II SA/Wa 1739/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia w sprawie ze skargi K. J. na orzeczenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia dyscyplinarnego postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia - K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia dyscyplinarnego wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia uzasadnionej jest potencjalnym niebezpieczeństwem wyrządzenia wobec osoby obwinionego znacznej szkody materialnej i niematerialnej. W ocenie skarżącego, szkoda materialna związana jest z pozbawieniem go znacznej części nagrody rocznej (co najmniej 50%), a niematerialna dotyczy możliwości opublikowania orzeczenia, a także jego wykorzystania w postępowaniu przed sądem powszechnym, co może spowodować nieodwracalne lub trudne do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, rozpoznając powyższy wniosek, opiera swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie argumentów wskazanych przez skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Jednakże uprawdopodobnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2005 r. FZ 59/04, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2006 r. II FZ 452/06). Odnosząc się w pierwszej kolejności do wskazanej przez skarżącego szkody materialnej, należy wskazać, że w ocenie Sądu, skarżący nie wykazał w dostateczny sposób, jak wstrzymanie wypłaty nagrody rocznej wpłynie na jego całościową sytuację materialną i czy grozi to wyrządzeniem znacznej szkody. W szczególności nie wyjaśnił, czy już dokonano wstrzymania części nagrody rocznej, a jeśli tak - to jak ma się to do jego rzeczywistej sytuacji majątkowej. Nie wykazał jaki będzie faktyczny skutek wykonania zaskarżonej decyzji na płaszczyźnie jego sytuacji majątkowej – czy zmniejszony dochód przekłada się na niebezpieczeństwo poniesienia znacznej i trudnej do naprawienia szkody. Skarżący nie uprawdopodobnił też drugiej wskazanej okoliczności, tj. szkody niematerialnej powstałej w wyniku ewentualnego opublikowania orzeczenia, czy wykorzystania go w postępowaniu przed sądem powszechnym. Skarżący nie wyjaśnił, dlaczego w jego ocenie organ miałby upubliczniać wydane orzeczenie, a tym samym nie wykazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków Należy podkreślić, że instytucja ochrony tymczasowej została obwarowana określonymi przesłankami, które osoba ubiegająca się o nią powinna wykazać. Skoro więc przepis art. 61 § 3 cytowanej ustawy zobowiązuje wnioskodawcę do uprawdopodobnienia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to skarżący powinien w sposób logiczny i ciągły te okoliczności wskazać. Zatem, niewskazanie tych okoliczności nie może skutkować uwzględnieniem wniosku. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.