II SA/Wa 173/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego w sprawie ze skargi P. G. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - Przedmiotem skargi P. G. w niniejszej sprawie jest rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...]. Rozkazem tym organ uchylił rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji i ustalił datę zwolnienia na dzień [...] listopada 2009 r., zaś w pozostałej części zaskarżony rozkaz utrzymał w mocy. W skardze P. G. zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu w całości. Uzasadniając swoje żądanie skarżący podniósł, iż w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie skarżącego, wykonanie rozkazu w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji pozbawi stronę źródła zarobkowania, a ma ona na utrzymaniu niespełna dwuletnie dziecko oraz konkubinę - matkę dziecka. Wskazał, iż pozbawienie najbliższej rodziny źródła dochodów może doprowadzić do negatywnych konsekwencji, których nie będzie można usunąć poprzez sam zwrot świadczenia w przyszłości. Podał również, iż wraz z konkubiną zaciągnęli zobowiązania bankowe na zakup nieruchomości, a wykonanie zaskarżonego rozkazu może uniemożliwić realizację spłat rat zaciągniętych zobowiązań i w konsekwencji przyczynić się do powstania znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącej lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, publ. LEX nr 281811). Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. Analiza powołanych przez skarżącego we wniosku okoliczności nie daje podstaw do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 powołanej ustawy, umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji. Zgodzić należy się ze skarżącym, iż zwolnienie ze służby w Policji wiąże się z utratą szeregu uprawnień związanych z jej pełnieniem, w szczególności w zakresie uposażenia i innych należnych policjantom świadczeń pieniężnych. Sam fakt, iż zwolnienie ze służby jest równoznaczne z utratą wynagrodzenia nie oznacza jednak, że skarżący nie posiada środków utrzymania. Okoliczność ta nie przesądza również o tym, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia rodzinie skarżącego znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie bowiem z przepisami ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), policjant zwalniany ze służby otrzymuje odprawę w wysokości trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym oraz ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop (art. 114 i 115 tej ustawy). Ponadto, w przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu, funkcjonariuszowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za 6 miesięcy (art. 42 ust. 1 i 5 powołanej ustawy). W tym stanie rzeczy należy uznać, iż sytuacja materialna skarżącego w najbliższym czasie jest zabezpieczona. Jeżeli natomiast w wyniku postępowania sądowoadministracyjnego zostanie stwierdzona nieważność lub zostanie uchylony zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji, to skarżący zostanie przywrócony do służby i za czas pozostawania poza służbą będzie miał wypłacone należne uposażenie, a zatem wykonanie rozkazu nie wywoła nieodwracalnych skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2009 r., sygn. akt I OZ 983/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu. Należy również podkreślić, iż zawarte w skardze zarzuty dotyczące legalności rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu organu I instancji Sąd przeanalizuje w trakcie rozpoznawania skargi, gdyż wchodzenie w meritum sprawy na etapie badania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji mijałoby się z celem tej instytucji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.