II SA/Wa 1731/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 maja 2025 r. sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu skargi oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (zwany dalej "Prezesem UODO") postanowieniem z [...] sierpnia 2024r. nr [...] zwrócił A. W. (zwana dalej "Skarżącą") skargę, wobec wniesienia jej do niewłaściwego organu, gdyż właściwym w sprawie jest Sąd powszechny. W podstawie prawnej postanowienia powołano art. 66 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024r., poz. 572, zwany dalej "k.p.a.") w związku z art. 7 ust. 1 ustawy z 10 maja 2018r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781, zwana dalej "u.o.d.o."). Postanowienie doręczone Skarżącej [...] sierpnia 2024r. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że do Urzędu Ochrony Danych Osobowych (zwany dalej "UODO") wpłynęła skarga, w której Skarżąca wskazała, że Dyrektor Naczelna Szpitala Miejskiego Specjalistycznego im. [...] w [...] (zwana dalej "Dyrektorem"), publicznie ujawniła [...] lipca 2024r. informację o wręczonym Skarżącej [...] lipca 2024r. wypowiedzeniu z pracy. Dyrektor poinformowała osoby obecne na zebraniu o powodach, które według jej opinii, były podstawą złożonego Skarżącej wypowiedzenia z pracy. Zakomunikowała, że Skarżąca jest winna rażących zaniedbań, podając niepotwierdzone fakty. Przekazanie do publicznej wiadomości niezgodnych z prawdą informacji przyniosło i nadal może przynosić Skarżącej poważne, negatywne konsekwencje. Działania Dyrektor zmierzały - w ocenie Skarżącej - do dyskredytowania, obniżania Jej poczucia wartości, stawiania Skarżącej w niekorzystnym świetle. Ujawnienie ww. informacji uderzyło w Jej dobre imię, naruszyło jej dobra osobiste. Skarżąca w związku z tym zdarzeniem, zwróciła się do Prezesa UODO z żądaniem publicznego, osobistego przeproszenia jej przez Dyrektorkę w gronie kierowników oddziałów i pielęgniarek oddziałowych, rozesłanie pisemnych przeprosin do wszystkich pracowników Szpitala i zamieszczenie treści przeprosin na stronie Szpitala i w szpitalnych mediach społecznościowych. Skarżąca wniosła również o uzgodnienie i akceptację treści zawartej w przeprosinach. Prezes UODO wskazał w związku z tym, że sformułowane przez Skarżącą w skardze żądanie publicznych przeprosin i zamieszczenie ich treści na stronie internetowej Szpitala i rozesłanie ich treści do wszystkich pracowników pozostaje poza zakresem kompetencji Prezesa UODO. Roszczenie to ma charakter cywilny i należy go dochodzić w drodze powództwa cywilnego przed sądem powszechnym. Organ wyjaśnił ponadto, że od 25 maja 2018r. bezpośrednie zastosowanie w polskim porządku prawnym mają przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.Urz.UE L 119 z 4.05.2016, str. 1, Dz.Urz.UE L 127 z 23.05.2018, str. 2 oraz Dz.Urz.UE L 74 z 4.03.2021, str. 35; zwane dalej "RODO") - art. 99 RODO. Ponadto 25 maja 2018r. weszła w życie u.o.d.o., którą stosuje się do ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych w zakresie określonym w art. 2 i art. 3 RODO (art. 1 ust. 1 u.o.d.o.). Prezes UODO, zgodnie z art. 55 RODO, jest właściwy do wypełniania zadań i wykonywania uprawnień powierzonych mu, zgodnie z RODO na terytorium Polski, ponadto na podstawie art. 57 ust. 1 lit. f RODO organ ten rozpatruje skargi wniesione m.in. przez osobę, której dane dotyczą oraz w odpowiednim zakresie prowadzi postępowania w przedmiocie tych skarg. Katalog uprawnień naprawczych organu nadzorczego, został ściśle określony w art. 58 ust. 2 RODO i jest on dla organu wiążący. Skarżąca w przypadku, gdy doszło do naruszenia jej dóbr osobistych, może dochodzić roszczeń z tego tytułu w drodze powództwa cywilnego, przed właściwym miejscowo sądem powszechnym. Stosownie bowiem do art. 24 § 1 zdanie trzecie ustawy z 23 kwietnia 1964r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2023r., poz. 