II SA/Wa 1737/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Andrzej Góraj, Protokolant Monika Michnik-Misterek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską -oddala skargę- Decyzją z dnia [...] września 2009 r. Nr [...] Komendant Główny Policji na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 i art. 268a kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity z 2004 r. Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. C., reprezentowanego przez adwokata M. Z. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] cofającej pozwolenie na broń palną [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji wskazał, że organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń ze względu na fakt, że Sąd Rejonowy w P. [...], wyrokiem z dnia [...] grudnia 2005 r., prawomocnym z dniem [...] grudnia 2005 r. (sygn. akt [...]), uznał M. C. winnym popełnienia czynu z art. 177 § 2 kk w zw. z art. 178 § 1 kk (M. C. umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że prowadząc po drodze publicznej samochód osobowy, znajdując się w stanie nietrzeźwości, doprowadził do czołowego zderzenia z innym samochodem, w wyniku czego, ciężkich obrażeń ciała doznał kierowca tego samochodu, a dwoje jego pasażerów doznało obrażeń ciała skutkujących rozstrojem zdrowia na okres powyżej 7 dni), i za to wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności, warunkowo zawieszając jej wykonanie na okres 5 lat, tytułem próby oraz karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 zł, a także orzekł środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów samochodowych na okres 4 lat i zasądził od M. C. nawiązki na rzecz pokrzywdzonych. Organ I instancji uznał, iż fakt popełnienia wskazanego przestępstwa w pełni pozwala na zakwalifikowanie M. C. do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i w dniu [...] czerwca 2009 r. wydał na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy decyzję cofającą pozwolenie na broń [...]. Od decyzji tej pełnomocnik skarżącego wniósł odwołania wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odwołaniu pełnomocnik zarzucił naruszenie prawa procesowego, w tym art. 6 – 8, 10, 11, 12, 61 § 1 i 4, 77, 78, 79, 107 § 1 i § 3 kpa, poprzez niezawiadomienie strony o postępowaniu, które zostało wszczęte z urzędu, uniemożliwienie jej czynnego udziału w postępowaniu oraz uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i zgłaszania własnych wniosków oraz nieoznaczenie w sposób wyraźny strony postępowania i jego przedmiotu. Ponadto pełnomocnik M. C. zarzucił organowi brak ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy jak również naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Komendant Główny Policji po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego uznał, że decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. jest zasadna. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołując się na art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy o broni i amunicji wskazał, iż każde naruszenie prawa, a zawłaszcza prawa karnego, musi podlegać ocenie z punktu widzenia istnienia uzasadnionej obawy możliwości (a zatem nie pewności) użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ wskazał, że organy Policji przyjęły, iż przy interpretacji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy uwzględniać należy fakt, że od osób starających się o takie pozwolenie należy wymagać przestrzegania przepisów prawa z uwagi na ścisły związek prawa do broni ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego, których to ochrona została powierzona m. in. Policji. Wskazał też, że nadając art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy charakter obligatoryjny ustawodawca odrzucił możliwość uwzględniania interesu osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń lub je posiadającej także w tych przypadkach, gdy to organy właściwe w tych sprawach – kierując się swoją wiedzą i doświadczeniem zawodowym oraz korzystając z ustawowej kompetencji – przyjęły za podstawę rozstrzygnięcia sprawy okoliczności spoza przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Zdaniem organu, obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy wynika z faktu, iż M. C. naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że prowadząc po drodze publicznej samochód osobowy, znajdując się w stanie nietrzeźwości (przy stężeniu alkoholu wynoszącym [...] mg/l – w pierwszej próbie, [...] mg/l – w drugiej próbie oraz [...] w trzeciej próbie w wydychanym powietrzu, co odpowiada wartościom: [...] promila), doprowadził do czołowego zderzenia z innym samochodem, w wyniku czego ciężkich obrażeń ciała doznał kierowca tego samochodu, natomiast dwoje pasażerów ww. samochodu doznało obrażeń skutkujących rozstrojem zdrowia na okres powyżej 7 dni, za które został skazany prawomocnym wyrokiem sądu. Organ przypomniał, że stan nietrzeźwości w myśl art. 115 § 16 kk zachodzi, gdy stężenie alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila lub 0,25 mg/1dm3 w wydychanym powietrzu lub prowadzi do stężenia przekraczające te wartości. Organ podał, że wyniki badań M. C. stężenia alkoholu wskazują, że alkohol był dopiero absorbowany przez jego organizm, a więc można domniemywać, iż spożył alkohol przed podjęciem decyzji o kierowaniu samochodem, co niewątpliwie ma wpływ na postrzeganie i ocenę sytuacji na drodze oraz adekwatna do tego reakcję. Takie zachowanie, zdaniem organu budzi uzasadnione obawy, iż może on użyć broni w celach sprzecznych z bezpieczeństwem lub porządkiem publicznym. M. C. wykazał się bowiem absolutnym brakiem wyobraźni co do możliwych następstw takiego postępowania, a skutkiem tego było spowodowanie wypadku i obrażeń osób, trzy osoby doznały obrażeń ciała, w tym jedna ciężkich. Organ uznał, że powyższe zachowanie daje podstawę do oceny M. C., jako osoby, która nie daje gwarancji także przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji, ponieważ pod wpływem alkoholu nie kontroluje swojego zachowania. Skoro zatem M. C. dopuścił się pod wpływem alkoholu do tak rażącego naruszenia interesu społecznego, to organ uznał, że miał prawo zaliczyć M. C. do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, co do których ustawodawca wykluczył możliwość posiadania broni palnej. Odnosząc się do zarzutów pełnomocnika co do nieskazitelnej opinii M. C. organ uznał, że nie posiada nieskazitelnej opinii bowiem niekwestionowane jest, że M. C. niewątpliwie popełnił przestępstwo z art. 177 § 2 kk w zw. z art. 178 § 1 kk. Komendant Główny Policji podał też, że zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie nie budzi wątpliwości, iż przedmiotem ochrony w przypadku przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji są właśnie także życie i zdrowie ludzi a to oznacza, że działając pod wpływem alkoholu traci kontrolę nad swym zachowaniem i dopuszcza się czynów prawem zabronionych. Nie można zatem wykluczyć, że w warunkach wyłączonej całkowicie lub ograniczonej alkoholem samokontroli nie użyje również broni w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Przejawia się ona głównie w przestrzeganiu przez posiadaczy pozwoleń na broń ładu prawnego. Popełnienie powyższego przestępstwa tę rękojmię znosi. W związku z powyższym stanowiska tego nie zmienia zarówno opinia o stronie z P. jak również pozytywna opinia z miejsca zamieszkania. Nie eliminuje to bowiem faktu, że dopuścił się przestępstwa, o którym to fakcie organ Policji został powiadomiony przez stosowne władze P. W obszernej skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, wstrzymania zaskarżonej decyzji, zasądzenia kosztów postępowania oraz poddał pod rozwagę Sądu skierowanie ewentualnego wniosku do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, co do zgodności art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6. Zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie prawa materialnego tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na uznaniu, iż popełniony występek jest wymieniony w przywołanym przepisie, określającym katalog czynów, których popełnienie obliguje do cofnięcia pozwolenia na broń i tym samym poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na uznaniu, iż zachodzi uzasadniona obawa w stosunku do skarżącego, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, gdy w rzeczywistości taka obawa nie zachodzi. Zarzucił też decyzji naruszenie prawa procesowego, w tym art. 6 – 10, art. 12, art. 75 i 77, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez brak działania organu I instancji w granicach i na podstawie prawa, brak ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy co ujawnia się również w zupełnej dowolności w ocenie zebranego materiału dowodowego i tym samym poprzez oczywiste naruszenie standardów postępowania, co prowadzi do naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli poprzez nieuchylenia decyzji organu I instancji pomimo niewyjaśnienia sprawy w stopniu pozwalającym na jej rozstrzygnięcie oraz oparcia decyzji na nierzetelnym i arbitralnie prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Zarzucił też naruszenie 7 i art. 80 kpa poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego tj. pozytywnych opinii z [...], z miejsca zamieszkania oraz uznanie, że zachodzi uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Pełnomocnik skarżącego wskazał też na naruszenie art. 6 kpa oraz art. 7 Konstytucji RP poprzez rażące naruszenie praworządności. Uzasadniając skargę pełnomocnik skarżącego, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazał min., że użycie słowa w przepisie "w szczególności" oznacza, że ustawodawca sam rozstrzygnął, że w stosunku osób popełniających czyny wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy istnieje uzasadniona obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Co do innych osób organ Policji zobowiązany jest przeanalizować i uzasadnić swoją obawę. Wykładnia zaś dokonana przez organ stanowi przejaw parafrazy omawianego przepisu, która prowadzi do zmiany jego brzmienia. Zarzucił ponadto, że taki tok rozumowania organu prowadzi do tego, że popełnienie każdego przestępstwa winno skutkować cofnięciem pozwolenia na broń. Odnośnie wadliwego postępowania dowodowego pełnomocnik zarzucił organowi, że ten swoje ustalenia oparł na dokumentach w postaci odpisu wyroku skazującego pomijając opinię dot. M. C. z dnia [...] października 2009 r., opinię z dnia [...] października 2009 r. i list referencyjny z dnia [...] października 2009 r. jak również fakt, że skarżący jest członkiem P. od dnia [...] września 1994 r., a cofnięte pozwolenie na broń uzyskał w dniu [...] stycznia 2000 r. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, wnosił o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Dokonując oceny zasadności wniesionej przez M. C. skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotowa decyzja organu II instancji, jak również utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] czerwca 2009 r., nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, jak również przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 6 – 10, art. 12, art. 75 , art. 77 § 1, art. 80 kpa, oraz art. 107 § 3 kpa w stopniu, mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie spór w istocie sprowadza się do interpretacji przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy pozwolenie na broń cofa się jeśli osoba, której pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W ocenie Sądu z akt sprawy wynika bezspornie, że skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w P. [...] z dnia [...] grudnia 2005 r., (sygn. akt [...]), został uznany winnym popełnienia czynu z art. 177 § 2 kk w zw. z art. 178 § 1 kk i za to wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności, warunkowo zawieszając jej wykonanie na okres 5 lat, tytułem próby oraz karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 zł, a także orzekł środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów samochodowych na okres 4 lat i zasądził od M. C. nawiązki na rzecz pokrzywdzonych. Ustalenia ww. prawomocnego wyroku skazującego co do faktu popełnienia przez skarżącego przestępstwa były wiążące dla organu administracji. Z ustaleń tych wynika, że skarżący, będąc pod wpływem alkoholu (przy stężeniu alkoholu wynoszącym [...] mg/l – w pierwszej próbie, [...] mg/l – w drugiej próbie oraz [...] w trzeciej próbie w wydychanym powietrzu, co odpowiada wartościom: [...] promila), umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, w ten sposób, że kierując samochodem osobowym, znajdując się w stanie nietrzeźwości, doprowadził do czołowego zderzenia z innym samochodem, w wyniku czego, ciężkich obrażeń ciała doznał kierowca tego samochodu, a dwoje jego pasażerów doznało obrażeń ciała skutkujących rozstrojem zdrowia na okres powyżej 7 dni). Wbrew stanowisku zajętemu w skardze organ Policji, przy dokonywaniu oceny, że skarżący należy do kategorii podmiotów, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6, mógł powołać się na zapadły wyrok karny za przestępstwo umyślne przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Wynika to choćby z literalnego brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6, który w sposób przykładowy wymienia okoliczności mogące świadczyć o możliwości ze strony posiadacza broni do jej użycia w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Sformułowanie zawarte w tym przepisie, a odnoszące się do faktu skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których to osób toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, ma charakter kwalifikowany. Oznacza to, że w razie zaistnienia takiej okoliczności organ Policji jest niejako w sposób bezwarunkowy nią związany, jako negatywną przesłanką dla odmowy udzielenia pozwolenia na broń, i zarazem pozytywną dla wydania decyzji w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)". Zatem katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty (niewyczerpany). Powołany wyżej przepis, wbrew stanowisku skarżącego, nie stwarza dla organu Policji przeszkody dla dokonania oceny, że dopuszczenie się przez posiadacza broni innego przestępstwa umyślnego może uzasadniać użycie broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nie może zatem skarżący skutecznie zarzucać zaskarżonej decyzji rozszerzenia wyszczególnionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy grup przestępstw uzasadniających cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni. Z kolei - broń palna - jest towarem szczególnie reglamentowanym przez to, że dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Broń nie może bowiem stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub odurzenia. W ocenie Sądu dopuszczenie się przez skarżącego prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości rodzi więc uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może on korzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, a więc w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Trzeba bowiem pamiętać, że pojazd mechaniczny w rękach osoby o zaburzonych, na skutek nietrzeźwości, właściwościach psychomotorycznych może niekiedy okazać się groźniejszym narzędziem przestępczym, niż broń palna. Niewątpliwie miarą osobistej odpowiedzialności jest to, aby w takim stanie samochodu nie prowadzić. W przeciwnym razie odpowiedzialność ta jest podważona, co rozciąga się też na pozostałe działania skarżącego, w tym na ocenę, czy gwarantuje on prawidłowe i bezpieczne korzystanie z broni palnej. Wypełnienie przesłanki zaliczenia skarżącego do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, musiało skutkować - zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy - cofnięciem pozwolenia na broń przez właściwy organ. Obowiązek taki nakłada bowiem na organ cyt. wyż. przepis art. 18 ust. 1 pkt 2, stanowiąc, iż "właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń (...)". W okolicznościach niniejszej sprawy podnoszony przez skarżącego dotychczasowy nienaganny tryb życia nie mógł mieć wpływu na decyzje organów Policji. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wyrok jaki zapadł w sprawie karnej w stosunku do skarżącego, pozwalał organom Policji na uznanie, że jest on osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Popełnienie przestępstwa z art. 177 § 2 w zw. z 178 § 1 kk było bowiem przesłanką do oceny osoby skarżącego w kontekście okoliczności składających się na bezpieczne posiadanie i korzystanie z broni. Należy zgodzić się z organami Policji obu instancji, iż w niniejszej sprawie zachodziła obligatoryjna przesłanka do cofnięcia skarżącemu posiadanego pozwolenia na broń palną [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stanowczo podkreśla, iż prawo posiadania broni palnej nie należy w Polsce do bezwzględnych praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawa tego nie gwarantują również przepisy unormowań międzynarodowych, w tym przede wszystkim prawa wspólnotowego. Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń (zwłaszcza palną, której użycie w każdym przypadku zagraża zdrowiu lub życiu innych osób), a więc wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne, oraz cofanie pozwoleń w sytuacjach, w których powyższy interes jest zagrożony. Zasadne w ocenie Sądu są jednakże poglądy, według których w warunkach ustawowej reglamentacji wydawania pozwolenia na broń palną podyktowanej względami bezpieczeństwa i porządku publicznego, organy Policji nie mogą dowolnie interpretować przepisów aktów normatywnych regulujących omawianą materię. Mając to na uwadze skład orzekający doszedł jednak do przekonania, iż w rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić organom obu instancji, że zastosowały ową dowolność. Sąd w pełni podziela stanowisko Komendanta Głównego Policji, że osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizję z prawem. Według Sądu, z zebranego w toku postępowania materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż skarżący skazany został prawomocnym wyrokiem karnym za przestępstwo z art. 177 § 2 w zw. z 178 § 1 kk. Z orzecznictwa sądów administracyjnych jednoznacznie wynika, iż uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, dotyczy przewidywanych zachowań posiadacza broni. Może ją uzasadniać dotychczasowe postępowanie danej osoby (np. nadużywanie alkoholu, dopuszczanie się czynów nagannych), czy też ujemne cechy charakteru (nieopanowanie, porywczość, niezrównoważenie psychiczne i inne) (tak m.in. /w:/ wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt II OSK 128/05, nie publik.) W ocenie Sądu charakter przestępstwa, popełnionego przez skarżącego, z całą pewnością uprawnia do postawienia tezy, iż ma ono wpływ na ocenę przesłanki wskazanej w powołanym przepisie ustawy. W rozpoznawanej sprawie organy Policji szczegółowo zanalizowały stan faktyczny sprawy i doszły do - w ocenie Sądu - słusznego przekonania, że skarżący stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Swoim zachowaniem zagrażał bowiem zdrowiu, a nawet życiu innych osób. Tym właśnie postępowaniem, wprawdzie jednorazowym, ale - wbrew twierdzeniom skargi - umyślnym, o silnym natężeniu złej woli, dowiódł, że nie daje rękojmi prawidłowego i bezpiecznego posiadania i korzystania z broni i stwarza obawę, o której mowa powyżej. Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji wskazuje wprawdzie, tak jak to przyjęły organy obu instancji, iż jest to przepis mający charakter obligatoryjny (sformułowanie: "cofa pozwolenie"), stanowiący podstawę do wydania tzw. decyzji związanej (pozbawionej uznaniowości), niemniej - zdaniem Sądu - mając na uwadze przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy należy przyjąć, iż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, ma w pewnym zakresie charakter zbliżony do tzw. decyzji uznaniowej, albowiem w powołanym przepisie ustawodawca posługuje się zwrotami nieostrymi (niedookreślonymi) przy opisie stanu faktycznego uzasadniającego działanie organu (vide: zwrot "interes bezpieczeństwa lub porządku publicznego"). Wojewódzki Sąd Administracyjny zwraca uwagę, iż takie sformułowanie przez ustawodawcę treści przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 przedmiotowego aktu normatywnego nie oznacza dowolności organów Policji. Przede wszystkim organ nie może naruszać praw podmiotowych stron postępowania wynikających z innych przepisów prawa. Ponadto należy pamiętać, iż każda ustawa, w tym również ustawa o broni i amunicji, i jej przepisy są wydane dla osiągnięcia pewnych celów, a więc organ może stosować przepisy tylko i wyłącznie dla osiągnięcia tych celów. Użycie przez prawodawcę tzw. wyrażeń nieostrych zobowiązuje Wojewódzki Sąd Administracyjny, jako organ sądowy sprawujący kontrolę legalności decyzji wydanych na podstawie przepisów używających takich określeń, do rozważenia, czy dokonana przez organ administracji ocena okoliczności sprawy nie nosi cech dowolności lub nie przekroczyła dopuszczalnej granicy swobody interpretacji tych określeń na tle konkretnego stanu faktycznego. Ponadto należy podkreślić, iż kontrola sądu administracyjnego ograniczona jest do kontroli legalności - zgodności decyzji z prawem, nie obejmuje zaś kwestii jej zasadności i celowości. Sąd zobowiązany jest więc do zbadania decyzji pod względem formalnoprawnym, jak również do zbadania, czy sprawę rozpatrzono w świetle całokształtu przepisów dotyczących danej sprawy, opierając się przy tym na aktach sprawy i uzasadnieniu decyzji. Mając to na uwadze należy stanowczo uznać, iż Komendant Główny Policji wydając w dniu [...] września 2009 r. zaskarżoną decyzję nie naruszył wspomnianych zasad, a wydana przez niego decyzja znajduje oparcie zarówno w przepisach ustawy o broni i amunicji, jak i pozostaje w zgodzie z podstawowymi celami ustawy nałożonymi przez ustawodawcę, a więc celem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem Sądu działanie organów Policji, wbrew zarzutom skargi, było nie tylko legalne, ale również rzetelne, tj. wolne od arbitralności, dające się racjonalnie wyjaśnić okolicznościami faktycznymi konkretnej sprawy. Niewątpliwie organy administracji dokonując oceny przepisów i oceny stanu faktycznego muszą realizować swoje zadania w sposób odpowiadający uzasadnionemu interesowi obywatela, chyba że wchodzi on w konflikt z interesem ogólnym. Z takim właśnie przypadkiem organy obu instancji miały do czynienia w niniejszej sprawie i dokonując oceny materiału dowodowego, podjęły decyzje kierując się celami wskazanymi w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, przedkładając interes społeczny nad interesem strony skarżącej. W ocenie Sądu charakter przestępstwa, popełnionego przez skarżącego, z całą pewnością uprawnia do postawienia tezy, iż ma ono wpływ na ocenę przesłanki wskazanej w powołanym przepisie ustawy. Pozostaje on w obiektywnym i racjonalnym związku z możliwością użycia broni przez stronę postępowania w celach sprzecznych z porządkiem publicznym. Broń palna jest towarem szczególnie reglamentowanym przez to, że dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Broń nie może bowiem stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę, znajdując się w stanie nietrzeźwości. W okolicznościach niniejszej sprawy podnoszony przez pełnomocnika skarżącego dotychczasowy nienaganny tryb życia nie mógł mieć wpływu na decyzje organów Policji. Dowody na które powołuje się skarżący, a w szczególności pozytywna opinia P. oraz z miejsca zamieszkania nie zostały uznane przez organy Policji za przekonywujące i uzasadniające ocenę, że pozostawienie broni skarżącemu nie stanowi zagrożenia użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Oceny tej - wbrew twierdzeniom skargi - nie można uznać za błędną. Opinie te w żadnym zakresie nie odnoszą się do skazania skarżącego za przestępstwo umyślne i ocena jego postępowania nie jest dokonywana w kontekście jego popełnienia. Tymczasem to właśnie popełnienie umyślnego przestępstwa, skutkującego poważnymi obrażeniami cielesnymi i rozstrojem zdrowia u osób trzecich stanowiły podstawę do oceny czy skarżący może zachować pozwolenie na broń. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonane przez te organy ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez zaskarżoną decyzję gwarantowanych konstytucyjnie praw obywatelskich, ponownie należy podkreślić, iż prawo posiadania broni palnej nie należy w Polsce do bezwzględnych praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawa tego nie gwarantują również przepisy unormowań międzynarodowych, w tym przede wszystkim prawa wspólnotowego. Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń (zwłaszcza palną, której użycie w każdym przypadku zagraża zdrowiu lub życiu innych osób), a więc wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne oraz cofanie pozwoleń w sytuacjach, w których powyższy interes jest zagrożony. Cofnięcie pozwoleń na broń, gdy względy bezpieczeństwa i porządku publicznego za tym przemawiają nie narusza zatem gwarantowanych konstytucyjnie praw obywatelskich ani też ratyfikowanych przez Polskę aktów prawa międzynarodowego. Decyzji cofającej pozwolenia na broń nie należy – jak czyni to pełnomocnik skarżącego - traktować jako dodatkowej kary, nie przewidzianej przepisami prawa, lecz jako swoistą konsekwencję czynu skarżącego. Czynu, który z uwagi na jego charakter i skutki, pozwolił organom Policji na uznanie, że skarżący nie daje gwarancji przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji w zakresie nie tylko bezpiecznego posiadania broni palnej, ale również jej używania. Należy pamiętać, że w wyniku nieodpowiedzialnego zachowania skarżącego, świadczącego o braku poszanowania dla obowiązującego porządku prawnego, osoby trzecie przestrzegające zasad ruchu, doznały poważnych uszkodzeń ciała. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Należy zgodzić się z oceną wyrażoną przez organy obu instancji i uznać, iż fakt skazania wyrokiem sądu karnego za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, spowodowane stanem nietrzeźwości przez osobę z wieloletnim doświadczeniem w zakresie posiadania pozwolenia na broń palną, świadczy o braku poszanowania dla obowiązującego porządku prawnego. Zdaniem Sądu z całą pewnością od posiadacza broni palnej, wymagać należy nieskazitelnej postawy. W ocenie Sądu bezspornym jest, iż skarżący naruszając obowiązujący ład prawny takiej postawy nie okazał, a więc nie daje on gwarancji przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji w zakresie nie tylko bezpiecznego posiadania broni palnej, ale również jej używania. Zdaniem Sądu, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 kpa i art. 77 kpa) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 kpa). Ponadto Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji w R., nie dopuścił się - w ocenie Sądu - obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa), albowiem oparł się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym, w tym m.in. na dokumentach otrzymanych z Sądu Rejonowego w P., dokonując jego wszechstronnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, oraz dokonując oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 kpa. Zdaniem Sądu, Komendant Główny Policji wydając zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie cofające skarżącemu pozwolenie na broń palną [...] - prawidłowo zastosował przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, i z tej przyczyny należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, nie uznał również za stosowne zwracanie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym w kwestii, co do zgodności art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).