań medycznych, to pozytywne dlań byłoby również drugoinstancyjne orzeczenie lekarskie, - orzeczenia wydane w trybie odwoławczym - art. 15h ust. 7 ustawy o broni - są ostateczne; mają więc moc wiążącą w postępowaniu administracyjnym o cofnięcie lub wydanie pozwolenia na broń; organy Policji nie mają możliwości ich weryfikacji - np. poprzez przeprowadzenie kolejnych badań lub dowodu z opinii biegłego; są one niepodważalne; takie stanowisko jest utrwalone w orzecznictwie sądowo-administracyjnym (powołano wyroki NSA o sygn. akt II OSK 1663/11 1447/07 oraz 2310/17 a także WSA o sygn. akt II SA/Wa 1449/17, 1739/16 oraz 1540/16 – dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"), - co istotne - zgodnie z art. 15i ustawy o broni - uprawniony do kontroli prawidłowości wykonywania i dokumentowania badań lekarskich i psychologicznych oraz wydawanych orzeczeń organ (Wojewoda [...]), nie stwierdził nieprawidłowości przy wydaniu orzeczeń w sprawie Uprawnionego (pismo z [...] marca 2019 r. - k. 218 akt administracyjnych); przepisy nie przewidują zaś innej możliwości wzruszenia ostatecznych orzeczeń; z tego powodu, nie było możliwości przeprowadzenia dowodu, zgłoszonego przez Uprawnionego - powtórnego badania przez niezależną komisję biegłych z jednostki, znajdującej się poza okręgiem właściwości Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. i Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S.; postanowienie organu I. instancji z [...] grudnia 2018 r. nie narusza więc prawa, - związanie treścią negatywnego orzeczenia nie może przy tym stanowić podstawy do zarzutu uniemożliwienia stronie aktywnego udziału w postępowaniu, jak też wyłączenia możliwości przedstawienia dowodów przeciwko treści orzeczenia z powodu oddalenia wniosków dowodowych (art. 10 i 76 § 3 K.p.a.), - kontrola orzeczeń nie jest przesłanką obligatoryjną w postępowaniu administracyjnym; nie stanowi też zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. - tak prawidłowe postanowienie z [...] grudnia 2018 r.; bezzasadne są zatem zarzuty odwołania naruszenia art. 97 § 1 pkt 4, w zw. z art. 100 § 1, K.p.a.; organ I. instancji pouczył Uprawnionego w toku postępowania o możliwości zlecenia kontroli orzeczeń; przedłużył też postępowanie do czasu uzyskania informacji o wynikach kontroli, - także kolejne, zgłoszone w toku postępowania, dowody nie mogłyby wpłynąć na inny sposób rozpatrzenia sprawy; organy Policji nie negują pozytywnej opinii o Uprawnionym w środowisku myśliwych, jak też jego wiedzy i praktyki w bezpiecznym posługiwaniu się bronią palną; w zakresie predyspozycji psychofizycznych do dysponowania bronią palną wypowiadać się mogą jednak tylko upoważnieni lekarze i psycholodzy - w wydanych, stosownie do przeprowadzonych badań, orzeczeniach; takie orzeczenia w niniejszej sprawie wydano; nie ma więc podstaw do przeprowadzania kolejnych dowodów przeciwko treści ostatecznego orzeczenia lekarskiego, - podsumowując, organy Policji są zobligowane przez samego ustawodawcę do cofania pozwoleń na broń osobom, wobec których uprawnieni psycholodzy lub lekarze orzekli niemożność dysponowania bronią, ze względu na konieczność ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego - z uwagi na możliwe dla tych dóbr skutki użycia broni; broń - z powodu swych właściwości - stanowi niebezpieczne narzędzie; dlatego osoby, które ją posiadają (lub o nią się ubiegają), muszą dawać gwarancję bezpiecznego jej posiadania i używania; orzeczenia lekarskie i psychologiczne stwierdzają zdolność do dysponowania bronią; w tej kwestii nie może być żadnych wątpliwości; dlatego ustawodawca uznał, że negatywne dla osoby posiadającej pozwolenie na broń orzeczenie lekarskie, jest bezwzględną przesłanką jego cofnięcia (art. 18 ust. 1 pkt 2, w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4, ustawy o broni), - wobec tego, słuszny interes w posiadaniu przez Uprawnionego pozwolenia na broń, musi ustąpić przed dobrem interesu społecznego, - w niniejszej sprawie nie ma natomiast zastosowania zasada trwałości decyzji administracyjnych; zgodnie bowiem z art. 16 § 1 K.p.a., decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne; uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w K.p.a.; decyzją z [...] marca 2019 r. orzeczono o cofnięciu Uprawnionemu pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego; działanie to wynikało z zaistnienia wskazanej w ustawie przesłanki szczególnej - w przepisie prawa materialnego, w ustawie o broni; było to zgodne z prawem; podstawą do takiego działania jest wydanie Uprawnionemu ostatecznego, negatywnego orzeczenia lekarskiego - bez względu na to, czy uważa on, że nie potwierdzono okoliczności wskazanych w wywiadzie środowiskowym, a dotyczących procedury Niebieskiej Karty, - Uprawniony faktycznie nie otrzymał odwołania od orzeczeń, które dostarczył organowi I instancji [...] października 2018 r.; nie oznacza to jednak, aby organ chciał uczynić z tego tajemnicę; Uprawniony otrzymał bowiem informację o złożeniu odwołań przez organ; wynika to z treści pism Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. (dalej WOMP) z [...] i [...] listopada 2018 r. (wezwanie na badania); nie było więc przeszkód, by Uprawniony zapoznał się z odwołaniem w WOMP lub w siedzibie organu I. instancji, przed przystąpieniem do tych badań; z tego powodu nie można uznać, aby naruszono art. 7, 8 czy 9 K.p.a. W skardze zarzucono naruszenie przepisów prawa: - procesowego: - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I. instancji, mimo że istniały podstawy do jej uchylenia - co najmniej do jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia; - art. 7, 10 § 1, art. 11, 77 § 1-3 oraz art. 81 K.p.a. - zasad: prawdy obiektywnej, czynnego udziału strony w postępowaniu i przekonywania - poprzez: oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na jednym z czterech dowodów w postaci orzeczeń lekarskich; tymczasem rozstrzygniecie z [...] listopada 2018 r. - wydane w trybie odwołania - nie zawiera uzasadnienia, umożliwiającego jego ocenę; natomiast orzeczenia wydane niedługo wcześniej - lekarskie z [...] października 2018 r., jak również wydane w trybie odwoławczym orzeczenie psychologiczne z [...] listopada 2018 r. zawierają - w zakresie, w jakim odwołał się organ I. instancji - pozytywne dla skarżącego wnioski; w międzyczasie jego stan zdrowia nie pogorszył się; w sprawie zgromadzono trzy orzeczenia, dopuszczające możliwość posiadania pozwolenia na broń i wyłącznie jedno - kwalifikujące Uprawnionego jako osobę nieposiadającą ku temu predyspozycji; nota bene nie wskazano konkretnej przyczyny czy stwierdzonej jednostki chorobowej lub ułomności oraz jej stopnia; uniemożliwienie Uprawnionemu aktywnego udziału w postępowaniu i dowodzenia swoich racji, poprzez oddalenie wszystkich zgłoszonych przezeń wniosków dowodowych; powołano wyłącznie tę przyczynę, że organ I. instancji "związany jest treścią ostatecznego orzeczenia lekarskiego [...]"; co za tym idzie wytworzono fikcję, że stronie służy prawo do wypowiedzenia się o zebranych dowodach i zgłaszania wniosków; uniemożliwienie Uprawnionemu wyjaśnienia rozbieżności w orzeczeniach lekarskich i psychologicznych; brak szczegółowej analizy całości zebranego w sprawie materiału dowodowego pod kątem okoliczności, o których twierdził Uprawniony - przyczyny wniesienia odwołania od pierwszego orzeczenia lekarskiego, okoliczności uzasadniające wniosek o wyłączenie danych lekarzy - orzeczników od udziału w sprawie; - art. 77 § 2 i 3 K.p.a., poprzez ich błędne niezastosowanie i nie skorzystanie z możliwości uzupełnienia postępowania dowodowego; - art. 8, w zw. z art. lii art. 107 § 3, K.p.a. poprzez: lakoniczność merytorycznej części uzasadnienia, brak analizy zarzutów odwołania, odnoszących się do zaniechania przez organ I. instancji wyjaśnienia przyczyn złożenia odwołania od pierwszych orzeczeń lekarskich (pozytywnych dla Uprawnionego), brak analizy okoliczności podniesionych we wniosku o wyłączenie lekarzy - orzeczników i o powtórne badania, poprzestanie na nieuprawnionym, przyjętym niejako a priori założeniu, że - bez względu na kroki podejmowane przez stronę - wydana zostałaby decyzja tej samej treści; zaniechanie wyjaśnienia przyczyny zakwestionowania (odmówienia wiarygodności) orzeczenia z [...] października 2018 r. i złożenia od niego odwołania, poza powołaniem się na okoliczności, związane z pomówieniem Uprawnionego przez jego domowników o [...] i [...], - art. 24 § 3, w zw. z art. 84 § 2, K.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia powtórnego badania lekarskiego w trybie odwoławczym, gdy zaszły przesłanki wyłączenia orzeczników w osobach dr med. A. J. i lek. med. W. G.; względnie - błędne przyjęto, że organ I. instancji jest związany ostatecznym orzeczeniem lekarskim, gdy sporne orzeczenie winno podlegać weryfikacji w drodze powtórnych badań — tym bardziej, że jest ono sprzeczne z wydanymi kilka tygodni wcześniej, w tej samej sprawie, a - bez uzasadnienia - nie można dokonać jego oceny; - art. 76 § 3 K.p.a. — poprzez bezpodstawne wyłączenie możliwości przedstawienia przez Uprawnionego dowodów przeciwko treści orzeczenia z [...] listopada 2018 r.; jest ono w istocie dokumentem urzędowym, podlegającym weryfikacji według tych samych kryteriów co innego rodzaju dokumenty urzędowe; nie nastąpiło to w związku z oddaleniem wniosków dowodowych Uprawnionego, - materialnego - art. 18 ust. 1 pkt 2, w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2-4, ustawy o broni, poprzez ich błędne zastosowanie i zaliczenie Uprawnionego do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 tego aktu, gdy: - w żadnym z orzeczeń lekarskich (w tym - wydanym w toku odwołania) nie stwierdzono u Uprawnionego jakichkolwiek zaburzeń psychicznych - zwłaszcza zaś zaburzeń, o których mowa w ustawie o ochronie zdrowia psychicznego (przesłanka z art. 15 ust. pkt 2, 3 i 4 ustawy); - orzeczenie lekarskie z [...] listopada 2018 r. nie wymienia, na czym polegają rzekome ograniczenia [...] Uprawnionego; nie sposób więc - na podstawie tego orzeczenia - ocenić, czy mają one charakter ograniczeń o stopniu "znacznym"; - ograniczenia [...] muszą z założenia zawierać w sobie dwa komponenty: [...]; jeżeli zatem Uprawniony cierpi na ułomności o charakterze fizycznym (np. [...]), to wystąpienie tylko jednej przesłanki - ograniczonej sprawności fizycznej - nie może stanowić w tym przypadku samoistnej (wystarczającej) przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń; - na podstawie żadnego z przeprowadzonych badań nie stwierdzono przesłanki uzależnienia Uprawnionego od [...] lub innych [...] ani jego [...]; - Uprawniony złożył uzasadniony okolicznościami faktycznymi (przebiegiem badania) wniosek o powtórzenie badań, z wyłączeniem danych lekarzy-orzeczników. W szerokim uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty powołując m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 kwietnia 2017 r. (sygn. akt II OSK 2966/15 – dostępny w CBOSA). Wniesiono o przeprowadzenie dowodu - ponownego badania lekarskiego na okoliczność ewentualnego występowania u Uprawnionego przeciwwskazań do posiadania pozwolenia na broń dla celów łowieckich. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. W trakcie rozprawy (k. 55) Sad oddalił zawarty w skardze wniosek dowodowy. Pełnomocnik Uprawnionego wywodził, że pomiędzy badaniami lekarskimi w dwu instancjach nie mogła nastąpić taka zmiana zdrowia jego klienta, aby ich wynik był odmienny. Podnosił, że przesłanką wnioskowania o wyłączenie konkretnych orzeczników - w kwestii oceny zdolności Uprawnionego do posiadania broni - był sygnalizowany przez nich w trakcie badań, negatywny stosunek do łowiectwa i problematyki zabijania zwierząt. Sąd zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Trafna jest argumentacja organu administracji. Z uwagi na uprzednie szerokie przytoczenie, ponowne jej powtarzanie byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje ją za własną. Organ odwoławczy właściwie skonstatował wystąpienie w sprawie przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń dla celów myśliwskich. Trafnie przywołał stosowne poglądy judykatury. Wobec zarzutów skargi dodać należy jedynie, co następuje. W sprawie nie są sporne jej istotne okoliczności faktyczne – wydanie w sprawie ostatecznego orzeczenia lekarskiego z [...] listopada 2018 r., gdzie stwierdzono wystąpienie przeszkód do uzyskania pozwolenie na broń, określone w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni. Z woli prawodawcy, organ administracji jest związany treścią tego orzeczenia. Powtarzanie jego argumentacji byłoby bezzasadne. Zarzuty skargi koncentrują się na próbie wykazania, że dane orzeczenie lekarskie jest wadliwe, co organ powinien dostrzec. Powołano przy tym tezy, sformułowane uzasadnieniu wyroku o sygn. akt II OSK 2966/15. Wywodzono wobec ich treści, jakoby orzekający w przedmiocie pozwolenia na broń organ był uprawniony do ogólnej oceny zasadności wydania orzeczenia lekarskiego o określonym brzmieniu. Pogląd taki nie jest jednak poprawiony, także na gruncie analizy uzasadnienia wskazanego orzeczenia Sądu. Jak bowiem z niego wynika, w rozpoznawanej wówczas sprawie z samej treści wydanego przez lekarza orzeczenia wynikało, że - formułując ocenę - wykroczył poza zakres badania lekarskiego w kontekście przewidzianej przez prawodawcę potrzeby uzyskania także orzeczenia psychologa. Opinii lekarza wskazywała mianowicie, że przesłanką sformułowania oceny były kwestie podlegające badaniu psychologa – gdzie byłby on właściwy. Tego rodzaju wadliwość orzeczenia lekarskiego - która nota bene nie dotyczy wiedzy specjalnej lecz jest wynikiem prostej analizy samej treści stanowiska - winna była być dostrzeżona przez organ Policji, natomiast orzeczenie lekarskie, jako niespełniające wymagań ustawowych, nie mogło być podstawą wydania decyzji. Nie oznacza to jednak możliwości wnikania organu Policji w meritum sprawy we wszelkich kwestiach. Analogiczny wadliwości nie sposób się dopatrzyć w orzeczeniu lekarskim z [...] listopada 2018 r. Stwierdzono tam jedynie wystąpienie przesłanek negatywnych dysponowania bronią lecz nie wskazano, jakie były przesłanki sformułowania danych wniosków. Jednocześnie przepisy odrębne - w szczególności akt wykonawczy, gdzie wyczerpująco określono, jaka ma być forma orzeczenia lekarskiego - nie kreują wymagania uzasadnienia opinii – tak zał. nr 3 do obowiązującego ówcześnie rozporządzenia o badaniach. W takiej sytuacji lekarz orzecznik nie był wręcz uprawniony do zamieszczenia w opinii szerszej informacji o stanie zdrowia czy stwierdzonych cechach Uprawnionego, jako jej uzasadnienia, co do okoliczności faktycznych sformułowania konkretnego stanowiska. Wypada zauważyć, że - jako pozostające w związku z diagnozą, co do stanu zdrowia pacjenta - stanowią one dane wrażliwe, w rozumieniu przepisów o ochronie danych osobowych. Wobec tego ich zamieszczenie w dokumencie, udostępnianym potem innym organom, wymaga jednoznacznej podstawy prawnej. Z kolei zarzuty gdzie wywodzono wadliwość orzeczenia lekarskiego są oparte wyłącznie na domysłach i bardzo daleko idących, dowolnych wnioskach. Przykładowo stwierdza się, jakoby nie było możliwe określenie przeszkód w postaci znacznego ograniczenia sprawności [...] w orzeczeniu lekarskim, gdy w opinii psychologicznej nie wskazano przeciwwskazań. Teza taka jest zbyt daleko idąca. Oznaczałoby to, że orzeczenia w danym zakresie (sprawności [...]) muszą być takie same - oba negatywne bądź pozytywne, przy czym do pełnej oceny nie jest właściwy zasadniczo żaden ze specjalistów (ani lekarz ani psycholog). Wniosku takiego nie uzasadnia jednak treść regulacji normatywnych, gdzie nakazano badanie w zakresie własnych kompetencji przez obu orzeczników (tak art. 15a ust. 2 i 3 ustawy o broni) także w kontekście ewentualnych ograniczonej sprawności psychofizycznej, w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 2 in fine ustawy. Nie sposób uznać, aby stanowisko jednego specjalisty musiało w danym zakresie determinować drugie. W każdym razie odmienna ocena nie oznacza formalnej wadliwości któregoś z orzeczeń. Bezzasadne są także wywody skargi, gdzie wadliwości stanowisko orzecznika - którą miałbym uwzględnić organ, dyskwalifikując je jako podstawę rozpatrzenia sprawy – wywodzono z faktu wydanie trzech innych – odmiennych orzeczeń (dwa w pierwszej instancji i jedno w drugiej). Sama idea wprowadzenia środków odwoławczych determinuje, że ta sama sprawa może być badana ponownie a - dla wydania odmiennego rozstrzygnięcia – nie jest konieczna zmiana stanu faktycznego, jak wystąpienie nowych schorzeń. Z kolei odmienne stanowisko lekarza orzecznika i psychologa nie świadczy o wadliwości jednego z nich. Organ właściwy w sprawie pozwolenia nie miał więc przesłanek o charakterze formalnym które mogłyby stanowić podstawę zdyskwalifikowania orzeczenia. Jednocześnie organ właściwy do kontroli pracy orzeczników, co do meritum, nie stwierdził nieprawidłowości - tak powołane przez organ pismo Wojewody [...] z [..] marca 2019 r. Poza oceną organu musiałby też pozostawać podnoszone w skardze okoliczności sprawy, jak skonfliktowanie Uprawnionego z jego rodziną, toczące się postępowania karne, opinia o Uprawnionym w środowisku myśliwych i inne podobne kwestie. Nie miały one znaczenia dla meritum sprawy w granicach kompetencji organu. Organ nie był też uprawniony do badania, czy w sprawie wystąpiły okoliczności wyłączenia biegłego wobec treści art. 84 K.p.a., w kontekście wystąpienia przesłanek zakreślonych w art. 24 tego Kodeksu. Zajmujący w sprawie stanowisko lekarze orzecznicy nie są bowiem powołanymi przez organ biegłymi, w rozumieniu art. 84 § 1 K.p.a. Z kolei wyrażone w ostatecznej opinii przez lekarza orzecznika stanowisko jest dla wydającego decyzję w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń organu wiążące. Prawodawca nie przewidział dotychczas trybu kwestionowania tego rodzaju orzeczeń a następnie możliwości zaskarżenia ich do sądu administracyjnego. W tym świetle bezzasadne są zarzuty naruszenia przepisów postępowania w zakresie obowiązku właściwego wyjaśnienia sprawy, zapewnienia stronie udziału w postępowaniu (w tym możliwość wnoszenia o przeprowadzenie dowodów), czy uzasadnienia orzeczenia. Wszelkie istotne uwarunkowania sprawy ustalono prawidłowo i są bezsporne – to pozostawanie w obiegu negatywnego orzeczenia lekarskiego z [...] listopada 2018 r. Nie naruszono też przepisów prawa materialnego, zakreślających warunki cofania pozwolenia. Uwzględniając regułę szybkości i ekonomii postępowania organ nie był obowiązany do przeprowadzenia wnioskowanych przez Uprawnionego dowodów. Dotyczą one okoliczności zapewne istotnych dla Uprawnionego, lecz nie mogły mieć one znaczenia w sprawie - w kontekście kompetencji organu Policji. Biorąc pod uwagę powyższe uwarunkowania zaskarżony akt jest zgodny z prawem. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do jego uchylenia. Sąd nie dopuścił wnioskowanego w skardze dowodu, gdyż – przede wszystkim - przeprowadzenie badań lekarskich, wykracza poza granice zakreślone art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325). Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.