II SA/Wa 1713/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 24 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niezasadności zażalenia na nierozpatrzenie odwołania od decyzji odmawiającej uznania za osobę bezrobotną postanawia odrzucić skargę. W dniu 23 sierpnia 2012 r. A. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niezasadności zażalenia na nierozpatrzenie odwołania od decyzji odmawiającej uznania za osobę bezrobotną, wydanego w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze. zm.) – zwanej dalej Kpa. W skardze zawarty został również wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – zwanej dalej ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej w sprawach skarg na 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) jak również wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa 4a) albo pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnych sprawach. W niniejszej sprawie A. K. przedmiotem skargi, zgodnie z pouczeniem organu, uczynił postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej, wydane na podstawie art. 37 Kpa. Należy wyjaśnić zatem, że zgodnie z treścią art. 37 § 1 i § 2 Kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Natomiast organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Wobec tego postanowienie wydane na podstawie cytowanego przepisu jest postanowieniem, o jakim mowa w art. 123 Kpa, czyli zaliczane jest do grupy postanowień wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych kwestii – jak w tym przypadku: niezałatwienia sprawy w terminie – powstających w trakcie tego postępowania, lecz nierozstrzygających o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, nadto nie przysługuje od niego zażalenie, co w konsekwencji prowadzi do uznania, że tego rodzaju postanowienia nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego, pomimo pouczenia organu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 872/12, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyjaśnić ponadto należy, że Sąd nie rozpatrzył wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi z uwagi na niedopuszczalność skargi i związaną z tym niedopuszczalność samego wniosku. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.