II SA/Wa 1710/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego w sprawie ze skargi D. B. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia uposażenia p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu - D. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia uposażenia wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że wykonanie decyzji o zawieszeniu uposażenia spowoduje utratę środków utrzymania jego rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, rozpoznając powyższy wniosek, opiera swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie argumentów wskazanych przez skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Jednakże uprawdopodobnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2005 r. FZ 59/04, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2006 r. II FZ 452/06). W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił w sposób wystarczający, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oprócz bowiem literalnego wskazania, że zawieszenie wypłaty uposażenia spowoduje utratę środków utrzymania rodziny, nie określił swojej sytuacji finansowej, rodzinnej, i nie wynika ona również z akt sprawy. Samo zaś wskazanie, że skarżący utraci środki finansowe, nie może być uznane za podstawę uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się bowiem, że przez znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła zostać wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia lub nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 sierpnia 2006 r., I OZ 1144/06, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem zgodnie z art. 126 § 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687 ze zm.) w razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną, wypłaca się policjantowi zawieszone uposażenie. Zatem w przypadku korzystnego dla skarżącego rozstrzygnięcia sądowego, organ zobowiązany będzie wziąć pod uwagę powyższy przepis i ocenić czy skarżącemu należy się zwrot zawieszonego uposażenia. Stąd też nie można uznać, aby zawieszenie uposażenia było czynnością nieodwracalną. Konkludując, instytucja ochrony tymczasowej została obwarowana określonymi przesłankami, które osoba ubiegająca się o nią powinna wykazać. Skoro więc przepis art. 61 § 3 cytowanej ustawy zobowiązuje wnioskodawcę do uprawdopodobnienia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to skarżący powinien w sposób logiczny i ciągły te okoliczności wskazać. Zatem, niewskazanie tych okoliczności nie może skutkować uwzględnieniem wniosku. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.