II SA/Wa 1689/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Adam Lipiński, Protokolant starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2015 r. sprawy ze skargi R. L. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę Komendant Główny Policji postanowieniem nr [....] z dnia [...] lipca 2014 r. wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), po rozpatrzeniu zażalenia R. L. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. oraz w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 269/13, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż R. L. pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wydanie zaświadczenia zawierającego dane o wysokości podstawy wymiaru uposażenia oraz dodatków do uposażenia zasadniczego: za stopień, wysługę lat, funkcyjnego i 1/12 nagrody rocznej należnych funkcjonariuszowi – Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...] – według stanu na dzień [...] stycznia 2010 r. oraz [...] stycznia 2011 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...], postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., odmówił wydania zaświadczenia o żądanej przez stronę treści. W uzasadnieniu stwierdził, że wnioskodawca od dnia [...] czerwca 1989 r. pozostaje funkcjonariuszem w stanie spoczynku i nie jest mu przez Policję naliczane ani wypłacane uposażenie. Tymczasem art. 218 § 1 Kpa nakłada na organ obowiązek wydania zaświadczenia potwierdzającego fakty, wynikające z prowadzonych przez ten organ ewidencji czy rejestrów. Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie posiada ewidencji, rejestrów ani innych danych, umożliwiających wydanie zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści. Przedmiotowe postanowienie zostało doręczone R. L. w dniu [...] czerwca 2012 r. Podaniem z dnia [...] czerwca 2012 r. wymieniony zażądał uzupełnienia postanowienia nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] odmówił uzupełnienia żądanego postanowienia. Ponadto postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] sprostował oczywistą omyłkę pisarską w postanowieniu nr [...]. Postanowienie nr [...] oraz postanowienie nr [...] zostało doręczone stronie w dniu [...] lipca 2012 r. W dniu [...] lipca 2012 r. R. L. wniósł zażalenie na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. wraz z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższego postanowienia, które zostały przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] przekazane do Komendy Głównej Policji. W wyniku korespondencji z wymienionym i braku możliwości sprecyzowania żądań strony nie zostały one rozpatrzone w trybie procesowym. Na skutek skargi R. L., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 października 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 269/13 zobowiązał Komendanta Głównego Policji do rozpatrzenia wniesionego przez stronę zażalenia na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. w terminie 1 miesiąca od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, m.in. iż "organ po bezskutecznym wezwaniu skarżącego winien zbadać dopuszczalność i rozpoznać zarówno wniesione zażalenie, jak i wniosek o stwierdzenie nieważności na podstawie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (...). Zarówno jedna, jak i druga instytucja są uregulowane przepisami prawa". Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 marca 2014 r. sygn. akt I OSK 3068/13 oddalił skargę kasacyjną Komendanta Głównego Policji. Odpis wyroku wpłynął do organu w dniu 16 czerwca 2014 r., zaś akta postępowania – w związku z prośbą organu o wypożyczenie akt – w dniu 8 lipca 2014 r. Rozpatrując sprawę w postępowaniu zażaleniowym Komendant Główny Policji podzielił stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o braku możliwości wydania R. L. zaświadczenia o podstawie wymiaru uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia zasadniczego: za stopień, wysługę lat, funkcyjnego i 1/12 nagrody rocznej według stanu na dzień [...] stycznia 2010 r. oraz [...] stycznia 2011 r., a także przychylił się do argumentów wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W szczególności organ podkreślił, że R. L. od ponad 25 lat nie pełni służby w Policji, nie zajmuje stanowiska służbowego oraz nie otrzymuje uposażenia, co uniemożliwia wydanie zaświadczenia o hipotetycznej wysokości hipotetycznego uposażenia zasadniczego wraz z hipotetycznymi dodatkami. Na postanowienie Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. R. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o stwierdzenie jego nieważności. Z uzasadnienia skargi wynika, iż skarżący nie podziela stanowiska organu odnośnie braku podstaw do wydania zaświadczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż nie istnieje w przypadku skarżącego interes prawny, o którym mowa w art. 217 § 2 pkt 2 Kpa, ani żaden przepis prawa nie wymaga potwierdzania urzędowego hipotetycznej wysokości uposażenia zasadniczego policjanta. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaświadczenie jest dokumentem urzędowym potwierdzającym określony stan faktyczny lub prawny. Zgodnie z art. 217 § 2 Kpa organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Z art. 217 § 2 Kpa wynika, iż wydania zaświadczenia może żądać osoba, która wykaże, że: 1) przepis prawa wymaga od niej przedstawienia urzędowego potwierdzenia określonego faktu lub stanu prawnego; 2) ma ona interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia. Zwrot "przepis prawa wymaga" oznacza, że przepis prawa materialnego uzależnia pozytywne rozstrzygnięcie sprawy przez organ administracji publicznej od wykazania przez stronę określonej okoliczności przy pomocy środka dowodowego, tj. dokumentu urzędowego w postaci zaświadczenia. Innym warunkiem ubiegania się o zaświadczenie jest wykazanie przez osobę ubiegającą się o ten dokument swojego interesu prawnego w jego uzyskaniu. Interes prawny istnieje wówczas, gdy żądanie oparte jest na konkretnej normie prawnej. Warunki, o których mowa, w sprawie nie występują. Skarżący nie wykazał swojego interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia, że występuje o zaświadczenie z uwagi na przepis prawny. W przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzanie faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 Kpa). Skarżący zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wydanie zaświadczenia zawierającego dane o wysokości podstawy wymiaru uposażenia oraz dodatków do uposażenia zasadniczego: za stopień, wysługę lat, funkcyjnego i 1/12 nagrody rocznej należnych funkcjonariuszowi – Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...] – według stanu na dzień [...] stycznia 2010 r. oraz [...] stycznia 2011 r. Tego rodzaju informacja w treści zaświadczenia nie mogła być przedstawiona, gdyż organ nie posiada takich danych w swojej ewidencji, rejestrach lub innych zbiorach danych. Realizacja wniosku skarżącego sprowadzałaby się do przedstawienia symulacji hipotetycznego uposażenia. Tego rodzaju informacja w treści zaświadczenia nie mogła być podana, gdyż nie stanowi potwierdzenia faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych dokumentów znajdujących się w jego posiadaniu. Ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.