II SA/Wa 1713/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.) Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej Przemysław Szustakiewicz Protokolant Anna Siwonia po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi A.K. na decyzję Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty różnicy uposażenia za okres od dnia [...] lipca 2004 r. do dnia [...] stycznia 2006 r. - oddala skargę - A. K. do dnia [...] czerwca 2004 r. zajmował stanowisko [...] w [...], na które został wyznaczony rozkazem personalnym Dowódcy [...] z dnia [...] października 2002 r. Rozkazem personalnym Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] został zwolniony ze stanowiska i przeniesiony do dyspozycji Dowódcy Wojsk Lądowych. Od tego rozkazu żołnierz skierował w dniu [...] lipca 2004 r. odwołanie do Ministra Obrony Narodowej za pośrednictwem Dowódcy Wojsk Lądowych. Dowódca Wojsk Lądowych, rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...], zmienił pkt [...] rozkazu personalnego z dnia [...] czerwca 2004 r., w ten sposób, że zwolnił żołnierza z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] października 2004 r. przeniósł do dyspozycji Dowódcy Wojsk Lądowych. Od tego rozkazu zostało wniesione odwołanie do Ministra Obrony Narodowej. Po jego rozpatrzeniu Minister Obrony Narodowej, decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...], uchylił rozkaz personalny z dnia [...] sierpnia 2004 r. i umorzył postępowanie I instancji. Również po rozpatrzeniu odwołania od rozkazu personalnego Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] czerwca 2004 r., Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] uchylił ten rozkaz i umorzył postępowanie w I instancji. Minister Obrony Narodowej w dniu [...] maja 2005 r. wydał kolejną decyzję nr [...] o uchyleniu rozkazu personalnego Dowódcy Wojsk Lądowych nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. i umorzeniu postępowania I instancji. Dowódca Wojsk Lądowych rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] zwolnił żołnierza z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] lutego 2006 r. wyznaczył na stanowisko służbowe [...] na okres kadencji od [...] lutego 2006 r. do [...] stycznia 2009 r. A. K. w dniu [...] maja 2007 r. wystąpił do Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] [...] o wypłacenie mu różnicy między otrzymanym uposażeniem od [...] lipca 2004 r. do dnia [...] stycznia 2006 r. a uposażeniem za ten okres, według przepisów powołanej ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] wniosek z dnia [...] maja 2007 r. przekazał według właściwości do Dowódcy Wojsk Lądowych, który decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] odmówił uznania prawa do wypłaty żołnierzowi różnicy uposażenia za okres od [...] lipca 2004 r. do dnia [...] stycznia 2006 r. Po rozpatrzeniu odwołania, Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie w I instancji, wskazując, że organem właściwym w sprawie jest Dowódca [...] w L. Następnie Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w L. decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] odmówił prawa wypłaty różnicy w uposażeniu za żądany okres. Po rozpatrzeniu odwołania Dowódca [...] decyzją z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w L. decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] ponownie odmówił prawa wypłaty różnicy w uposażeniu za żądany okres. Dowódca [...] po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w L. z dnia [...] kwietnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 lutego 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1234/08, stwierdzając nieważność decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w L. z dnia [...] kwietnia 2008 r., wskazał, że organem właściwym do rozpatrzenia wniosku A. K. z dnia [...] maja 2007 r. jest Dowódca Jednostki Wojskowej [...] w H., na której zaopatrzeniu finansowym pozostawał żołnierz w dniu składania tego wniosku. Dowódca Jednostki Wojskowej [...] w H. decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., i art. 104 w związku z art. 178 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), odmówił wypłacenia żołnierzowi różnicy pomiędzy otrzymywanym uposażeniem oficera [...], według stawek obowiązujących do [...] lipca 2004 r., a uposażeniem wynikającym z zaszeregowania tego stanowiska po [...] lipca 2004 r., do czasu objęcia stanowiska [...], tj. za okres od [...] lipca 2004 r. do [...] stycznia 2006 r., w kwocie [...]. Dowódca Wojsk Lądowych, po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w H. z dnia [...] maja 2009 r. Organ uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że A. K. z dniem [...] lipca 2004 r. nie był wyznaczony na żadne stanowisko służbowe zgodnie z przepisami ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Objęcie stanowiska na podstawie tej ustawy nastąpiło dopiero z dniem [...] lutego 2006 r. W związku z powyższym uposażenie od [...] lipca 2004 r. do dnia [...] stycznia 2006 r. zostało skarżącemu wypłacone według zasad przewidzianych w art. 178 ust. 1 ustawy, tj. uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne za miesiąc czerwiec 2004 r., zwaloryzowane średniorocznym wskaźnikiem wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej ustalonym w ustawie na dany rok. Organ odwoławczy podniósł, że uchybienia organu wojskowego w sprawie wyznaczenia A. K. na stanowisko służbowe, skutkujące uchyleniem wydanych w tej sprawie rozkazów personalnych, nie dają podstaw do ubiegania się przez niego o wypłatę żądanego wyrównania pomiędzy uposażeniem naliczonym i pobranym, zgodnie z art. 178 ust. 1 ustawy pragmatycznej, a uposażeniem jakie przysługiwałoby mu po objęciu stanowiska [...]