II SA/Wa 1738/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego P. B. w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia służbowego z urzędu do jednostki organizacyjnej w innej miejscowości postanawia 1. zasądzić od Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej na rzecz skarżącego P. B. kwotę 257 zł (dwieście pięćdziesiąt siedem złotych), w tym: kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem wynagrodzenia radcy prawnego oraz kwotę 17 zł (siedemnaście złotych) tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, 2. oddalić w pozostałej części wniosek o zasądzenie kosztów postępowania. W sprawie ze skargi na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia służbowego z urzędu do jednostki organizacyjnej w innej miejscowości P. B. ustanowił swoim pełnomocnikiem radcę prawnego. Ustanowiony pełnomocnik złożył do akt zestawienie kosztów zastępstwa procesowego w tej sprawie wraz z kopią faktury VAT, wskazując, że koszty zastępstwa procesowego obejmują jego wynagrodzenie w kwocie 1.220 zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 1738/07 umorzył postępowanie w niniejszej sprawie, stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), z uwagi na to, że organ w zakresie swojej właściwości uwzględnił skargę w całości i uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. W postanowieniu tym Sąd orzekł również o kosztach postępowania, na podstawie art. 201 § 1 powołanej ustawy w związku z § 18 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.), zasądzając kwotę 240 zł na rzecz ustanowionego adwokata. Orzeczenie to zostało zaskarżone w części dotyczącej kosztów postępowania. W zażaleniu pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie przepisów art. 201 § 1, art. 205 § 2 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, § 2 ust. 1 i 2 oraz § 14 ust.2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.) i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wskazując, że sprawa została faktycznie wygrana, a strona powinna mieć możliwość pełnego odzyskania poniesionych kosztów. Ponadto podniósł, że w sprawie brak jest przesłanek do minimalizowania kosztów zastępstwa procesowego, gdyż kwota 1200 zł mieści się w sześciokrotności kwoty wynagrodzenia minimalnego, określonego w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając zażalenie, stwierdził, że rozstrzygnięcie Sądu I instancji w zakresie kosztów jest nieprawidłowe i uchylił w tej części zaskarżone postanowienie, przekazując sprawę w tym zakresie do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu Sąd II instancji wskazał, że zwrot kosztów postępowania powinien być zasądzony bezpośrednio na rzecz skarżącego, a nie na rzecz jego pełnomocnika, który został ustanowiony z wyboru, a ponadto stwierdził, iż w tej kwestii winny mieć zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, ponieważ pełnomocnik skarżącego jest radcą prawnym, a nie adwokatem. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał jednocześnie, że przy ponownym rozpoznaniu kwestii kosztów, Sąd I instancji powinien wziąć pod uwagę treść § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu i uwzględnić, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało umorzone w I instancji oraz nie była wyznaczona w tej sprawie żadna rozprawa, do której pełnomocnik skarżącego powinien się przygotować i na nią stawić. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 1738/07 umorzył postępowanie w tej sprawie, stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż organ w zakresie swojej właściwości uwzględnił skargę w całości i uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. W takiej sytuacji, stosownie do art. 201 § 1 cytowanej ustawy, skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów. Zgodnie z art. 205 powołanej ustawy zasądzeniu podlegają jedynie niezbędne koszty postępowania prowadzonego przez stronę, do których zalicza się m.in. wynagrodzenie adwokata lub radcy prawnego, reprezentującego stronę, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach. Jednocześnie, stosownie do § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, Sąd może przyznać opłaty wyższe od stawek minimalnych, jeżeli uzasadnia to rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz niezbędny nakład pracy pełnomocnika. Sąd uznał, iż w niniejszej sprawie nie zachodziły przesłanki do przyznania wnioskowanej kwoty wynagrodzenia, będącą sześciokrotnością stawki minimalnej, ustalonej stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych (...) i dlatego oddalił wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, w części powyżej kwoty minimalnej. Wskazany przepis stanowi podstawę określenia stawki minimalnej za czynności radcy prawnego wówczas, gdy przedmiotem zaskarżenia – tak jak w niniejszej sprawie - nie jest decyzja ani postanowienie Urzędu Patentowego, ani też sprawa dotycząca należności pieniężnej, lecz inna sprawa. Jednocześnie należy podnieść, że Sąd I instancji został związany w kwestii zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażoną w postanowieniu z dnia 29 lutego 2008 r. sygn. akt I OZ 114/08. Sąd II instancji wskazał, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy w zakresie kosztów uwzględnić, że postępowanie w tej sprawie zostało umorzone przed Sądem I instancji, nie odbyła się żadna rozprawa ani nie zostały podjęte żadne rozstrzygnięcia, które nakładałyby na pełnomocnika konieczność podjęcia innych czynności. Stanowisko takie jest ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który generalnie stoi na stanowisku, że w razie wyeliminowania zaskarżonej decyzji w trybie autokontroli przez organ administracji publicznej, wkład pracy pełnomocnika jest mniejszy, niż w przypadku rozpoznania sprawy przed sądem na rozprawie. Dlatego zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w minimalnej wysokości stawki jest uznawane za prawidłowe (por. postanowienie NSA z 30.09.2004 r., FZ 345/2004, niepubl). Ponadto trzeba wskazać, iż nie budzi także wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych, że do niezbędnych kosztów postępowania, strony reprezentowanej przez adwokata czy radcę prawnego, należy kwota opłaty skarbowej od dokumentu, stwierdzającego ustanowienie pełnomocnika. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 201 w związku z art. 205 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz w związku z § 2 ust. 1 i 2 i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, orzekł jak w sentencji.