II SA/Wa 1730/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej, Iwona Maciejuk (spr.), Protokolant referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2015 r. sprawy ze skargi Z. S na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zmiany stawki równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oddala skargę Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], na podstawie art. 163 k.p.a., art. 92 ust. 1 i 97 ust. 5 ustawy o Policji oraz § 6, § 9 ust. 1 pkt 3 i § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (t.j. Dz. U. 2013 r., poz. 1130) na podstawie oświadczenia mieszkaniowego Z. S. z dnia [...] kwietnia 2014 r. w punkcie 1 zmienił z dniem [...] kwietnia 2014 r. własną decyzję nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. o przyznaniu Z. S. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w części dotyczącej wysokości tego równoważnika, w ten sposób, że cofnął stronie uprawnienie do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w wysokości stawki dziennej przysługującej policjantowi nie posiadającemu członków rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji i przyznał od dnia [...] kwietnia 2014 r. do dnia [...] kwietnia 2014 r. równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego w wysokości stawki dziennej przysługującej policjantowi posiadającemu członków rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji, w punkcie 2 odmówił przyznania Z. S. równoważnika za brak lokalu mieszkalnego w wysokości stawki dziennej przysługującej policjantowi posiadającemu członków rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji od dnia [...] stycznia 2013 r. do dnia [...] kwietnia 2014 r., w punkcie 3 odmówił przyznania Z. S. równoważnika za brak lokalu mieszkalnego w wysokości stawki dziennej przysługującej policjantowi posiadającemu członków rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji od dnia 20 kwietnia 2014 r. Od punktu drugiego niniejszej decyzji pełnomocnik strony złożył odwołanie, zarzucając naruszenie art. 7, 8, 11, 64 § 2, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., a także naruszenie art. 92 ust. 1 ustawy o Policji i § 5 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2012 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że Z. S. jest funkcjonariuszem Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] w służbie stałej od [...] grudnia 2008 roku. Zainteresowana zamieszkiwała w domu jednorodzinnym stanowiącym własność rodziców. Z. T. (później S.) pobierała równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., w wysokości stawki dziennej przysługującej policjantowi nie posiadającemu członków rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji. Oświadczeniem mieszkaniowym z dnia [...] kwietnia 2014 r. policjantka wystąpiła o ustalenie uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od [...] stycznia 2013 r. tj. od dnia urodzenia córki M. S. W dniu [...] kwietnia 2014 r. (data wpływu) zainteresowana złożyła wniosek skierowany do Naczelnika Wydziału Inwestycji i Remontów KWP w [...] o podniesienie stawki równoważnika do wysokości kwoty przysługującej policjantowi posiadającemu rodzinę oraz wypłatę zaległości z tego tytułu. Następnie oświadczeniem mieszkaniowym do ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości z dnia [...] maja 2014 r. Z. S. poinformowała organ, iż [...] kwietnia 2014 r. zawarła związek małżeński i wraz z rodziną zamieszkuje w[...] przy ul. [...], w lokalu mieszkalnym, którego właścicielem jest mąż M. S. Komendant Główny Policji wskazał, że zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Z treści § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1130), wynika, że ustalenia uprawnień policjanta do otrzymania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości dokonuje się na podstawie oświadczenia mieszkaniowego, którego wzór stanowi załącznik do rozporządzenia. W myśl natomiast § 5 rozporządzenia, policjant jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić, składając nowe oświadczenie mieszkaniowe, o każdej zmianie mającej wpływ na uprawnienia do otrzymania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego albo na jego wysokość. Oznacza to w ocenie organu, że postępowanie w sprawie przyznania równoważnika