II SA/Wa 1741/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA -Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 października 2006r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 2006r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania emerytury w drodze wyjątku stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] czerwca 2006r. nr [...], 1. stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu wniosku E. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...], odmawiającą jej przyznania emerytury .w drodze wyjątku. W uzasadnieniu podał, iż nie została spełniona jedna z przesłanek koniecznych do przyznania świadczenia w drodze wyjątku, które określone są w art. 83 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.), a mianowicie brak jest szczególnych okoliczności, na skutek których wnioskodawczyni nie nabyła uprawnień do świadczenia w zwykłym trybie. Organ wskazał, że nie można uznać za szczególną okoliczność, która uniemożliwiła nabycie prawa do renty ustawowej faktu, że w okresie od ustania ostatniego okresu składkowego, jakim było pobieranie zasiłku dla bezrobotnych w sierpniu 1993r., do czasu orzeczenia wobec skarżącej przez lekarza orzecznika ZUS całkowitej niezdolności do pracy uniemożliwiającej kontynuowanie zatrudnienia w lipcu 2005r., tj. przez okres 11 lat i 11 m-cy, skarżąca nie wykonywała zatrudnienia lub innej działalności objętej ubezpieczeniem społecznym. W tym bowiem okresie, jak podał dalej Prezes ZUS, nie była wobec skarżącej orzeczona przez lekarza orzecznika ZUS całkowita niezdolność do pracy, a zatem nie istniały przeciwwskazania uniemożliwiające kontynuowanie zatrudnienia w celu zapewnienia w przyszłości uprawnień do świadczenia z ubezpieczenia społecznego. W ocenie Prezesa Zakładu, w rozpatrywanej sprawie nie stwierdzono ponadto braku niezbędnych środków utrzymania, ponieważ skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem, który osiąga wynagrodzenie w wysokości 2.800 zł miesięcznie, a tym samym wykazany dochód na osobę w rodzinie wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym wynosi 1472 zł i znacznie przekracza kwotę najniższego świadczenia rentowego i nie pozwala na uznanie, iż skarżąca pozbawiona jest niezbędnych środków utrzymania. Przy czym Prezes ZUS zaznaczył, iż przepis art. 83 ust. 1 ustawy emerytalnej uzależnia przyznanie świadczenia w drodze wyjątku od wykazania braku niezbędnych środku utrzymania, a nie od wykazania niewystarczających środków utrzymania. W konsekwencji jeżeli nawet środki, którymi dysponuje wnioskodawca nie wystarczają na zaspokojenie jego wszystkich potrzeb życiowych, to w świetle powołanego przepisu ustawy emerytalnej wystarczy, aby środki takie pozwalały na pokrycie niezbędnych wydatków, a taka sytuacja ma miejsce w przypadku skarżącej. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. K. zarzuciła organowi błędy w ustaleniach faktycznych i pominięcie w tym zakresie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego polegające na uznaniu, iż nie wystąpiły szczególne okoliczności, o których mowa w art. 83 o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, przyjęcie stanowiska, że postępujące, a powstałe przed wydaniem orzeczenia przez lekarza orzecznika ZUS, zmiany chorobowe nie wykluczały możliwości wykonywania w okresie od sierpnia 1993 do lipca 2005r. pracy zarobkowej oraz takim sposobie wyliczenia dochodu na osobę w rodzinie, który nie uwzględnia bieżących wydatków oraz dodatkowych wydatków ponoszonych na leczenie. W odpowiedzi na skargę Prezes ZUS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w szczególności przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga oceniana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, lecz z powodów innych niż w niej podniesione. W myśl przepisu art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2004 r., Nr 39, poz. 353 ze zm.), Prezesowi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ustawodawca przyznał wyłączną kompetencję do przyznania bądź odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, załatwianie spraw w tym przedmiocie odbywa się poprzez wydanie przez Prezesa ZUS decyzji administracyjnej o charakterze uznaniowym. Stosownie do treści art. 124 powołanej ustawy, do postępowań w zakresie świadczeń w niej określonych, w tym do świadczeń przyznawanych w drodze wyjątku, mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), chyba że ustawa stanowi inaczej. Niewątpliwie Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jest organem administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 kpa stanowiącego, że ilekroć w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego jest mowa o organach administracji publicznej – rozumie się przez to ministrów, centralne organy administracji rządowej, wojewodów, działające w ich lub we własnym imieniu terenowe organy administracji rządowej (zespolonej i niezespolonej), organy jednostek samorządu terytorialnego oraz organy i podmioty wymienione w art. 1 pkt 2. Stosownie do treści art. 268a kpa, organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważnić pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Upoważnienie udzielone na podstawie art. 268a kpa wywiera ten skutek, że zmienia się osoba wykonująca funkcję organu, która jednak nie staje się przez to organem administracji publicznej, bowiem wykonuje tylko kompetencje tego organu z jego upoważnienia, ale nie jest ich nosicielem. Tak więc pracownik organu administracji publicznej ograniczony jest tylko do działania w jego imieniu, nie uzyskując przy tym przymiotu organu. Skoro zaś upoważnienie musi pochodzić bezpośrednio od organu, to nie dojdzie do skutecznego udzielenia tzw. upoważnienia substytucyjnego przez upoważnianego pracownika, który jak już wskazano, działa jedynie w imieniu organu. Co więcej, wspomniany przepis art. 268a kpa w ogóle nie przewiduje możliwości udzielania dalszych pełnomocnictw przez pracownika upoważnionego przez organ. Trzeba jednocześnie podnieść, że w ustawie o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych brak jest odmiennego uregulowania dotyczącego udzielania przez Prezesa ZUS upoważnień konkretnym pracownikom do działania w jego imieniu, niż to, które wynika z przepisu art. 268a kpa, zaś przepisy normujące postępowanie w zakresie świadczeń ubezpieczeniowych zawarte w ustawie o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych są przepisami szczególnymi w stosunku do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że gdyby istniały stosowne przepisy dotyczące uprawnień do działania w imieniu organu w samej ustawie emerytalno-rentowej, to miałyby one pierwszeństwo stosowania przed odpowiednimi przepisami kpa. W rozpoznawanej sprawie decyzję z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...], odmawiającą E. K. przyznania świadczenia w drodze wyjątku podpisała z upoważnienia Prezesa ZUS wicedyrektor Departamentu [...] E. N.. W aktach administracyjnych znajduje się kopia pełnomocnictwa nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r., udzielonego E. N. przez członka Zarządu ZUS, W. P., upoważniającego E. N. do wydawania decyzji odnośnie świadczeń, o których mowa w art. 83 ust.1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz kopia pełnomocnictwa nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. upoważniającego W. P., członka Zarządu ZUS, do podejmowania decyzji w sprawach świadczenia w drodze wyjątku – z prawem udzielania dalszych pełnomocnictw. W ocenie Sądu, powyższe pełnomocnictwa, w świetle poczynionych na wstępie rozważań, nie spełniają wymogów, jakie zostały określone w art. 268a kpa, regulującym kwestie upoważniania przez organ administracji publicznej pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu. Tym samym decyzja powyższa, jako wydana przez osobę bez stosownego upoważnienia organu, jest dotknięta wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 1 kpa, czyli wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości. W konsekwencji zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję obarczoną wadą nieważności, została wydana z rażącym naruszeniem prawa określonym w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W takiej sytuacji zbędne stało się rozpatrywanie sprawy pod kątem zarzutów podniesionych w skardze. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 kpa, orzekł jak w sentencji wyroku. W oparciu o przepis art. 152 pierwszej z powołanych wyżej ustaw, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości.