II SA/Wa 169/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie WSA Ewa Grochowska - Jung (spr.) Janusz Walawski Protokolant asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi E. G. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego oddala skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...], utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z [...] października 2008 r., którą odmówiono E.G. dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego. Z uzasadnienia decyzji wynika, że Sekcja Nauk [...], w dniu [...] czerwca 2009 r. wypowiedziała się przeciwko wnioskowi o uchylenie uchwały Rady Wydziału, zgłoszonemu w odwołaniu E.G Prezydium Centralnej Komisji w dniu [...] czerwca 2009 r, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji, postanowiło w głosowaniu tajnym utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę (za utrzymaniem uchwały – 9 głosów, przeciw – 1 głos, wstrzymujących się – 0 głosów). Prezydium za niezasadne uznało wszystkie zarzuty podniesione w odwołaniu przez E.G. Nie stwierdzono braku obiektywizmu w działaniach którejkolwiek z osób uczestniczących w postępowaniu. Nie zgodzono się także z zarzutem, by nieprzekazanie przez dziekana listu kandydatki do członków Rady Wydziału stanowiło naruszenie obowiązującego prawa. Stwierdzono, że dyscyplina naukowa matematyka została jednoznacznie wskazana we wniosku kandydatki, bezzasadny jest więc zarzut dotyczący braku sprecyzowania tej dyscypliny we wszczynającej postępowanie uchwale Rady Wydziału. Tym samym Centralna Komisja uznała podjętą przez Radę Wydziału [...] Uniwersytetu [...] uchwałę z dnia [...] października 2008 r. za prawidłową. W skardze na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów E.G. wniosła o zmianę lub uchylenie zaskarżonej decyzji lub stwierdzenie jej nieważności jako niezgodnej z prawem i nakazanie wypełnienia przez Centralną Komisję wszystkich postulatów wniesionych przez skarżącą w odwołaniu z [...] grudnia 2008 r. od uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] października 2008 r. skarżąca wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania sadowego. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że pouczenie o sposobie zaskarżenia w decyzji Centralnej Komisji jest nieprawidłowe, gdyż powinno zawierać informację o możliwości zwrócenia się przez stronę niezadowoloną z decyzji z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Poważne naruszenie prawa, zdaniem skarżącej, dotyczy art. 24 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. i polegało na wyznaczeniu jako recenzenta Centralnej Komisji prof. P.I., o którego wyłączenie skarżąca wnosiła w odwołaniu. Uchwała o wszczęciu przewodu habilitacyjnego jest nieprawidłowa, gdyż nie określa przedmiotu wszczętego postępowania. Odwołanie było rozpatrywane przez Centralną Komisję przez prawie pół roku. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 8 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1281/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi E.G., uchylił decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego. Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniosła Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1700/10 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów ma kompetencje ograniczone wyłącznie do kontroli, a nie do merytorycznego orzekania w sprawie otwarcia przewodu habilitacyjnego. W razie odmowy wszczęcia przewodu habilitacyjnego kontrola ta sprowadza się do kontroli prawidłowości czynności prawnych, których wadliwość powoduje uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia radzie, tak więc nie jest legitymowana do oceny dorobku naukowego osoby ubiegającej się o tytuł naukowy. Z tego względu powołani przez Centralną Komisję recenzenci mogli jedynie ocenić legalność postępowania przed Radą Wydziału. Z tego względu stanowisko Sądu I instancji dotyczące oceny recenzji złożonych przed Centralną Komisją jest niezasadne. Szczególny tryb postępowania przed Centralną Komisją określony w art. 21 ustawy powoduje, że nie znajduje w nim zastosowania art. 7, art. 8, art. 77 k.p.a., jak również art. 24 §1 pkt 4 i § 3 k.p.a. Stosownie do art. 29 ust. 1 cyt ustawy o stopniach naukowych i tytułach naukowych, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się w postępowaniu dotyczącym nadania stopnia doktora habilitowanego, ale odpowiednio i w zakresie nieuregulowanym w ustawie. Odesłanie do odpowiedniego stosowania wymaga uwzględnienia regulacji szczególnej, która wyłącza stosowanie wprost przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Szczególna regulacja dotycząca kompetencji Centralnej Komisji w zakresie rozpoznawania i rozstrzygania sprawy w postępowaniu odwoławczym (art. 21 ustawy) wyłącza stosowanie art. 138 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uzasadniając powyższe stanowisko, Sąd na wstępie wyjaśnia, iż w ramach postępowania sądowego nie następuje kontrola merytoryczna recenzji stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów podejmowanej w przedmiocie dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego, a w szczególności nie dochodzi do ustalenia, czy osoba ubiegająca się o uzyskanie stopnia naukowego, doktora habilitowanego posiada znaczny dorobek naukowy, a przedłożona przez kandydata rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej. W zakresie kognicji sądu pozostaje wyłącznie zbadanie, czy w postępowaniu zakończonym zaskarżonym aktem naruszono tryb