pieniężnego z tytułu braku lokalu mieszkalnego może być wszczęte wyłącznie na wniosek strony, organ nie może wszcząć takiego postępowania z urzędu. Brak wniosku strony o przyznanie niniejszego świadczenia, bądź też brak stosownego wniosku dotyczącego wysokości należnego równoważnika powoduje, że prawo do równoważnika bądź też prawo do równoważnika w określonej wysokości nie powstaje. Nie mają prawnego znaczenia motywy, (okoliczności) z powodu których policjant nie składa stosownego wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie przyznania świadczenia, mimo, że spełnia ustawowe przesłanki do jego otrzymania. Organy bowiem ustalają istnienie takiego uprawnienia na podstawie oświadczenia mieszkaniowego. Komendant Główny Policji podkreślił, że na podstawie oświadczenia mieszkaniowego Z. T.z dnia [...] lipca 2009 r. Komendant Wojewódzki Policji wydał w dniu [...] sierpnia 2009 roku decyzję nr [...] o przyznaniu zainteresowanej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w wysokości 5,70 zł dziennie tj. stawki obowiązującej wówczas dla policjanta nie posiadającemu rodziny. W punkcie 3 tej decyzji Komendant Wojewódzki Policji w [...] wyraźnie zaznaczył, że zawiadomienia o zmianie wpływającej na prawo do równoważnika należy dokonać w formie oświadczenia mieszkaniowego. Z. S. nie spełniła tego wymogu, ponieważ złożyła zaświadczenie lekarskie o urodzeniu dziecka wyłącznie dla celów kadrowych oraz sporządziła raport służbowy do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w przedmiocie dodatkowego urlopu macierzyńskiego i urlopu rodzicielskiego. Na podstawie takich dokumentów organ Policji nie może dokonać oceny uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości, gdyż właśnie to spowodowałoby naruszenie § 5 cytowanego wyżej rozporządzenia MSWiA. Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutami pełnomocnika strony, co do naruszenia art. 7, 8, 11 i 107 k.p.a., gdyż Komendant Wojewódzki Policji w [...] przedstawił pełny obraz stanu rzeczywistego, zebrał i rozpatrzył wyczerpująco cały materiał dowodowy, a w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał na jakich argumentach oparł swoje rozstrzygnięcie. KGP podniósł, że organ I instancji wyraźnie podkreślił, iż uprawnienie do równoważnika uzależnione jest o złożenia stosownego wniosku (oświadczenia mieszkaniowego), a złożenie zaświadczenia i odpisu aktu urodzenia jest tylko formalną informacją o powiększeniu rodziny i nie ma dla przedmiotowej sprawy znaczenia. Za nieuprawniony KGP uznał zarzut naruszenia art. 64 § 2 k.p.a., gdyż przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Zaświadczenie lekarskie nie posiada podstawowych elementów podania m. in. żądania i podpisu strony. W ocenie Komendanta Głównego Policji, Komendant Wojewódzki Policji w [...] prawidłowo wyjaśniał, iż oświadczenie mieszkaniowe może być złożone w każdym czasie, ale zawsze będzie dotyczyło sytuacji na przyszłość. Decyzja o przyznaniu stronie prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu oraz jego wysokości jest decyzją konstytutywną, ponieważ ustanawia nowy stan prawny i jako taka wywołuje skutek ex nunc. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi Z. S., reprezentowanej przez adwokata, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych, zarzucił: naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak w zaskarżonej decyzji prawidłowego i pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego, w szczególności niewskazanie w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione wnioski zgłoszone przez stronę w toku postępowania, w szczególności w zakresie powiadomienia w dniu [...] stycznia 2013 r. KWP w [...] o urodzeniu w dniu [...] stycznia 2013 r. przez Z. S. córki, oraz niewskazanie przyczyn, z powodu których organ nie przyznał racji stanowisku, iż złożenie w terminie jednego tygodnia od dnia urodzenia dziecka zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego fakt urodzenia dziecka nie jest wystarczającym dokumentem potwierdzającym i informującym Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o zmianie stanu faktycznego wpływającego na uprawnienie w zakresie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego i stwierdzenie, iż ww. dokumenty były złożone jedynie