II SA/Wa 1734/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Ewa Kwiecińska, Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2017 r. sprawy ze skarg P. F. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcie pozwolenia na broń palną sportową - oddala skargę - Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., oraz art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 1999 r., Nr 53, poz. 549 ze zm.). utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] maja 2016 r., którą cofnięto P. F. pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że Komendant [...] Policji w 2002 r. wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia P. F. pozwolenia na broń palną sportową (tom I, k. 51). W tym samym roku zostało ono zawieszone (tom I, k. 62). W 2015 r. organ podjął to postępowanie (tom II, k. 319). Następnie w dniu [...] maja 2016 r. Komendant [...] Policji wydał decyzję o cofnięciu P. F. pozwolenia na broń palną sportową, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i art. 18 ust. 1 pkt 4 tej ustawy (w brzmieniu sprzed nowelizacji z 2011 r.). Organ uznał bowiem, że P. F. budzi uzasadnioną obawę możliwości użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Od powyższej decyzji pełnomocnik strony wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji, zarzucając jej niekonstytucyjność art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji w zw. z art. 2 i art. 31 ust. 1 Konstytucji RP, a także rażące naruszenie prawa procesowego, tj. art. 6, art. 7, art. 77, art. 80, art. 89 § 1 i 2, art. 107 § 3 kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Pełnomocnik, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, zakwestionował prawidłowość i rzetelność ustaleń dokonanych przez organ I instancji, w zakresie drugiej podstawy prawnej, tj. art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Natomiast w odniesieniu do pierwszej podstawy - art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 pow. ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji pełnomocnik stwierdził, iż jego mandant nie dopuścił się przestępstwa umyślnego przeciwko życiu, zdrowiu, porządkowi publicznemu, ani związanego z posiadaniem broni i amunicji. Powołując się przy tym na skomplikowany charakter sprawy i konieczność przeprowadzenia rozprawy, zażądał on uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania (k. 345-349). Komendant Główny Policji, decyzją wskazaną na wstępie, stwierdził, że w świetle zebranego materiału dowodowego, nie ma wystarczających podstaw do zastosowania w rozstrzyganej sprawie dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 pow. ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (w brzmieniu na dzień wszczęcia postępowania), bowiem jak wynika z akt sprawy, strona nie została skazana za przestępstwo, o którym mowa w tej regulacji, ani nie toczy się przeciwko niej postępowanie karne w tym zakresie. Organ II instancji, korzystając ze swoich uprawnień reformacyjnych, wyeliminował z podstawy prawnej decyzji, przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, stwierdzając, iż przesłanki w nich określone w przedmiotowej sprawie nie zachodzą. Następnie organ podał, że okoliczność ta nie ma jednak wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty, bowiem z zebranego materiału dowodowego wynika niewątpliwie, iż w przypadku strony spełnione zostały przesłanki obligatoryjnego cofnięcia jej pozwolenia na broń, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Organ podał, że zgodnie z tym przepisem (w brzmieniu na dzień wszczęcia postępowania), właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano nosi broń przy sobie znajdując się w stanie po użyciu alkoholu lub substancji psychotropowych albo podobnie działającego środka. Noszenie broni oznacza zatem w tym przypadku każdy sposób jej przemieszczania przez osobę posiadającą pozwolenie na nią. Noszenie broni jest więc równoznaczne z posiadaniem jej przy sobie. Organ przywołał przy tym wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w z dnia 6 września 2002 r., sygn. akt III SA 424/01 (Legalis nr 113029), w którym stwierdzono, że art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji nie wskazuje okoliczności usprawiedliwiających noszenie broni w stanie po użyciu alkoholu, a tym bardziej nie uzależnia możliwości cofnięcia pozwolenia od ich braku. Jednocześnie Sąd ten wskazał, iż słowo "nosić" nie może być interpretowane wyłącznie dosłownie, bowiem wynika to zarówno z zestawienia przepisów całej ustawy o broni i amunicji jak też celu i sensu wprowadzenia tej regulacji. W przypadku ustalenia, że osoba, której wydano pozwolenie na broń nosi ją, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, nie ma zatem innej możliwości rozstrzygnięcia sprawy niż cofnięcie jej pozwolenia na broń. Wolą ustawodawcy było bowiem, aby każdej osobie, która nosząc broń palną znajduje się w takim stanie, obligatoryjnie odbierać to szczególne uprawnienie, jakim jest możliwość dysponowania bronią palną - niebezpiecznym narzędziem. Organ podał też, że taką właśnie okoliczność (istotną dla przedmiotowej sprawy) ustalił Sąd Rejonowy w: [...], w sprawie karnej strony (sygn. akt [...]) dotyczącej udostępnienia przez nią broni osobie nieuprawnionej (tom I, k. 160-161, 167-168 i 170). Wskazany sąd stwierdził wręcz, iż z zeznań przybyłych na miejsce zdarzenia funkcjonariuszy Policji wynika, iż P. F. przyznał się do tego, iż strzelał z broni palnej na swojej działce (tom II, k. 169 - 1-3 wers licząc od góry karty). Nie ulega wątpliwości, że strona będąc w stanie nietrzeźwości, miała przy sobie broń i strzelała z niej (zabezpieczono 61 łusek po nabojach 9 mm i 45 sztuk elementów po nabojach myśliwskich; tom II, k. 170). Ponadto organ podał, że w aktach sprawy znajdują się dokumenty Policji potwierdzające, że strona nosiła broń palną znajdując się w stanie po użyciu alkoholu (telegramy Sekcji [...] i dyżurnego oficera KPP w [...] oraz notatka urzędowa funkcjonariusza Policji tej jednostki; tom I, k. 47, 53-57 i 74-77). Wynika to także z opinii biegłego dot. śladów na rękach P. F. po wystrzale GSR (tom I, k. 168). Jeśli zatem wymieniony strzelał na działce, to niewątpliwie nosił broń przy sobie w rozumieniu ustawy, będąc po użyciu alkoholu a to oznacza, że w przypadku strony przesłanka określona w art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji została bezspornie spełniona. Komendant [...] Policji zobowiązany był więc cofnąć jej pozwolenie na broń, ponieważ poprzez obligatoryjny charakter tego przepisu prawa, ustawodawca bezwzględnie przyznał pierwszeństwo interesowi społecznemu przed interesem obywatela, uznając, iż osoby, które m. in. po użyciu alkoholu posiadają przy sobie broń palną, stwarzają zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Komendant Główny Policji podkreśla także, iż strona wprawdzie nie została ukarana prawomocnym wyrokiem sądu za noszenie broni palnej w stanie po użyciu alkoholu, jednakże ustawodawca w regulacji art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji cofnięcia pozwolenia na broń nie uzależnił od takiego ukarania. Wystarczające jest już tylko wiarygodne ustalenie takiej okoliczności i takie ustalenie w niniejszej sprawie poczyniono. Powyższe stanowisko aprobuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który między innymi w wyroku z dnia 23.10.2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1149/08 (Legalis nr 286397), stwierdził, że analiza przepisu art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji prowadzi do wniosku, że zastosowanie sankcji w nim określonych nie jest uzależnione od wyroku skazującego za popełnienie wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Musi jedynie zaistnieć stan faktyczny odpowiadający dyspozycji tego przepisu. Skoro od osób przemieszczających broń wymagana jest odpowiedzialność za nią, co wyraża się w szczególności, w potrzebie bycia trzeźwym, to już sam fakt dysponowania bronią (posiadania jej przy sobie) po użyciu alkoholu musi stanowić przesłankę jej cofnięcia. Miarą odpowiedzialności bowiem jest, by po spożyciu alkoholu nie dysponować bronią, w przeciwnym razie odpowiedzialność ta jest podważona, co rozciąga się też na pozostałe działania posiadacza broni, w tym na ocenę, czy gwarantuje on prawidłowe i bezpieczne korzystanie z niej. Organ podkreślił, iż prawo do posiadania broni - ze względu na ustawową reglamentację dostępu do niego - jest swoistym przywilejem, który może otrzymać i posiadać jedynie osoba spełniająca restrykcyjne wymogi ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z art. 5 i 41 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, państwo zapewnia wolności i prawa człowieka i obywatela oraz bezpieczeństwo