1610, ze zm.; zwany dalej "k.c.") ten, czyje dobro osobiste zostało naruszone może żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Jednocześnie, w myśl art. 448 k.c., w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro zostało naruszone odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Prezes UODO, odnosząc się do żądania nakazania publicznego przeproszenia Skarżącej i zamieszczenia na stronie internetowej Szpitala przeprosin oraz rozesłanie ich treści do wszystkich pracowników wskazał, że zgodnie z art. 24 § 1 zdanie drugie k.c. osoba, której dobro osobiste zostało naruszone, może żądać, by osoba, która dopuściła się naruszenia, złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Roszczenia tego typu również mają charakter cywilny, wobec czego należy dochodzić ich w drodze powództwa cywilnego przed właściwym miejscowo sądem powszechnym. Zgodnie z art. 17 pkt 1 ustawy z 17 listopada 1964r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2021r., poz. 1805, ze zm.; zwany dalej "k.p.c.") sprawy o prawa niemajątkowe i łącznie z nimi dochodzone roszczenia majątkowe (oprócz spraw o ustalenie lub zaprzeczenie pochodzenia dziecka, o ustalenie bezskuteczności uznania ojcostwa oraz o rozwiązanie przysposobienia) należą do właściwości sądów okręgowych. Kodeks postępowania cywilnego, zgodnie z art. 1 k.p.c., normuje postępowanie sądowe w sprawach ze stosunków z zakresu prawa cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego oraz prawa pracy, jak również w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych oraz w innych sprawach, do których przepisy tego Kodeksu stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy cywilne)". Zarówno w przypadku dochodzenia roszczeń z tytułu naruszenia dóbr osobistych, jak i roszczeń przewidzianych z tytułu naruszenia przepisów RODO właściwym będzie sąd okręgowy (art. 17 pkt 1 k.p.c. oraz art. 17 pkt 45 k.p.c. w związku z art. 93 u.o.d.o. Stosownie do brzmienia art. 66 § 3 k.p.a., jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu. Zwrot podania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. 2. W skardze do Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] września 2024r. pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie ww. postanowienia Prezesa UODO i zobowiązanie organu do wszczęcia postępowania w sprawie oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, z uwagi na naruszenie: - art. 7 i art. 8 k.p.a. w związku z art. 65 i art. 80 k.p.a. oraz art. 55 k.p.a. w związku z art. 55 i 58 ust. 2 RODO - przez niewłaściwe podjęcie działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz brak właściwego rozpatrzenia sprawy. Organ wyciągnął błędne wnioski, co do woli Skarżącej, które nie wynikały z treści skargi, czego skutkiem było jej bezpodstawne zwrócenie. Organ niesłusznie wskazał, że właściwym do rozstrzygnięcia sprawy jest Sąd powszechny, gdy skarga wyraźnie dotyczyła nieuprawnionego ujawnienia danych osobowych Skarżącej, w tym przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę przez pracodawcę, co stanowi naruszenie przepisów o ochronie danych osobowych; - przepisów RODO w zakresie art. 5 ust. 1 lit. b, c i e RODO oraz art. 6 ust. 1 RODO; - przepisów prawa pracy: - art. 100 § 2 pkt 4 k.p., zgodnie z którym pracodawca ma obowiązek szanować godność i inne dobra osobiste pracownika. Ujawnienie informacji o przyczynie rozwiązania umowy o pracę narusza dobra osobiste Skarżącej, w tym jej prawo do ochrony prywatności i dobrego imienia; - art. 111 k.p., zgodnie z którym pracodawca jest zobowiązany do traktowania pracowników zgodnie z zasadami współżycia społecznego. Publiczne ujawnienie przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę w sposób nieodpowiedni, naruszający prywatność, stanowi naruszenie tych zasad. W ocenie Skarżącej, organ wyciągnął błędne wnioski, co do woli Skarżącej, które nie wynikały z treści skargi, czego skutkiem było jej bezpodstawne zwrócenie. Organ niesłusznie wskazał, że właściwym do rozstrzygnięcia sprawy jest Sąd powszechny, gdy skarga wyraźnie dotyczyła nieuprawnionego ujawnienia danych osobowych Skarżącej, w tym przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę przez pracodawcę, co stanowi naruszenie przepisów o ochronie danych osobowych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że podstawą prawną skargi jest naruszenie przepisów o ochronie danych osobowych, a nie przepisów dotyczących ochrony dóbr osobistych, jak błędnie przyjął organ. Ochrona danych osobowych leży w kompetencjach Prezesa UODO i jest niezależna od dochodzenia ochrony dóbr osobistych przed Sądem powszechnym. Naruszenie przepisów o ochronie danych osobowych może wiązać się również z naruszeniem dóbr osobistych, nie zmienia tego, że w sprawie przedmiotem skargi jest bezprawne przetwarzanie danych osobowych. Prezes UODO powinien rozpoznać skargę w oparciu o przepisy dotyczące ochrony danych osobowych, a nie odsyłać Skarżącą do postępowania cywilnego w zakresie ochrony dóbr osobistych. Pracodawca jest administratorem danych osobowych pracowników, a zatem jest zobowiązany do ich przetwarzania zgodnie z ogólnymi zasadami wynikającymi z RODO. Dane osobowe mogą być przetwarzane jedynie w określonym, wyraźnym i prawnie uzasadnionym celu. Skarżąca wyraziła zgodę na przetwarzanie swoich danych w celu realizacji stosunku pracy, jednakże publiczne ujawnienie przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę nie mieści się w zakresie tego celu. Pracodawca nie miał podstaw prawnych do udostępnienia tych danych w taki sposób, który nie służył wyłącznie realizacji obowiązków związanych z zatrudnieniem (art. 5 ust. 1 lit. b RODO). Zasadę minimalizacji danych (art. 5 ust. 1 lit. c RODO) naruszono w związku z tym, że pracodawca, zgodnie z RODO, ma obowiązek ograniczać zakres przetwarzanych danych osobowych do tego, co jest niezbędne dla realizacji celu, w jakim są one przetwarzane. Upublicznienie przyczyny rozwiązania umowy o pracę było nieadekwatne i wykraczało poza to, co było niezbędne do realizacji obowiązków pracodawcy względem Skarżącej. Naruszono też zasadę poufności i integralności (art. 5 ust. 1 lit. e RODO), gdyż dane osobowe powinny być przetwarzane w sposób zapewniający odpowiednie bezpieczeństwo, w tym ochronę przed nieuprawnionym lub bezprawnym przetwarzaniem. Ujawnienie przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę osobom nieuprawnionym (tj. publiczne udostępnienie tej informacji) stanowiło naruszenie obowiązków wynikających z tej zasady. Naruszono też zasada legalności przetwarzania danych osobowych (art. 6 ust. 1 RODO), gdyż każde przetwarzanie danych osobowych musi być oparte na jednej z przesłanek legalności wymienionych w art. 6 ust. 1 RODO. W tym przypadku, pracodawca nie posiadał ważnej podstawy prawnej do publicznego ujawnienia przyczyny rozwiązania umowy o pracę, co czyniło to działanie bezprawnym. 3. Prezes UODO w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. skarga nie ma uzasadnionych podstaw. 2. Sąd zauważa, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024r., poz. 935 ze zm., zwana dalej "P.p.s.a.") Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle ww. przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, np. decyzję, konieczne jest stwierdzenie przez Sąd administracyjny, że w akcie tym doszło do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c), pkt 2 P.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd, na mocy art. 151 P.p.s.a., oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. 3. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie nie naruszało wskazanych w skardze przepisów zarówno prawa procesowego, jak i materialnego. Sąd wskazuje na wstępie, że organ prawidłowo wyjaśnił Skarżącej, że Prezes UODO, zgodnie z art. 55 RODO, jest właściwy do wypełniania zadań i wykonywania uprawnień powierzonych mu zgodnie z RODO na terytorium Polski. Na podstawie art. 57 ust. 1 lit. f RODO organ ten rozpatruje skargi wniesione m.in. przez osobę, której dane dotyczą oraz w odpowiednim zakresie prowadzi postępowania w przedmiocie tych skarg. Katalog uprawnień naprawczych organu nadzorczego określono w art. 58 ust. 2 RODO i jest on dla organu wiążący. Prezes UODO ponadto w zaskarżonym postanowieniu trafnie podniósł, że sformułowane przez Skarżącą żądanie publicznych przeprosin oraz żądanie zamieszczenie ich treści na stronie internetowej Szpitala i rozesłanie ich treści do wszystkich pracowników pozostaje poza zakresem kompetencji Prezesa UODO. Prawidłowe było również przyjęcie przez Prezesa UODO, że roszczenie to ma charakter cywilny i należy go dochodzić w drodze powództwa cywilnego przed sądem powszechnym. Skarżąca to żądanie wyraźnie sformułowała we wniesionej do Prezesa UODO skardze z [...] sierpnia 2024r. – "formularzu skargi" – k. 2v akt administracyjnych). Sąd zgadze się także ze stanowiskiem Prezesa UODO, że określenie wnoszonego do Prezesa UODO żądania jest wymaganym i stanowi istotny element podania, w którym osoba, której dane dotyczą składa skargę na naruszenie jej danych osobowych, gdyż żądanie to wyznacza zakres sprawy. Prezes UODO, prowadząc postępowanie administracyjne jest związany treścią żądania wskazanego w skardze, zaś Skarżąca w sprawie – wbrew stanowisku pełnomocnika wyrażonego w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – w sposób klarowny i bezsprzeczny określiła swoje oczekiwania – żądania skierowane do Prezesa UODO. Skoro Skarżąca w sposób nie budzący wątpliwości określiła, jakich działań naprawczych domagała się od organu nadzorczego, natomiast Prezes UODO w zaskarżonym postanowieniu wyjaśnił, że ze względu na brak kompetencji w żądanym przez Skarżącą zakresie nie może podjąć żądanych przez Skarżącą działań – możliwe i prawidłowe było wydanie przez organ zaskarżonego postanowienia o zwrocie Skarżącej podania, przy jednoczesnym wyjaśnieniu przyczyn podjętej decyzji. Stanowisko Prezesa UODO miało podstawę prawną w powołanym w zaskarżonym postanowieniu przepisie – art. 66 § 3 k.p.a. Warto też podnieść, że Naczelny Sąd Administracyjnego w wyroku z 18 października 2016r. sygn. akt II GSK 905/1, wskazał, że "to nie rzeczą organu, a strony jest formułowanie zamierzeń, jakie chce podjąć w postępowaniu, czy wywołać składanym wnioskiem. W przypadku zaś niejednoznaczności pisma, istotnym jest ocena intencji strony, gdyż to ona jest dysponentem przysługujących jej uprawnień do inicjowania postępowania. W takiej sytuacji, a więc niejasności co do rzeczywistych intencji szeroko rozumianego pisma podmiotu składanego organowi administracji publicznej, powinnością organu jest doprecyzowanie lub wyjaśnienie powstałych wątpliwości poprzez wezwanie strony do sprecyzowania jej żądań". W rozpoznawanej sprawie, wbrew argumentom podnoszonym w skardze do WSA w Warszawie, Prezes UODO dysponował jasną skargą wniesioną przez Skarżącą [...] stycznia 2024r. Tym samym nie można mówić o niejednoznacznościach czy o wątpliwościach, co do intencji Skarżącej. Skoro zatem wyrażone przez Skarżącą żądania nie budziły wątpliwości, to za prawidłowe należało uznać stanowisko Prezesa UODO wyrażone w zaskarżonym postanowieniu o potrzebie zwrotu skarżącej pisma, wobec wniesienia go do niewłaściwego organu, gdy właściwym w sprawie jest sąd powszechny. Skarżąca bowiem w treści pisma z [...] sierpnia 2024r. wprost przyznaje, że "Biorąc pod uwagę powyższe przykłady, oczywistym jest, że ujawnienie wrażliwych treści uderzających w moje dobre imię poprzez podanie ich do opinii publicznej jest naruszeniem dóbr osobistych" i wobec tych naruszeń sformułowała żądania "Publiczne, osobiste przeproszenie mnie