II SA/Wa 1696/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie WSA - Anna Mierzejewska, - Janusz Walawski (spr.), Protokolant - Eliza Kusy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 24 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1504/08 stwierdził nieważność decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na kształcenie dzieci. W uzasadnieniu wyroku, Sąd podał, iż stwierdzenie nieważności powyżej określonej decyzji nastąpiło w związku z naruszeniem przepisów o właściwości. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 116a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 1990 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej na kształcenie dzieci policjantów, których śmierć nastąpiła w związku ze służbą (Dz. U. z 2007 r. Nr 102, poz. 707), po rozpatrzeniu odwołania, w dniu [...] lipca 2009 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] o odmowie przyznania wnioskowanego świadczenia pieniężnego. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, iż organ pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że wnioskodawczyni składając wniosek o przyznanie przedmiotowego świadczenia nie dopełniła obowiązku, określonego w § 4 pkt 3 powołanego rozporządzenia, tj. nie podała numeru i daty orzeczenia komisji lekarskiej, ustalającego związek zgonu policjanta ze służbą oraz oznaczenia komisji wydającej to orzeczenie. Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji stała się przedmiotem skargi wniesionej przez K. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca stwierdziła w skardze, iż decyzja jest niesłuszna, gdyż została oparta na niewłaściwym i niepełnym materiale dowodowym. Jednocześnie wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. Wyjaśnić również należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione w skardze. Stosownie do treści art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), organ administracji publicznej, którym w niniejszej sprawie jest Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, może w formie pisemnej upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Przepis ten jest podstawą udzielania przez organ administracji publicznej upoważnień konkretnym, podległym mu pracownikom. Upoważnienie udzielone na podstawie art. 268a Kpa wywiera ten skutek, że zmienia się osoba wykonująca funkcję organu, która jednak nie staje się przez to organem administracji publicznej, bowiem wykonuje tylko kompetencje tego organu. Upoważniony pracownik organu administracji publicznej działa tylko w jego imieniu, nie uzyskując przymiotu organu administracji publicznej. Upoważnienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, wydane na podstawie art. 268a Kpa określa, że zastępca dyrektora Departamentu Analiz i Nadzoru Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji jest upoważniony do załatwiania, w jego imieniu, spraw należących do zakresu działania Departamentu Analiz i Nadzoru Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, określonych w wewnętrznym regulaminie organizacyjnym, w tym wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń, z wyłączeniem spraw zastrzeżonych do jego osobistej decyzji. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, w dniu 28 marca 2008 r. wydał zarządzenie nr 33 w sprawie ustalenia regulaminu organizacyjnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji (Dz. Urz. MSWiA Nr 8, poz. 33 z późn. zm.), w którym w § 11a został określony zakres działania Departamentu Analiz i Nadzoru. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, iż rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji nie wchodzi w zakres działania powyżej określonego departamentu. Wobec powyższego uznać należy, że zaskarżona decyzja została podpisana przez osobę nieupoważnioną. Decyzja administracyjna wydana przez osobę nieposiadającą umocowania do jej wydania jest z mocy art. 156 § 1 pkt 1 Kpa nieważna. W takiej sytuacji zachodzi konieczność stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Z uwagi na treść rozstrzygnięcia zbyteczne są rozważania w zakresie zarzutów podniesionych w skardze, gdyż sprawa z wniosku skarżącej o przyznanie pomocy finansowej na kształcenie dzieci musi zostać ponownie rozpatrzona. Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 1 Kpa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. W oparciu o art. 152 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości.