II SA/Wa 1712/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Danuta Kania, Protokolant spec. Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] marca 2011 r. nr [...]; 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Komendant Główny Straży Granicznej decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 6a pkt 3 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1997), utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] odmawiającą przyznania D. K. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu powyższej decyzji Komendant Główny Straży Granicznej podniósł, iż decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej odmówił D. K. przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, ponieważ funkcjonariusz w dacie mianowania do służby stałej posiadał lokal mieszkalny położony w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby, spełniający przysługujące mu normy zaludnienia. Funkcjonariusz wniósł odwołanie od tej decyzji zarzucając organowi I instancji błędną interpretację art. 92 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej, poprzez przyjęcie, iż ocena, czy posiadany przez funkcjonariusza lokal spełnia przysługujące normy zaludnienia powinna zostać odniesiona do daty mianowania go funkcjonariuszem w służbie stałej. Zdaniem odwołującego się, każde posiadanie lokalu mieszkalnego mniejszego od przysługujących norm uprawnia funkcjonariusza do przydziału lokalu mieszkalnego lub otrzymania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Natomiast pogląd organu, że zmiana norm zaludnienia nie ma wpływu na prawo funkcjonariusza do przydziału lokalu mieszkalnego, jeżeli w dacie mianowania do służby stałej posiadany lokal spełniał przysługujące normy, jest sprzeczny z art. 99a pkt 9 ustawy o Straży Granicznej. Nie znajdując podstaw do uwzględnia odwołania Komendant Główny Straży Granicznej rozstrzygnięciem z dnia [...] czerwca 2011 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, iż zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej oraz § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, funkcjonariuszowi Straży Granicznej przysługuje równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 118, poz. 1014 ze zm.), jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członek jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego. W przedmiotowej sprawie, w dacie mianowania funkcjonariusza do służby stałej posiadał on w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby lokal mieszkalny odpowiadający przysługującym mu wówczas normom zaludnienia - tym samym, nie posiadał prawa do otrzymania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej. Przedmiotem sporu jest natomiast zagadnienie, czy ten stan faktyczny wyklucza przyznanie skarżącemu równoważnika za brak lokalu w dacie, kiedy posiadane przez niego mieszkanie nie spełniało już przysługujących mu norm zaludnienia. Przedmiotowe świadczenie jest zastępczą formą realizacji prawa funkcjonariusza do lokalu mieszkalnego. Skoro funkcjonariuszowi w służbie przygotowawczej nie można przydzielić lokalu mieszkalnego, gdyż prawo to, wynikające z art. 92 ustawy o Straży Granicznej, przysługuje tylko funkcjonariuszowi w służbie stałej, to uprawnienia do świadczeń pieniężnych z nim związanych ustala się na dzień mianowania funkcjonariusza do służby stałej. Zmiana normy zaludnienia, jej zwiększenie lub zmniejszenie, nie ma wpływu na prawo funkcjonariusza z art. 92 ust. 1 ustawy do przydziału lokalu mieszkalnego. Pogląd taki wynika także z orzecznictwa sądowego, w którym wskazuje się, że np. ustawa o Policji nie formułuje praw podmiotowych wszystkich policjantów do uzyskania pomocy finansowej do nabycia mieszkania na własność bez względu na to, czy mają oni zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscu pełnienia służby (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 maja 2001 r., sygn. 8K 1/00 OTK 2001 nr 4, poz. 840), a celem przepisu formującego prawo policjanta do lokalu mieszkalnego w miejscowości pełnienia służby (pobliskiej) jest "(...) niewątpliwie to, ażeby policjant w służbie stałej mieszkał w miejscowości, w której pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej". Z tym celem, a nie z przywilejem jako takim, związane jest prawo, o którym jest mowa w art. 88 ustawy (uchwała 7 sędziów NSA z 29 marca 1999 r. sygn. akt OPS l/99). Także w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OPS 3/08 stwierdzono, że policjantowi, któremu przyznano lokal na podstawie decyzji administracyjnej nie przysługuje świadczenie zastępcze (równoważnik pieniężny), mimo że lokal przestał odpowiadać normom