postępowania opisany w ustawie z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.). Wobec tego w ramach postępowania sądowego nie dochodzi do oceny trafności opinii powołanych recenzentów w aspekcie dorobku naukowego kandydata i wartości naukowej przedstawionej pracy habilitacyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2008 r., I OSK 212/08, niepubl.). Dodać ponadto należy, iż czynności przewodu habilitacyjnego kończą się uchwałami rady jednostki organizacyjnej, co wynika z art. 18 ust. 2 ustawy. Postępowanie o nadanie stopnia doktora habilitowanego skarżącej zakończyło się uchwałą rady jednostki organizacyjnej o odmowie dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego. Szczegółowo te kwestie zostały uregulowane w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. Nr 15, poz. 128), Zgodnie z § 13 tego rozporządzenia rada jednostki organizacyjnej może powołać, spośród jej członków posiadających tytuł profesora, stopień doktora habilitowanego lub kwalifikacje II stopnia, zespół w celu przygotowania wniosków dotyczących czynności przewodu habilitacyjnego, o których mowa w art. 18 ust. 2 pkt 1-3 ustawy. Właśnie taki zespół został powołany w dniu [...] stycznia 2008 r. podczas posiedzenia Rady Wydziału [...]. Powołany na podstawie tej uchwały zespół, na skutek wątpliwości dotyczących dorobku naukowego skarżącej, wyznaczył recenzentów (patrz protokół z dnia [...] marca 2008 r. k-12 akt administracyjnych). W oparciu o § 14 cytowanego rozporządzenia recenzenci mieli ocenić dorobek naukowy oraz rozprawę habilitacyjną skarżącej pod względem spełniania warunków określonych w art. 16 i 17 ustawy o stopniach i tytułach naukowych oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Recenzenci ocenili osiągnięcia naukowe skarżącej jako nieuprawniające do ubiegania się o tytuł doktora habilitowanego, co spowodowało, że Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...] podjęła uchwałę odmawiającą dopuszczenia skarżącej do kolokwium habilitacyjnego. Od uchwały odmawiającej dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego przysługuje odwołanie w trybie przewidzianym w art. 21 ust. 1 powołanej ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Według tego przepisu osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora habilitowanego może wnieść od uchwały, o której mowa w art. 18 ust. 2 ustawy, jeśli jest ona odmowna, odwołanie do Centralnej Komisji. Po rozpatrzeniu odwołania, w terminie nie dłuższym niż sześć miesięcy, Centralna Komisja albo utrzymuje w mocy zaskarżoną uchwałę, albo uchylając ją, przekazuje do ponownego rozpatrzenia radzie tej samej lub innej jednostki organizacyjnej (ust. 2). Z tego rozwiązania w związku z art. 18 ust. 2 powołanej ustawy wynika, że Centralna Komisja ma kompetencje ograniczone wyłącznie do kontroli, a nie do merytorycznego orzekania w sprawie otwarciu przewodu habilitacyjnego. W razie odmowy wszczęcia przewodu habilitacyjnego kontrola ta sprowadza się do kontroli prawidłowości czynności prawnych, których wadliwość powoduje uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia radzie. Oznacza to, że Centralna Komisja, rozpoznając odwołanie od uchwały odmawiającej otwarcia przewodu habilitacyjnego, nie jest legitymowana do oceny dorobku naukowego osoby ubiegającej się o tytuł naukowy. Tak więc powołani przez Centralną Komisję recenzenci mogli oceniać jedynie postępowanie przed Radą Wydziału. Dodatkowo wskazać należy, iż szczególny tryb postępowania przed Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów określony w art. 21 powoduje, że nie znajduje w nim zastosowania art. 7, art. 8, art. 77 oraz art. 24 § 1 pkt 4 i § 3 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytułach naukowych przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się w postępowaniu dotyczącym nadania stopnia doktora habilitowanego, ale odpowiednio i w zakresie nieuregulowanym w ustawie. Odesłanie do odpowiedniego stosowania wymaga uwzględnienia regulacji szczególnej, która wyłącza stosowanie wprost przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Tak więc należy przyjąć, iż szczególna regulacja określona w art. 21 ustawy dotyczące kompetencji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w zakresie rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu odwoławczym wyłącza stosowanie art. 138 k.p.a. Składany przez skarżącą wniosek o wyłączenie recenzentów również nie mógł odnieść skutku, bowiem postępowanie to nie ma charakteru postępowania administracyjnego a jedynie charakter opiniodawczy. W postępowaniu tym przedstawiciele Rady Wydziału opiniują czy kandydat ma osiągnięcia naukowe predestynujące go do ubiegania się o stopień naukowy doktora habilitowanego. Skoro postępowanie przed Radą Wydziału nie jest postępowaniem administracyjnym, to art. 24 §1 pkt 4 i § 3 k.p.a. nie może mieć zastosowania w tym postępowaniu. Odnosząc przedstawione wyjaśnienia do postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, Sąd stwierdza, iż brak jest podstaw do stwierdzenia, iż Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, wydając zaskarżoną decyzję, uchybiła prawu w sposób uzasadniający uchylenie tego aktu. Podniesiony przez skarżącą zarzut przekroczenia terminu rozpatrzenia odwołania przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów jest zasadny, ale uchybienie przez organ odwoławczy terminu określonego w art. 21 ust. 2 ustawy nie miało wpływu na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.