przez Panią Dyrektor w gronie kierowników oddziałów i pielęgniarek oddziałowych, pisemne przeprosiny rozesłane do wszystkich pracowników Szpitala oraz zamieszczenie treści przeprosin na stronie Szpitala i w szpitalnych mediach społecznościowych. Wnoszę też o uzgodnienie i akceptację treści zawartej w przeprosinach". Skarżąca ponadto w swojej skardze z [...] sierpnia 2024r. opisała konflikt pomiędzy nią, a przełożoną i wskazała na działania mogące stanowić naruszenia przepisów prawa pracy, które również nie leżą w kompetencji organu właściwego do ochrony danych osobowych. Zdaniem Sądu wszystkie ww. okoliczności powodują, że zasadnie i prawidłowo Prezes UODO wskazał Skarżącej w zaskarżonym postanowieniu, że podniesione przez Nią zarzuty - naruszenia jej dóbr osobistych – nie należą do właściwości organu administracyjnego i Skarżąca powinna dochodzić roszczeń z tego tytułu w drodze powództwa cywilnego, przed właściwym miejscowo sądem powszechnym, mając na art. 24 § 1 zdanie trzecie i art. 448 k.c. Żądanie wystosowane przez Skarżącą do Prezesa UODO nakazania publicznego jej przeproszenia i zamieszczenia na stronie internetowej Szpitala przeprosin oraz rozesłanie ich treści do wszystkich pracowników ma charakter cywilny, wobec czego należy tego dochodzić w drodze powództwa cywilnego przed właściwym miejscowo Sądem powszechnym. Zgodnie bowiem z art. 17 pkt 1 k.p.c. sprawy o prawa niemajątkowe i łącznie z nimi dochodzone roszczenia majątkowe (oprócz spraw o ustalenie lub zaprzeczenie pochodzenia dziecka, o ustalenie bezskuteczności uznania ojcostwa oraz o rozwiązanie przysposobienia) należą do właściwości sądów okręgowych. Zgodnie z art. 1 k.p.c. kodeks postępowania cywilnego normuje postępowanie sądowe w sprawach ze stosunków z zakresu prawa cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego a oraz prawa pracy, jak również w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych oraz w innych sprawach, do których przepisy tego Kodeksu stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy cywilne). Zdaniem Sądu, skoro zakres żądania Skarżącej wskazywał, że w sprawie właściwy jest Sąd powszechny, bo w przypadku dochodzenia roszczeń z tytułu naruszenia dóbr osobistych, jak i roszczeń przewidzianych z tytułu naruszenia przepisów RODO (art. 17 pkt 1 k.p.c. oraz art. 17 pkt 45 k.p.c. w związku z art. 93 u.o.d.o.), to nie można zgodzić się z zarzutem Skarżącej podniesionym w skardze do WSA w Warszawie, a dotyczącym odmowy skorzystania przez Prezesa UODO z jego autonomicznych kompetencji oraz niezastosowania art. 55 RODO w związku z niewłaściwym podjęciem działań wynikających z art. 7, art. 8 k.p.a. w związku z art. 65, art. 80 i art. 55 k.p.a. W okolicznościach sprawy, wynikających z akt administracyjnych, istniały podstawy do zastosowanie przez Prezes UODO przepisu art. 66 § 3 k.p.a., zgodnie z którym jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu. Zwrot podania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Sąd wyjaśnia ponadto, że przyjęcie przez Sąd, że w okolicznościach powołanych przez Prezesa UODO w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, jak również mających potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy, że prawidłowe było wydanie przez ww. organ procesowego postanowienia o zwrocie Skarżącej skargi, w trybie art. 66 § 3 k.p.a., bezzasadnym czyniło pozostałe zarzuty zawarte w skardze wniesionej do WSA w Warszawie, a w szczególności zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 lit. b) i c) i art. 6 RODO oraz art. 100 § 2 pkt 4, art. 111 k.p. Zdaniem Sądu Prezes UODO wydając zaskarżone postanowienie, w trybie art. 66 § 3 k.p.a. nie był zobowiązany do zastosowania ww. przepisów, tym samym ich nie naruszył. 4. Sąd, działając na mocy art. 151 P.p.s.a., uznał, że skarga z ww. przyczyn, jako niezasługująca na uwzględnienie, podlegała oddaleniu.