dla "potrzeb kadrowych", jak również nie wyjaśnienie z jakich powodów w chwili gdy organ podjął wiedzę na temat urodzenia przez skarżącą dziecka nie poinformował jej o konieczności złożenia oświadczenia w odpowiedniej formie, oraz niewyjaśnienie czy są wskazywane przez organ potrzeby kadrowe, w konsekwencji powyższego uniemożliwienie weryfikacji wydanej decyzji z punktu widzenia prawidłowości zastosowania art. 80 k.p.a.; 2) naruszenie art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, a to w konsekwencji braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego przedmiotowej sprawy mającego na względzie słuszny interes obywateli i uznaniu, iż materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy nie pozwala na przyznanie Z. S. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w wysokości stawki dziennej przysługującej policjantowi posiadającemu członków rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji od dnia [...] stycznia 2013 r. do dnia [...] kwietnia 2014 r., jak również niewyjaśnienie czy w chwili powzięcia przez organ wiedzy na temat urodzenia dziecka przez skarżącą, organ nie powinien zawiadomić skarżącej o możliwość złożenia oświadczenia o zmianie stanu rodzinnego, ewentualnie o konieczności złożenia takiego oświadczenia w sytuacji zgłoszenia roszczenia o wypłatę równoważnika za brak lokalu mieszkalnego; 3) naruszenie art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w przedmiotowej sprawie w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, w szczególności w zakresie pominięcia przez organ administracji publicznej posiadanej od dnia [...] stycznia 2013 r. informacji o urodzeniu dziecka przez Z. S. w dniu [...] stycznia 2013 r., nie załączeniu składanych przez Z. S. dokumentów, w szczególności zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] stycznia 2013 r. z II Szpitala Miejskiego [...], oraz skróconego aktu urodzenia M. S. z dnia [...] stycznia 2013 r., jak również raportów służbowych, do akt niniejszego postępowania i arbitralne przyjęcie, iż zmiana wysokości przysługującego od [...] czerwca 2009 r. wnioskodawczym równoważnika pieniężnego jest uzależniona od złożenia oświadczenia na określonym wzorze, w sytuacji gdy chodzi o zawiadomienie organu o zmianie stanu faktycznego, które w realiach przedmiotowej sprawy zostało dokonane; jak również nie wzięcie pod uwagę okoliczności, iż stosowane oświadczenie na wymaganym formularzu zostało niezwłocznie złożone przez skarżącą po powrocie do pracy z urlopu macierzyńskiego, kiedy skarżąca dopiero uzyskała wiedzę, iż zachodzi konieczność złożenia takiego oświadczenia; 4) naruszenie art. 6 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w przedmiotowej sprawie w sposób naruszający zasadę praworządności i zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa z uwagi na zaniechanie ustosunkowania się do zgłaszanych przez skarżącą twierdzeń i wniosków, w tym przede wszystkim w zakresie w jakim skarżąca wskazywała, iż powiadomiła organ o urodzeniu dziecka, a mimo to organ nie podjął żadnych działań mających na celu pouczenie skarżącej, iż koniecznym jest złożenie stosowanego oświadczenia na konkretnym wzorze od razu po urodzeniu dziecka, bowiem równoważnik pieniężny za brak lokalu powstanie dopiero z chwilą złożenia stosowanego wniosku; 5) naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., poprzez uniemożliwienie stronie przed wydaniem zaskarżonej decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, jak również uniemożliwienie zgłoszenia żądań, w szczególności w zakresie z jakich powodów oświadczenie mieszkaniowe nie zostało złożone niezwłocznie po urodzeniu dziecka; 6) naruszenie art. 11 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia przesłanek przez organ administracji publicznej, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, a nie powołanie się na te przesłanki w sposób ogólny, w sytuacji gdy w myśl tej zasady właściwe uzasadnienie decyzji administracyjnej, winno być tak zredagowane, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możności zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy, a w konsekwencji bezkrytyczne przyjęcie przez organ, iż uprawnienie do równoważnika uzależnione jest od złożenia stosownego wniosku, tj. oświadczenia majątkowego, bez jakiejkolwiek egzegezy prawnej i korelacji z zaistniałem stanem faktycznym w przedmiotowej sprawie; 7) naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji; II. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) naruszenie art. 92 ust. 1 ustawy o Policji poprzez błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że kwestionowana decyzja ma charakter konstytutywny i skutkuje powstaniem po stronie skarżącego prawa do spornego równoważnika pieniężnego; 2) naruszenie § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, poprzez błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że policjant może zawiadomić Komendanta Wojewódzkiej Policji w [...] o zmianie okoliczności wpływających na świadczenie mieszkaniowe jedynie składając nowe oświadczenie zgodnie z wzorem zawartym w ww. rozporządzeniu, a nie przez całokształt zachowań odzwierciedlających jego wolę poinformowania o zmianie stanu faktycznego. W obszernym uzasadnieniu skargi pełnomocnik wskazał, że poza sporem pozostaje, iż skarżącej przysługuje prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Sporny jest natomiast okres od jakiego ów równoważnik winien zostać przyznany. Skarżąca stoi na stanowisku, że równoważnik ten winien przysługiwać od daty zmiany faktycznej sytuacji rodzinnej skarżącej, tj. od dnia urodzenia dziecka i powiadomienia o tym fakcie organu. Pełnomocnik podniósł, że organ nie wyjaśnił dostatecznie na jakiej podstawie przyjął, iż zaświadczenie lekarskie i raport w sprawie urlopu macierzyńskiego i wychowawczego dotyczą tylko i wyłącznie potrzeb kadrowych. Organ również nie wyjaśnił czym są owe potrzeby kadrowe i czy w zakres pojęciowy potrzeb kadrowych wchodzą m.in. uprawnienia dla policjantów z tytułu braku lokalu mieszkalnego i posiadanej rodziny. W ocenie pełnomocnika, z celowościowego brzmienia przepisów ustawy o Policji oraz rozporządzenia jednoznacznie wynika, iż równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego jest udzielany pod warunkiem podania określonych informacji, a w sytuacji gdy już przyznano ten równoważnik pieniężny i nastąpiła jedynie zmiana okoliczności wpływająca na jego wysokość, bez konieczności składania odrębnego oświadczenia. W ocenie skarżącej złożenie kolejnego oświadczenia mieszkaniowego, w sytuacji gdy zmiana polega na urodzeniu dziecka, a wcześniej skarżąca uzyskała prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego jest bezzasadne. Zdaniem pełnomocnika, Z. S. wypełniła wszelkie warunki do zmiany wysokości przyznanego jej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Informacja o urodzeniu dziecka, a więc informacja mająca wpływ na wysokość przyznanego jej uprawnienia przekazana została do właściwego organu administracji publicznej najpierw w dniu [...] stycznia 2013 r., poprzez złożenie zaświadczenia lekarskiego, a następnie poprzez złożenie innych potwierdzających zaistniały stan faktyczny dokumentów. W dniu [...] stycznia 2013 r. złożono w dziale kadr zaświadczenie lekarskie (datowane na dzień [...] stycznia 2013 r.) ze Szpitala Miejskiego [...]. Dodatkowo kolejnym źródłem przekazywania do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] informacji o urodzeniu dziecka było złożenie w dniu [...] stycznia 2013 r. odpisu skróconego aktu urodzenia, a ponadto Z. S. złożyła w dniach [...] maja 2013 r. i [...] czerwca 2013 r. raporty służbowe. Nie można zatem zdaniem pełnomocnika przyjąć, że wniosek skarżąca złożyła dopiero w dniu [...] kwietnia 2014 r. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji odpowiada prawu. Trafnie organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2014 r. w zakresie rozstrzygnięcia o odmowie przyznania Z. S. równoważnika za brak lokalu mieszkalnego w wysokości stawki dziennej przysługującej policjantowi posiadającemu członków rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji od dnia [...] stycznia 2013 r. do dnia [...] kwietnia 2014 r. Prawidłowo Komendant Główny Policji stwierdził, że decyzja w przedmiocie prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, jak też w przedmiocie wysokości równoważnika jest decyzją konstytutywną. Zgodnie z przepisem art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Przepis art. 92 ust. 2 powołanej ustawy zawiera delegację dla właściwego ministra do wydania rozporządzenia. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w oparciu o tę delegację wydał rozporządzenie z 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 1130). Przepis § 3 rozporządzenia jednoznacznie stanowi, że ustalenia uprawnień policjanta do otrzymania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości dokonuje się na podstawie oświadczenia mieszkaniowego, którego wzór stanowi załącznik do rozporządzenia. Przepis § 5 rozporządzenia stanowi zaś, że policjant jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić, składając nowe oświadczenie mieszkaniowe, o każdej zmianie mającej wpływ na uprawnienia do otrzymania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego albo na jego wysokość. Pogląd, zgodnie z którym decyzja w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu i jego wysokości ma charakter konstytutywny, jest ugruntowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (v. wyrok NSA z dnia 14 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 450/11, wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 października 2014 r. sygn. akt III SA/Łd 614/14). Pogląd ten, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela. W sprawie realizacji prawa do równoważnika z tytułu braku lokalu mieszkalnego i jego wysokości organ nie działa zatem z urzędu, lecz konieczny jest wniosek funkcjonariusza w tym przedmiocie. Niezłożenie oświadczenia mieszkaniowego uniemożliwia konkretyzację prawa do świadczenia. Policjant, który nie składa oświadczenia mieszkaniowego z chwilą zaistnienia przesłanek do przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w innej wysokości niż dotychczas otrzymywana, nie nabywa do niego prawa. Skoro ustalenie prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego następuje na podstawie złożonego oświadczenia mieszkaniowego, a policjant takiego oświadczenia nie składa z chwilą zmiany sytuacji mieszkaniowej, to w takim przypadku złożenie oświadczenia mieszkaniowego w późniejszym terminie nie powoduje, że okoliczności wpływające na zmianę będą wywoływać skutki ex tunc. Zdaniem Sądu organ prawidłowo stwierdził, że zarówno zaświadczenie lekarskie o urodzeniu dziecka, jak i raport służbowy w sprawie urlopu macierzyńskiego nie zastępują wymaganego prawem oświadczenia mieszkaniowego. Wszystkie zarzuty skargi, w tym zarzut naruszenia art. 107 § 1 i 3, art. 80, art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 8, art. 6, art. 10 § 1, art. 11 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Sąd uznał za nieuzasadnione. Organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i wszechstronnie rozpatrzył materiał dowodowy. Uzasadnienie decyzji zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Zasadnie Komendant Główny Policji zastosował w niniejszej sprawie przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Za nietrafne Sąd uznał także zarzuty naruszenia prawa materialnego. W sprawie niniejszej organ dokonał właściwej wykładni przepisu art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. W sprawie tej nie można mówić też o naruszeniu zasady pogłębiania zaufania obywatela do organu państwa. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarżąca, funkcjonariusz Policji, już w treści decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. była pouczona o konieczności złożenia oświadczenia mieszkaniowego w przypadku zmiany, która wpływa na m.in. wysokość świadczenia. Powody, dla których funkcjonariusz Policji nie złożył oświadczenia mieszkaniowego nie mogą być kwalifikowane jako uchybienie organu. Nie jest też rolą organu ustalanie przyczyn niezłożenia przez skarżącą oświadczenia mieszkaniowego. To od funkcjonariusza Policji zależy, czy takie oświadczenie mieszkaniowe złoży i czy chce się tym samym domagać przyznania równoważnika pieniężnego w innej wysokości, niż dotychczas przyznana. Wobec złożenia przez Z. S. oświadczenia mieszkaniowego w dniu [...] kwietnia 2014 r. brak było podstaw do przyznania prawa do równoważnika w wysokości stawki dziennej przysługującej policjantowi posiadającemu członków rodziny wstecz, za okres od [...] stycznia 2013 r., a zatem od dnia urodzenia dziecka do dnia [...] kwietnia 2014 r. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.