. Podkreślono, że uchylone rozkazy nie wyznaczały żołnierza na jakiekolwiek stanowisko w jednostkach wojskowych, lecz zwalniały z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i kierowały do dyspozycji Dowódcy Wojsk Lądowych. W przypadku nieuchylenia tych rozkazów żołnierz otrzymałby uposażenie zgodnie z art. 178 ust. 1 ustawy, takie jakie pobierał za okres od [...] lipca 2004 r. do [...] stycznia 2006 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. K. wniósł o uchylenie, ewentualnie o stwierdzenie nieważności decyzji Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] sierpnia 2009 r., utrzymującej w mocy decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w H. z dnia [...] maja 2009 r. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 71 ust. 1 i art. 72 ust. 1 i 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych; - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, 7, 77 w związku z art. 138 k.p.a. Skarżący wskazał, że istotnie w dniu [...] lipca 2004 r. nie był wyznaczony na żadne stanowisko służbowe, lecz fakt ten wynikał z bezprawnych działań organu polegających na wydaniu wadliwego rozkazu personalnego Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] czerwca 2004 r. w sprawie jego zwolnienia ze stanowiska i przeniesienia do dyspozycji oraz rozkazu personalnego z dnia [...] sierpnia 2004 r. o zmianie rozkazu personalnego z dnia [...] czerwca 2004 r. Rozkazy te zostały uchylone przez Ministra Obrony Narodowej, a postępowanie przed organem I instancji zostało umorzone decyzjami z dnia [...] kwietnia 2005 r. i z dnia [...] kwietnia 2005 r., a także decyzją z dnia [...] maja 2005 r. Konsekwencją bezprawnych działań organu było wyznaczenie go na stanowisko służbowe dopiero w dniu [...] grudnia 2005 r. Stwierdził, że w związku z powyższym nie powinien ponosić negatywnych skutków działań Dowódcy Wojsk Lądowych. Wnoszący skargę uznał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest niepełne, co świadczy o jego wadliwości. Skarżący w piśmie procesowym z dnia 14 stycznia 2010 r. poinformował Sąd, iż przed Sądem [...] toczy się sprawa z jego powództwa o sygn. akt [...] przeciwko Skarbowi Państwa – Dowódcy Wojsk Lądowych o zapłatę odszkodowania w kwocie [...]. Postępowanie to zostało zawieszone do czasu prawomocnego zakończenia postępowania toczącego się w przedmiotowej sprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. W jego ocenie, postępowanie odszkodowawcze jest jedyną możliwą drogą uzyskania przedmiotowego świadczenia, ponieważ w obowiązujących przepisach prawa nie ma możliwości przyznania mu wyrównania uposażenia za okres od dnia [...] lipca 2004 r. do [...] stycznia 2006 r., kiedy to bezprawnie nie był wyznaczony na żadne stanowisko służbowe. W odpowiedzi na skargę Dowódca Wojsk Lądowych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ prawidłowo odmówił prawa do wyrównania uposażenia za okres od [...] lipca 2004 r. do [...] stycznia 2006 r., ponieważ uposażenie za wskazany czas służby zostało skarżącemu wypłacone zgodnie z obwiązującymi w tym względzie przepisami ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Kwestię otrzymywania uposażenia przez żołnierzy zawodowych, którzy z różnych przyczyn nie zostali wyznaczeni od dnia 1 lipca 2004 r. na stanowiska służbowe według zasad określonych w ustawie z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych reguluje przepis art. 178 ust. 1 tej ustawy, który przewiduje, że żołnierze zawodowi, którzy nie zostali wyznaczeni na stanowiska służbowe, a także żołnierze, którzy pozostają od dnia 1 lipca 2004 r. w dyspozycji właściwego organu lub w rezerwie kadrowej bądź w stanie nieczynnym z prawem do uposażenia, otrzymują od tego dnia uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne za czerwiec 2004 r., zwaloryzowane średniorocznym wskaźnikiem wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej, ustalonym w ustawie budżetowej na dany rok. Zdaniem Sądu, ostatnio wskazany przepis jest po dniu 1 lipca 2004 r. jedynym przepisem regulującym uposażenie żołnierzy, którzy z tym dniem nie otrzymali nowego przydziału służbowego, jest zatem normą o charakterze lex specialis, której nie można interpretować w sposób rozszerzający. Skoro skarżącemu wypłacone zostało uposażenie za okres od [...] lipca 2004 r. do [...] stycznia 2006 r., według zasad przewidzianych w art. 178 ust. 1 wojskowej ustawy pragmatycznej z dnia 11 września 2003 r., to organ prawidłowo odmówił uwzględnienia żądania przyznania za ten okres uposażenia, które żołnierz by otrzymał gdyby został wyznaczony od [...] lipca 2004 r. na stanowisko [...]. Stwierdzić należy, że uchylenie przez Ministra Obrony Narodowej, decyzjami z dnia [...] i [...] kwietnia 2005 r., decyzji Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] sierpnia i [...] czerwca 2004 r. w sprawie zwolnienia skarżącego ze stanowiska i przeniesienia do dyspozycji i umorzenia postępowania przed organem I instancji nie zmienia faktu, że A. K. z dniem [...] lipca 2004 r. nie został wyznaczony na stanowisko służbowe. Zarzuty naruszenia prawa procesowego okazały się nieuzasadnione, ponieważ okoliczności faktyczne w sprawie są bezsporne. W takim stanie sprawy wszelkie zarzuty podniesione w skardze należało uznać za bezpodstawne, przyjmując w tym względzie za trafną argumentację organu ujętą zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i w odpowiedzi na skargę. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.