obywateli, ale w ich katalogu nie ma prawa do posiadania broni i nie należy ono do praw i wolności chronionych konstytucyjnie. Organ odniósł się też do postulatu skarżącego, odnośnie przeprowadzenia rozprawy i wskazał, że jakkolwiek przepis art. 89 § 2 kpa stanowi między innymi, że organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy, przy udziale świadków, to sama konieczność wykorzystania wymienionego środka dowodowego dla wyjaśnienia sprawy, wynikająca z zasady prawdy obiektywnej, określonej w art. 7 kpa i w art. 77 § 1 kpa, nie stanowi przesłanki przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, gdy nie istnieje potrzeba przeprowadzenia rozprawy dla osiągnięcia celu i może zostać on osiągnięty także w formie postępowania gabinetowego. Zatem postępowanie wyjaśniające nie zawsze musi być prowadzone w formie rozprawy, bowiem obowiązek przeprowadzenia rozprawy nie powstaje w każdym przypadku, w którym dla wyjaśnienia pewnej okoliczności faktycznej trzeba przeprowadzić dowód z zeznań świadków. Organ prowadzący postępowanie ocenia okoliczności sprawy i przeprowadza rozprawę wówczas, gdy jest to uwarunkowane potrzebą wyjaśnienia sprawy, np. w sytuacji istnienia wątpliwości, które należy rozstrzygnąć w drodze konfrontacji - zastosowanie zasady kontradyktoryjności. W niniejszej sprawie okoliczności tego rodzaju nie wystąpiły, zatem organ I instancji słusznie uznał, iż przeprowadzenie rozprawy administracyjnej jest zbędne. Co więcej, nie ulega wątpliwości, iż w sprawie o cofnięcie pozwolenia na broń brak jest potrzeby zastosowania art. 89 § 2 kpa, bowiem nie ma w nim stron o spornych interesach, a tym samym nie zachodzi potrzeba uzgodnienia ich spornych interesów. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi P. F., reprezentowanego przez adw. H. M. do tutejszego Sądu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, zaskarżanemu rozstrzygnięciu zarzucił on rażące naruszenie następujących przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: a. art. 138 § 1 pkt 1 w z w. z art. 15 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, który ma istotny wpływ na zaskarżone rozstrzygnięci, wymaga ponownego rozpoznania; b. art. 7, 77 i 80 k.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia z urzędu czynności, celem ustalenia przez organ samodzielnie stanu faktycznego sprawie, w szczególności dot. przemieszczania się przez Skarżącego z rozładowaną bronią albo noszenia przez Niego broni, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu oraz niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy oraz niedokonanie całościowej oceny zebranych przez organ dowodów do ustalenia poszczególnych okoliczności sprawy; c. art. 75 § 1 oraz art. 89 § 1 i 2 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków a także nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej, celem przesłuchania świadków, i ograniczenie się jedynie do przeprowadzenia dowodów z dokumentów, w sytuacji kiedy dla wyjaśnienia sprawy w kontekście zastosowania art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji niezbędne było przeprowadzenie dodatkowych dowodów w ww. formie; d. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w następstwie braku dokonania własnych ustaleń faktycznych oraz ograniczenie się w przeważającej mierze do polemiki z poszczególnymi zarzutami powołanymi w odwołaniu, a także brak konkretnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie oraz braku ustalenia przez organ faktów i okoliczności istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego zarzucił, że Komendant Główny Policji uznał, iż stan faktyczny sprawy, ustalony w oparciu o dokumenty znajdujące się w aktach, poczynione przez organ I instancji wskazują, iż nie ulega wątpliwości, że strona będąc w stanie nietrzeźwości, miała przy sobie broń i strzelała z niej. Ponadto, że jeśli wymieniony strzelał na działce; to niewątpliwie nosił broń przy sobie w rozumieniu ustawy, będąc po użyciu alkoholu. Pełnomocnik zarzucił ponadto, że organ II instancji uznał za zasadne zastosowanie w ustalonym stanie faktycznym art. 18 ust. 4 pow. ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, pomimo iż nie dokonał wyczerpujących i wiarygodnych ustaleń w przedmiocie wypełnienia przez skarżącego przesłanek tego przepisu. Do skutecznego zastosowania ww. przepisu konieczne jest bowiem ustalenie czy podmiot uprawniony do posiadania broni przemieszczał się z rozładowaną bronią albo nosił broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego. Organ II instancji, podobnie jak organ I instancji, ograniczył się jedynie do uznania, iż dokumentacja w postaci akt postępowania karnego oraz wykroczeniowego, pomimo braku zakończenia się ww. postępowań, wydaniem prawomocnych orzeczeń. Ponadto organy I i II instancji przy ocenie dowodów całkowicie pominęły fakt, iż w przypadku postępowania karnego, toczącego się przed Sądem Rejonowym w [...], skarżący został uniewinniony od zarzutu z art. 263 § 3 k.k. Również okoliczność dot. braku relewantności postępowania wykroczeniowego, które zakończyło się umorzeniem postępowania, nie miała znaczenia dla organu. Pełnomocnik skarżącego, powołując się na treść art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 kpa wskazał, że organy winny dążyć do zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego a następnie fakt udowodnienia ocenić jeszcze przez pryzmat zebranych dowodów (art. 80 k.p.a.). Pełnomocnik skarżącego zarzucił ponadto, że organy winny we własnym zakresie przeprowadzić niezależne czynności, które zmierzałyby do ustalenia stanu faktycznego w sprawie. W przedmiotowej sprawie nie zapadł bowiem żaden wyrok, który w sposób jednoznaczny i bezsporny ustalałby okoliczności dot. ewentualnego posiadania przez skarżącego broni i używania jej w stanie nietrzeźwości. Tym bardziej, że skarżący został uniewinniony od jednego z zarzucanych mu czynów, a to oznacza, że wobec braku podjęcia przez organ czynności zmierzających do dokonania ustaleń, trudno uznać jest, że w niniejszej sprawie fakt noszenia przez skarżącego broni, w stanie po użyciu alkoholu, został udowodniony, co uzasadniałoby do zastosowania przez organ art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a. Pełnomocnik podkreślił ponadto, że brak związania ustaleniami sądu, a także dość skomplikowany charakter sprawy oraz daleko idące skutki ustalenia poszczególnych okoliczności faktycznych sprawy, powodował konieczność przeprowadzenia w niniejszej sprawie uzupełniającego postępowania dowodowego, w tym także dowodów z zeznań świadków czy rozprawy administracyjnej. Bez znaczenia przy tym dla przeprowadzenia rozprawy zdaje się także pozostawać fakt nieistnienia w sprawie stron o sprzecznych interesach. Jednocześnie postępowanie dowodowe powinno zostać uzupełnione o zeznania świadków, co dopiero pozwoliło by ustalić rzeczywisty stan faktyczny w sprawie w kontekście wypełnienia lub niewypełnienia przez skarżącego przesłanek z art. 18 ust. 4 u.b.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1, § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 o broni i amunicji (Dz. U. z 1999r., Nr 53, poz. 549 ze zm.), zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano przemieszcza się z rozładowaną bronią albo nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego. Konstrukcja powołanego przepisu jednoznacznie wskazuje, że w przypadku zaistnienia okoliczności w tym przepisie przewidzianych, organ Policji obowiązany jest cofnąć udzielone wcześniej pozwolenie na posiadanie broni. Rozstrzygnięcie podjęte w oparciu o omawiany przepis ma charakter tzw. decyzji związanej, nie pozostawiającej organowi jakiegokolwiek luzu decyzyjnego. Tym samym jego zastosowanie w konkretnej sprawie i wydanie decyzji cofającej pozwolenie na posiadanie broni, wymaga uprzedniego ustalenia w toku postępowania administracyjnego, że adresat decyzji, po pierwsze znajdował się w stanie po użyciu alkoholu lub innego wymienionego w art. 18 ust. 1 pkt 4 środka, a po drugie, będąc w takim stanie nosił broń lub przemieszczał się z rozładowaną bronią. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd, zawarty w powołanym przez organ wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w z dnia 6 września 2002 r., sygn. akt III SA 424/01 (Legalis nr 113029) i traktuje zawarty tam pogląd za własny, w którym stwierdzono, że art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji nie wskazuje okoliczności usprawiedliwiających noszenie broni w stanie po użyciu alkoholu, a tym bardziej nie uzależnia możliwości cofnięcia pozwolenia od ich braku. Jednocześnie Sąd ten wskazał, iż słowo "nosić" nie może być interpretowane wyłącznie dosłownie, bowiem wynika to zarówno z zestawienia przepisów całej ustawy o broni i amunicji jak też celu i sensu wprowadzenia tej regulacji. W przypadku ustalenia, że osoba, której wydano pozwolenie na broń nosi ją, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu nie, ma zatem innej możliwości rozstrzygnięcia sprawy niż cofnięcie pozwolenia na broń. Wolą ustawodawcy było bowiem, aby każdej osobie, która nosząc broń palną znajduje się w takim stanie, obligatoryjnie odbierać to szczególne uprawnienie, jakim jest możliwość dysponowania bronią palną - niebezpiecznym narzędziem. Zgodzić się należy z organem, że taką właśnie okoliczność (istotną dla przedmiotowej sprawy) ustalił Sąd Rejonowy w: [...], w sprawie karnej strony (sygn. akt [...]), dotyczącej udostępnienia przez nią broni osobie nieuprawnionej (tom I, k. 160-161, 167-168 i 170). Wskazany sąd stwierdził wręcz, iż z zeznań przybyłych na miejsce zdarzenia funkcjonariuszy Policji wynika, iż P. F. przyznał się do tego, iż strzelał z broni palnej na swojej działce (tom II, k. 169 - 1-3 wers licząc od góry karty). Nie ulega wątpliwości, że strona będąc w stanie nietrzeźwości, miała przy sobie broń i strzelała z niej (zabezpieczono 61 łusek po nabojach 9 mm i 45 sztuk elementów po nabojach myśliwskich; tom II, k. 170). Ponadto w aktach sprawy znajdują się dokumenty Policji potwierdzające, że skarżący nosił broń palną, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu (telegramy Sekcji [...] i dyżurnego oficera KPP w [...] oraz notatka urzędowa funkcjonariusza Policji tej jednostki; tom I, k. 47, 53-57 i 74-77). Wynika to także z opinii biegłego dot. śladów na rękach P. F. po wystrzale GSR (tom I, k. 168). Jeśli zatem skarżący strzelał na działce, to niewątpliwie nosił broń przy sobie w rozumieniu ustawy, będąc po użyciu alkoholu a to oznacza, że w przypadku skarżącego przesłanka określona w art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji została bezspornie spełniona. W tej sytuacji organ miał obowiązek cofnąć skarżącemu pozwolenie na broń, ponieważ poprzez obligatoryjny charakter tego przepisu prawa ustawodawca bezwzględnie przyznał pierwszeństwo interesowi społecznemu przed interesem obywatela, uznając, iż osoby, które m. in. po użyciu alkoholu posiadają przy sobie broń palną, stwarzają zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Faktem jest, że skarżący nie został ukarany prawomocnym wyrokiem sądu za noszenie broni palnej, w stanie po użyciu alkoholu, jednakże podkreślić należy, że ustawodawca w regulacji art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji cofnięcia pozwolenia na broń nie uzależnił od takiego ukarania. Wystarczające jest już tylko wiarygodne ustalenie takiej okoliczności i takie ustalenie w niniejszej sprawie poczyniono. Powyższe stanowisko znajduje aprobatę w orzecznictwie sądów administracyjnych. I tak na przykład w wyroku z dnia 23 października 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1149/08 (Legalis nr 286397), Sąd stwierdził, że analiza przepisu art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji prowadzi do wniosku, że zastosowanie sankcji w nim określonych nie jest uzależnione od wyroku skazującego za popełnienie wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Musi jedynie zaistnieć stan faktyczny odpowiadający dyspozycji tego przepisu. Skoro od osób przemieszczających broń wymagana jest odpowiedzialność za nią, co wyraża się w szczególności w potrzebie bycia trzeźwym, to już sam fakt dysponowania bronią (posiadania jej przy sobie) po użyciu alkoholu musi stanowić przesłankę jej cofnięcia. Miarą odpowiedzialności bowiem jest, by po spożyciu alkoholu nie dysponować bronią, w przeciwnym razie odpowiedzialność ta jest podważona, co rozciąga się też na pozostałe działania posiadacza broni, w tym na ocenę, czy gwarantuje on prawidłowe i bezpieczne korzystanie z niej. Ponadto wskazać należy, że prawo do posiadania broni - ze względu na ustawową reglamentację dostępu do niego - jest swoistym przywilejem, który może otrzymać i posiadać jedynie osoba spełniająca restrykcyjne wymogi ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z art. 5 i 41 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, państwo zapewnia wolności i prawa człowieka i obywatela oraz bezpieczeństwo obywateli, ale w ich katalogu nie ma prawa do posiadania broni i nie należy ono do praw i wolności chronionych konstytucyjnie. Podnoszona w skardze okoliczność uniewinnienia skarżącego od zarzucanego mu w toku postępowania karnego czynu, nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem czyn ten dotyczył udostępnienia broni osobie nieuprawnionej, co nie było przedmiotem postępowania administracyjnego. Tym samym stwierdzić należy, że organy Policji w prawidłowy i wyczerpujący sposób zebrały i rozważyły materiał dowodowy w sprawie, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7, 77 i 80 kpa. W sposób wystarczający wyjaśniły także kryteria, którymi kierowały się przy wydaniu decyzji, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa. Odnosząc się zaś do pozostałych zarzutów pełnomocnika skarżącego, dotyczących naruszeń prawa procesowego, to Sąd rozpoznający niniejszą sprawę ich nie podziela. Co do postulatu dotyczącego przeprowadzenia rozprawy to stwierdzić należy, że jakkolwiek przepis art. 89 § 2 kpa stanowi między innymi, że organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków, to sama konieczność wykorzystania wymienionego środka dowodowego dla wyjaśnienia sprawy, wynikająca z zasady prawdy obiektywnej określonej w art. 7 kpa i w art. 77 § 1 kpa, nie stanowi przesłanki rozprawy administracyjnej, gdy nie istnieje potrzeba przeprowadzenia rozprawy dla osiągnięcia celu i może zostać on osiągnięty także w formie postępowania gabinetowego. Zatem postępowanie wyjaśniające nie zawsze musi być prowadzone w formie rozprawy, bowiem obowiązek przeprowadzenia rozprawy nie powstaje w każdym przypadku, w którym dla wyjaśnienia pewnej okoliczności faktycznej trzeba przeprowadzić dowód z zeznań świadków. Organ prowadzący postępowanie ocenia okoliczności sprawy i przeprowadza rozprawę wówczas, gdy jest to uwarunkowane potrzebą wyjaśnienia sprawy, np. w sytuacji istnienia wątpliwości, które należy rozstrzygnąć w drodze konfrontacji - zastosowanie zasady kontradyktoryjności. W niniejszej sprawie okoliczności tego rodzaju nie wystąpiły, zatem organ I instancji słusznie uznał, iż przeprowadzenie rozprawy administracyjnej jest zbędne. Co więcej, nie ulega wątpliwości, iż w sprawie o cofnięcie pozwolenia na broń brak jest potrzeby zastosowania art. 89 § 2 kpa, bowiem nie ma w nim stron o spornych interesach, a tym samym nie zachodzi potrzeba uzgodnienia ich spornych interesów. Wobec powyższego nie budzi wątpliwości w ocenie Sądu okoliczność, skarżący wypełnił przesłankę przemieszczania się z rozładowaną bronią albo noszenia broni. W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy upoważniał organ do oceny stanu faktycznego, jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a. Reasumując, zgodzić się należy z organem, że analiza zebranego w sprawie materiału bezspornie wskazuje na fakt, iż skarżący przemieszczał się i użył broni palnej, na którą wprawdzie posiadał pozwolenie, jednakże znajdował się on w stanie nietrzeźwości. Podkreślić należy, że ratio legis omawianego przepisu jest takie, aby osoby, które z racji spożycia alkoholu, czy też innego środka odurzającego, mogą mieć zaburzoną zdolność oceny swojego zachowania i stracić umiejętność racjonalnego kierowania swoim działaniem, nie przemieszczały się z tą bronią poza miejscem, w którym ją przechowują. Chodzi o eliminowanie dostępu do broni dla tych posiadaczy, którzy dopuszczają się niebezpiecznego postępowania, polegającego na noszeniu broni będąc pod wpływem środków odurzających (alkoholu, narkotyków). I nie ma przy tym znaczenia, jakie okoliczności doprowadziły do przemieszczania się z bronią osoby znajdującej się w stanie po użyciu alkoholu. Treść powyższego przepisu wskazuje bowiem wyraźnie, iż decyzja wydawana przez organy Policji na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a. ma charakter decyzji związanej, a wiec organ jest zobowiązany do wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń, jeżeli zaistnieją okoliczności przewidziane w tym przepisie. W sytuacji zatem, gdy skarżący przemieszczał broń palną, na którą posiadał pozwolenie, znajdując się w stanie nietrzeźwości, organ Policji zobligowany był na podstawie art. 18 ust.1 pkt 4 u.b.a. do wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń. Wydanie tej decyzji nie należało do sfery uznania administracyjnego organu, a skoro tak, brak było jakichkolwiek podstaw do zawieszenia postępowania do czasu zakończenia postępowania karnego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.