zaludnienia. Zdaniem organu, powyższe ma zastosowanie również do przepisów art. 92 i 99 ustawy o Straży Granicznej, z których wynika, że funkcjonariuszowi nie przysługuje prawo do lokalu, jeżeli w miejscowości, w której pełni służbę (pobliskiej), posiada lokal mieszkalny o co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej (art. 99 pkt 2). Istotnym jest przyjęcie daty, do której należy odnieść zwrot "posiadającemu" lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej. Z przepisu art. 92 ust. 1 ustawy wynika, że datą tą, dla oceny prawa funkcjonariusza, powinna być data mianowania funkcjonariusza do służby stałej. Organ podkreślił, iż funkcjonariusz posiada lokal mieszkalny, o powierzchni mieszkalnej 29,6 m2 w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby. W dacie mianowania do służby stałej przysługiwały mu 4 normy zaludnienia, a więc lokal odpowiadał przysługującym mu normom. D. K. wystąpił o przyznanie mu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia 10 stycznia 2008 r. do chwili obecnej, tj. od daty uzyskania dodatkowej normy z tytułu zajmowania stanowiska zaszeregowanego do stopnia etatowego "major". Nie wziął jednak pod uwagę okoliczności, że od 20 października 2008 r., czyli od dnia orzeczenia rozwodu, utracił przysługującą mu normę zaludnienia na byłą żonę i od tej daty zajmowane przez niego mieszkanie ponownie spełnia jego uprawnienia. Biorąc powyższe pod uwagę oraz datę wpływu wniosku o przyznanie świadczenia (10 luty 2011 r.), ze względu na 3 letni okres przedawnienia roszczeń z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych (art. 111 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej), jego roszczenie mogło dotyczyć ewentualnego przysługiwania świadczenia za okres od 10 lutego do 19 października 2008 r. Jak jednak wyżej wykazano, D. K. nie posiada prawa do przydziału lokalu mieszkalnego, a tym samym do otrzymania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Decyzja Komendanta Głównego Straży Granicznej stała się przedmiotem skargi wniesionej przez D. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie wymienionej i utrzymanej nią w mocy decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania wg. norm przepisanych skarżący podniósł zarzuty: 1) naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 107 k.p.a., poprzez niewskazanie w odmownym rozstrzygnięciu żadnych konkretnych przepisów z zakresu uprawnień funkcjonariuszy SG związanych z lokalem mieszkalnym, umiejscowionych w art. 92 - 102 ustawy o Straży Granicznej oraz wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji, poprzez odwoływanie się do orzeczeń sądowych dotyczących policjantów, które nie są tożsamościowo identyczne z regulacją prawną dotyczącą funkcjonariuszy SG; art. 10 k.p.a., poprzez pozbawienie strony czynnego udziału w toku postępowania odwoławczego, a przez to uniemożliwienie przedstawienia własnego stanowiska przed wydaniem decyzji przez organ II instancji; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 92 ustawy o Straży Granicznej na skutek nieuzasadnionej i nieuprawnionej interpretacji tego przepisu w ten sposób, że ustalenie prawa funkcjonariuszy SG do lokalu mieszkalnego następuje tylko i wyłącznie raz - w momencie przyjmowania - mianowania do służby stałej; 3) błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez przyjęcie, bez należytego dowodowego uzasadnienia, że wskutek wyroku rozwodowego rozwiązującego małżeństwo skarżącego jego była małżonka nie zamieszkuje w lokalu mieszkalnym, w którym skarżący z dwójką dzieci nadal mieszka; 4) bezzasadne różnicowanie funkcjonariuszy w załatwianiu podobnych spraw, skutek negatywnego rozpatrzenia sprawy skarżącego, przy pozytywnym rozstrzygnięciu sprawy o podobnym stanie przedmiotowo - podmiotowym innego funkcjonariusza. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł m. in., iż z przepisów art. 92 i 96 ustawy pragmatycznej nie wynika, że prawo do lokalu lub prawo do ekwiwalentu w trakcie przebiegu służby może być ustalane tylko raz w dacie mianowania do służby stałej. Normy mieszkaniowe są uzależnione bowiem od stanu rodziny, jak i od stanowiska lub stopnia służbowego, a te kwestie ulegają na przestrzeni czasu zmianie. Ustalenie więc raz, sztywnego miernika, co do normy nie byłoby trafne ani racjonalne. Zatem pogląd zaprezentowany w zaskarżonej decyzji należy uznać za błędny. Nie ma on bowiem uzasadnienie w ustawie. Skarżący zwrócił uwagę, iż wydana decyzja jest dla niego życiowo krzywdząca, gdyż ustawa o Służbie Granicznej nie przewiduje tzw. rozkwaterowania. Pomimo rozwodu była małżonka skarżącego nadal ma prawo do zamieszkiwania w tym lokalu. Charakter służby skarżącego utrudnia mu funkcjonowanie w warunkach niewielkiego lokalu mieszkalnego. Poza tym, w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r. doszło do naruszenia słusznego interesu strony na skutek niezapewnienia możliwości zapoznania się z aktami przed wydaniem decyzji, a przepisy k.p.a. nie różnicują w tym zakresie postępowania przed I i przed II instancją. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Straży Granicznej wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z nie wszystkimi jej zarzutami należy się zgodzić. Kwestia ustalenia przysługującego funkcjonariuszowi Straży Granicznej prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego musi być rozpatrywana w kontekście całokształtu regulacji dotyczącej pomocy mieszkaniowej dla funkcjonariuszy – a więc w kontekście przepisów rozdziału 12 ustawy o Straży Granicznej. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów podjął w dniu 18 listopada 2009 r. uchwałę o sygn. akt I OPS 7/09, w której wyjaśniał, iż dla wykładni i zastosowania przepisów regulujących uprawnienia funkcjonariuszy Straży Granicznej do równoważnika pieniężnego za brak lokalu podstawowe znaczenie ma regulacja zawarta w art. 92 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej. Zgodnie z tym przepisem: "Funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych". Z tak określonym prawem do lokalu mieszkalnego wiążą się przewidziane w ustawie resortowe sposoby zaspokajania potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy Straży Granicznej, w tym przydział lokalu mieszkalnego (art. 92, 94 ust. 1, art. 99 ustawy), prawo do równoważnika pieniężnego (art. 96 ust. 1 ustawy) i prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnym lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość (art. 98 ustawy). NSA w tej uchwale podkreślił, iż prawo do lokalu mieszkalnego jest realizowane przede wszystkim przez przydzielenie takiego lokalu, a dopiero, gdy stosownego przydziału nie dokonano, a funkcjonariusz w służbie stałej nie posiada lokalu, to przysługuje mu świadczenie pieniężne, w szczególności zaś pomoc finansowa (art. 98 ust. 1 ustawy) albo równoważnik pieniężny z tytułu braku lokalu mieszkalnego (art. 96 ust. 1 ustawy). Nie ulega więc wątpliwości, że jeżeli nie ma możliwości przydziału odpowiedniego lokalu mieszkalnego, to takie uprawnienia mogą być wykonane zastępczo między innymi przez przyznanie funkcjonariuszowi prawa do równoważnika pieniężnego z tytułu braku lokalu. Takie rozumienie art. 96 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej wynika z samej istoty prawa funkcjonariusza do lokalu mieszkalnego i oznacza zarazem, że równoważnik pieniężny ma charakter kompensacyjny i - jeżeli funkcjonariusz nie posiada lokalu - jest on surogatem zasadniczego uprawnienia funkcjonariusza, którym jest prawo do otrzymania lokalu mieszkalnego w naturze. Prawo do równoważnika pieniężnego, o którym mowa w art. 96 ust. 1 ustawy, jest więc zastępczą, tymczasową formą realizacji prawa do lokalu mieszkalnego przewidzianego w art. 92 ustawy, jeżeli funkcjonariusz nie posiada lokalu w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej. Uprawnienie funkcjonariusza do otrzymania lokalu jest powiązane z przesłanką niezaspokojenia potrzeb mieszkaniowych funkcjonariusza z uwagi na nieposiadanie lokalu w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej, lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się funkcjonariuszowi "w razie skorzystania z pomocy finansowej, o której mowa w art. 98, posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy, którego małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom, w razie zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do spółdzielczego lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo domu, z wyjątkiem przypadków określonych na podstawie art. 100 ust. 3". Wystąpienie jednej z przesłanek negatywnych przewidzianych w przytoczonym art. 99 ust. 1 ustawy wyklucza zatem prawo funkcjonariusza do równoważnika pieniężnego z tytułu braku lokalu mieszkalnego. Takie stanowisko zostało wyrażone także w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OPS 3/08 (publik. ONSAiWSA z 2008 r., z. 5, poz. 78) dotyczącej uprawnień mieszkaniowych policjantów, określonych w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.). Z przepisów art. 92 i 99 ustawy o Straży Granicznej wynika, że funkcjonariuszowi nie przydziela się lokalu mieszkalnego, a więc nie przysługuje mu prawo do lokalu w razie zaistnienia określonych przesłanek. Nie ulega wątpliwości, że funkcjonariusz nie ma prawa do przydziału lokalu, jeżeli w miejscowości, w której pełni służbę lub miejscowości pobliskiej, posiada lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej (art. 99 pkt 2) albo gdy taki lokal posiada małżonek funkcjonariusza (art. 99 pkt 3). Oznacza to, że w sytuacji gdy funkcjonariusz albo jego małżonek nie posiadają takiego lokalu, funkcjonariusz ma prawo do przydziału lokalu mieszkalnego, a gdy lokal mieszkalny nie zostanie mu przydzielony, funkcjonariuszowi przysługuje równoważnik pieniężny, gdyż nie posiada lokalu mieszkalnego, w rozumieniu art. 96 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej. Posiadanie lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 99 pkt 2 i 3 ustawy o Straży Granicznej, nie jest powiązane z określonym tytułem prawnym do tego lokalu, a więc może to być także lokal stanowiący odrębną nieruchomość, której właścicielem lub współwłaścicielem jest funkcjonariusz lub jego małżonek. Istotne jest to, czy posiadany lokal ma odpowiednią powierzchnię mieszkalną przysługującą funkcjonariuszowi (przykładowo wyrok NSA z dnia 15 marca 2010 r. sygn. akt I OSK 1677/09). Nie jest zatem zasadne w niniejszej sprawie twierdzenie organów Straży Granicznej, iż przyznanie skarżącemu – jako żołnierzowi zawodowemu - w 1988 r. decyzją przydziałową kwatery stałej z zasobów Wojskowej Agencji Mieszkaniowej o powierzchni mieszkalnej odpowiadającej przysługującym funkcjonariuszowi w dacie mianowania do służby stałej w Straży Granicznej (15 maja 2001 r.) normom zaludnienia, pozbawia go prawa do lokalu mieszkalnego lub zamiennie ekwiwalentu pieniężnego w sytuacji, gdy następnie nabył on prawo do kolejnej normy zaludnienia. Przywołana przez Komendanta Głównego Straży Granicznej uchwała NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OPS 3/08 (publik. ONSAiWSA 2008/5/78, Prok.i Pr.-wkł. 2009/2/47) nie może mieć w analizowanym przypadku zastosowania, albowiem wyrażony w niej pogląd nie dotyczy stanu faktycznego istniejącego w niniejszej sprawie. W uchwale tej zawarto tezę, iż "policjantowi, który posiada lokal mieszkalny przyznany na podstawie art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych, nie przysługuje równoważnik pieniężny, o którym mowa w art. 92 tej ustawy, mimo że posiadany lokal przestał odpowiadać normom określonym w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 ze zm.)". Zwrócić uwagę należy, iż w takiej sytuacji funkcjonariuszowi "(...) przysługuje natomiast prawo zmiany posiadanego lokalu mieszkalnego na inny o odpowiednim standardzie i metrażu, a więc jedynie prawo do zrealizowanego już uprawnienia." W analizowanym przypadku skarżącemu nie przydzielono lokalu mieszkalnego z zasobów Straży Granicznej, a zatem nie jest możliwe dokonanie zamiany lokalu niespełniającego odpowiednich standardów na inny lokal, który przysługujące funkcjonariuszowi zwiększone wymagania powierzchniowe spełnia. Tym samym skarżący funkcjonariusz, wbrew twierdzeniom organów Straży Granicznej, nie jest pozbawiony prawa do lokalu mieszkalnego w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej, jeżeli posiadany przez niego lokal mieszkalny (lokal przydzielony skarżącemu jako kwatera stała został przez niego wykupiony na własność) nie spełnia wymaganych normatywów powierzchniowych. Odrębną kwestię, która wymaga w postępowaniu administracyjnym wyjaśnienia, jest to, za jaki okres skarżącemu wnioskowany równoważnik pieniężny za brak lokalu przysługuje. Skarżący wprawdzie od dnia 10 stycznia 2008 r. uzyskał prawo do dodatkowej powierzchni mieszkalnej z tytułu awansu na kolejny stopień służbowy (5 norm), lecz w wyniku orzeczonego rozwodu w dniu 20 października 2008 r. (należy ustalić w jakiej dacie orzeczenie rozwodowe podlegało wykonaniu) była małżonka skarżącego przestała być osobą uwzględnianą przy przydziale lokalu mieszkalnego. Reasumując, samo posiadanie przez skarżącego funkcjonariusza lokalu mieszkalnego przyznanego decyzją administracyjną przed wstąpieniem do służby w Straży Granicznej nie wpływa na utratę uprawnień funkcjonariusza do lokalu mieszkalnego lub świadczeń pochodnych do tego prawa. Zatem wydane w sprawie decyzje zostały podjęte z naruszeniem ww. przepisów prawa materialnego, co niewątpliwie miało wpływ na końcowy wynik sprawy. Ponadto organy Straży Granicznej nie wyjaśniły w sposób dostateczny stanu faktycznego sprawy, czym został naruszony art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Ponownie rozpatrując wniosek skarżącego właściwy organ Straży Granicznej będzie obwiązany dokonać ustaleń w powyższym zakresie i wydać decyzję uwzględniającą dokonaną przez Sąd ocenę prawną. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.