II SA/Wa 1723/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk Anna Mierzejewska (spr.) Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2013 r. sprawy ze skargi R. M. w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 172/13 przez Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego oddala skargę. Skargą z dnia [...] lipca 2013 r. (data wpływu) R. M. złożył skargę na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2013 r., sygnatura akt II SA/Wa 172/13. W uzasadnieniu skargi R. M. podał, że wyrok uprawomocnił się w dniu 19 maja 2013 r. Wyrok wysłał w dniu [...] czerwca 2013 r. Szefowi Centralnego Biura Antykorupcyjnego wraz z pismem zawierającym wyszczególnione żądania finansowe. Na konto skarżącego wpłynęła jedynie kwota 110 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania, żadne inne żądania nie zostały zrealizowane. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ podkreślił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobligował Szefa CBA, aby przy ponownym rozpoznawaniu sprawy podjął wobec skarżącego działania, o jakich mowa w art. 58 ust 3 o CBA, tj. przeniósł funkcjonariusza na określone stanowisko służbowe. Podczas rozmowy kadrowej w dniu [...] lipca 2013 r. R. M. nie wyraził zgody na przeniesienie na zaproponowane stanowisko służbowe [...] Wydziału [...] w Delegaturze CBA w S. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 ust. 3 ustawy o CBA, w tym samym dniu została mu doręczona decyzja Szefa CBA nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. w sprawie zwolnienia ze służby z dniem [...] lipca 2013 r. Zatem powołany wyrok został wykonany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić trzeba, iż stosownie do treści art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Orzekając w oparciu o wskazany przepis art. 154 § 1 sąd w pierwszej kolejności bada zachowanie wymogu formalnego wynikającego z ww. przepisu. Warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi w omawianym trybie jest bowiem uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku (lub załatwienia sprawy). W niniejszej sprawie przesłankę tę skarżący wypełnił, albowiem pismem z [...] czerwca 2013 r. (pozostającym w aktach administracyjnych) wezwał Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 marca 2013 r., sygn. akt IISA/Wa 172/13. Tym samym należało przyjąć, iż możliwe jest merytoryczne rozpoznanie skargi wniesionej w niniejszej sprawie, w oparciu o art. 154 p.p.s.a. i ustalenie w tym celu –na podstawie przekazanych akt administracyjnych – jak przebiegało postępowanie organu po wyroku Sądu z 19 marca 2013 r., sygn. akt IISA/Wa 172/13. Zatem, przechodząc do merytorycznej oceny sprawy, wskazać trzeba, iż niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność w rozumieniu wskazanego przepisu art. 154 ma miejsce wówczas, gdy wyrok nie został wykonany w ogóle, jak również wtedy, gdy został wykonany (poprzez wydanie stosownego aktu), ale po terminie. Skarga, o jakiej mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. zmierza bowiem do wymierzenia organowi sankcji za niewykonanie wyroku sądu w sytuacji określonej tą normą prawną. Podkreślić w tym miejscu trzeba, iż samo wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi (§ 3 art. 154). Oznacza to, iż podstawowym warunkiem dla stwierdzenia istnienia materialno-prawnej podstawy wymierzenia grzywny organowi administracji publicznej w oparciu o art. 154 § 1 p.p.s.a. jest upływ terminu wyznaczonego przez sąd administracyjny do wydania aktu lub podjęcia czynności bądź też upływ ustawowego terminu. Jeżeli sąd nie określił terminu wydania aktu (lub podjęcia czynności), zastosowanie znajdują bowiem terminy ustawowe do załatwienia sprawy (bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a w sprawach szczególnie skomplikowanych – w ciągu 2 miesięcy, v. art. 35 k.p.a.). Rozpoznawana skarga, wniesiona w oparciu o art. 154 p.p.s.a., dotyczy niewykonania przez Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 172/13, wydanego po rozpoznaniu skargi R. M. na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] . W pkt 1 wskazanego wyroku Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z [...] grudnia 2010 r. nr [...] , w pkt 2 uchylił decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję personalną z [...] grudnia 2010 r. nr [...] . Wyrok ten z dniem 17 maja 2013 r. stał się prawomocny. Odpis prawomocnego wyroku Sądu wraz z aktami sprawy został przekazany do organu 12 czerwca 2013 r. Z akt administracyjnych przekazanych do Sądu (wraz z rozpoznawaną skargą wniesioną w oparciu o art. 154 p.p.s.a.) wynika, iż w związku z ww. wyrokiem organ – Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego w dniu [...] lipca 2013 r. wydał decyzję administracyjną. Dostrzegając powyższe, Sąd stwierdził, iż rozpoznawana skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Nadto, dostrzec należy, iż w piśmiennictwie i orzecznictwie zauważa się, że na ocenę istnienia bezczynności organu, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., nie ma wpływu prawidłowość nowego rozstrzygnięcia, lecz tylko to, czy zostało ono faktycznie wydane (por. wyrok NSA z 13 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2676/11, lex nr 121927). Konkludując, Sąd uznał, iż w sprawie nie wystąpiły okoliczności uzasadniające wymierzenie organowi powiatowemu grzywny w trybie art. 154 p.p.s.a. Podkreślić należy, że organ orzekając ponownie w sprawie na skutek wyroku sądu, ma obowiązek zastosować się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w tym wyroku. Są one bowiem dla tego organu wiążące. Ocena, czy wytyczne sądu przy wydawaniu rozstrzygnięcia – po wyroku – zostały wzięte pod uwagę, nie może mieć jednak miejsca w postępowaniu zainicjowanym skargą na niewykonanie wyroku sądu. W tym trybie sąd ocenia jedynie działanie organu w dążeniu do załatwienia sprawy, kontroluje więc, czy organ ten nie pozostaje w bezczynności oraz czy nie prowadzi w sposób przewlekły postępowania. Takich okoliczności Sąd, orzekając w niniejszej sprawie, nie stwierdził i tym samym nie mógł uwzględnić skargi. Uwzględnienie skargi w oparciu o wskazany przepis nie jest zaś możliwe z powodu tego, iż w ocenie skarżącego wydane przez organ orzeczenie po wyroku Sądu nie uwzględnia wytycznych w nim wskazanych. Zarzuty w tym zakresie skarżący może formułować w skardze na orzeczenie ostateczne, wydane w tej sprawie, ale nie w skardze na niewykonanie wyroku Sądu przez ten organ. W postępowaniu zainicjowanym skargą przewidzianą w art. 154 p.p.s.a. tego rodzaju zarzuty nie odgrywają merytorycznego znaczenia. Z tego też powodu Sąd nie przystąpił nawet do rozważania argumentacji przedstawionej przez skarżącego, a sprowadzających się do kwestionowania decyzji organu Sąd jeszcze raz zaznacza, iż skarga dotyczyła niewykonania wyroku Sądu z 19 marca 2013 r., Do tego też sprowadzała się ocena Sądu w niniejszej sprawie, tj. do skontrolowania zachowania się organu Szefa CBA po wyroku Sądu z 19 marca 2013 r. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało oddalić.