II SA/Wa 1742/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Przemysław Szustakiewicz, Protokolant Agnieszka Bieniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2010 r. sprawy ze skargi W.J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2009 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] odmawiającą W.J. wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Organ rozpatrując przedmiotową sprawę ustalił następujący stan faktyczny sprawy. W.J. pismem z dnia [...] stycznia 2009 r. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z wnioskiem o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich, wskazując, iż jest ona mu niezbędna do wykonywania czynności statutowych, tj. polowań. W toku postępowania organ I instancji ustalił, że Sąd Rejonowy w T., [...] Wydział Karny prawomocnym wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2005 r., sygn. akt [...] uznał W.J. winnym popełnienia przestępstwa z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz przestępstwa z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. (sprzeniewierzenie mienia znacznej wartości oraz sprzeniewierzenie mienia), za co wymierzył mu karę łączną 2 lat pozbawienia wolności, warunkowo zawieszając jej wykonanie na 5-letni okres próby, a także karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych, ustalając wysokość dziennej stawki na kwotę 20 złotych. Ponadto Komendant Wojewódzki Policji w L. dopuścił w przedmiotowej sprawie jako dowód materiały z postępowania dotyczące cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną myśliwską, z których wynikało, że Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...], cofającą wyżej wymienionemu pozwolenie na broń palną myśliwską na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 powołanej ustawy o broni i amunicji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 9 października 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1371/07, oddalił skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji. Biorąc powyższe pod uwagę organ uznał, iż fakt skazania prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstw przeciwko mieniu w pełni pozwala na zakwalifikowanie strony do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 12 ustawy o broni i amunicji decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. odmówił W.J. wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Od tej decyzji W.J. złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i rozstrzygnięcie merytoryczne zgodne z jego wnioskiem. Wskazał, że bezspornie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu, jednak organy Policji nie były zobligowane do odmowy wydania mu pozwolenia na broń. Zarzucił organowi brak wystarczającego uzasadnienia obawy użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a także pominięcie pozytywnej opinii środowiskowej z miejsca zamieszkania. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że dyspozycja art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Zdaniem organu odwoławczego, przy ocenie i rozstrzygnięciu sprawy najważniejszym pozostawało ustalenie, czy strona stwarza swoim postępowaniem uzasadnioną obawę, że może użyć broni palnej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Podkreślił, że ustawodawca bezpośrednio określił, że przedmiotowa obawa, wyłączająca możliwość posiadania pozwolenia na broń, w szczególności istnieje wobec osób, które skazano za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Organy Policji nie mają zatem obowiązku dodatkowego wykazywania z jakich powodów powzięły wobec posiadacza broni czy osoby ubiegającej się o pozwolenie, obawę, o której mowa w powołanym wyżej przepisie. W ocenie Komendanta Głównego Policji taka obawa istnieje, bowiem W.J. popełnił przestępstwa przeciwko mieniu, a więc wprost wskazanych w treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Wskazał, że od posiadaczy broni oczekuje się szczególnego przestrzegania porządku prawnego z uwagi na ścisły związek prawa do broni z wymogami ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dlatego też dostęp do niego podlega ścisłej reglamentacji i uzyskać ją można za zgodą właściwego organu, wyrażoną w decyzji administracyjnej. Nie jest więc kwestią obojętną dla interesu społecznego, że osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na broń została skazana za popełnienie przestępstw godzących w dobra chronione prawem, w tym mienie. Od osób ubiegających się lub uprawnionych do posiadania broni należy oczekiwać odpowiedzialności oraz rozwagi, przejawiającej się m.in. poszanowaniem prawa. W.J. swoim postępowaniem w sposób niebudzący żadnych wątpliwości zaprzeczył powyższym wartościom. W takim przypadku norma prawa materialnego nakazuje organowi Policji odmówić wydania pozwolenia na broń osobie, która spełnia przesłanki określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W przedstawionym stanie faktycznym i prawnym nie można było przyjąć nadrzędności interesu indywidualnego strony nad interesem społecznym i wydać stronie przedmiotowe pozwolenie. Dlatego też korzystna dla strony opinia środowiskowa nie może mieć wpływu na sposób rozstrzygnięcia, ponieważ nie eliminuje ona faktu skazania za powyższe przestępstwa. Organ podkreślił także, że brak broni myśliwskiej nie uniemożliwia stronie aktywności na rzecz łowiectwa. Strona będzie mogła nadal pracować w macierzystym kole łowieckim, za wyjątkiem prawa do odstrzału zwierzyny, natomiast po zatarciu wyroku skazującego, co nastąpi nie wcześniej niż [...] czerwca 2011 r., będzie mogła wystąpić o wydanie pozwolenia na broń palną. Podniósł również, że odmowa wydania stronie przedmiotowego uprawnienia nie jest karą w rozumieniu przepisów prawa karnego, a administracyjnoprawnym skutkiem naruszenia przez nią przepisów prawa karnego materialnego, czyli popełnienia przestępstw, za które została skazana prawomocnym wyrokiem Sądu i których rodzaj, z woli ustawodawcy, rodzi uzasadnioną obawę użycia przez nią broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Odnosząc się zaś do zarzutu strony, iż zaskarżona decyzja została wydana w sposób dowolny, organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego oraz zasady swobodnej oceny dowodów, ponieważ oparł się na wszystkich dowodach zgromadzonych w sprawie oraz dokonał wszechstronnej oceny tych dowodów. Powyższa decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2009 r. stała się przedmiotem skargi W.J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie, że zachodzi związek przyczynowy pomiędzy popełnionym przestępstwem a posiadaniem broni. W ocenie wnoszącego skargę, popełnienie przestępstwa nastąpiło w związku z prowadzeniem przez niego działalności gospodarczej i nie przy pomocy broni myśliwskiej, którą posiadał, a w sytuacji gospodarczej i rynkowej, na którą nie miał wpływu. Tak więc przestępstwo było nieumyślne i brak jest jakiegokolwiek związku przyczynowego pomiędzy posiadaniem broni a tym przestępstwem. Ponadto żaden przepis ustawy nie zwalnia organu od przedstawienia dowodów z jakich to przyczyn odmawia pozwolenia na broń "bo istnieje obawa". Organ nie odniósł się także do pozytywnej opinii środowiskowej. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Pismem z dnia [...] lutego 2010 r. skarżący podtrzymał w całości swoją skargę podnosząc, że, jego zdaniem, organ II instancji wydał decyzję tendencyjną, bowiem nie wziął pod uwagę okoliczności przemawiających na jego korzyść, tj. dotychczasowego nienagannego życia, pozytywnych opinii: koła łowieckiego, z miejsca zamieszkania, miejsca pracy, a także organów Policji. Ponadto wskazał, że nieumyślne zdarzenie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej nie może rzutować na jego uprawnienia do posiadania broni myśliwskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana pod tym względem nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2009 r., jak również utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] czerwca 2009 r., nie naruszają prawa. W ocenie Sądu, poczynione przez organy tak pierwszej, jak i drugiej instancji, ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Materialnoprawną przesłanką zaskarżonej decyzji był przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), zgodnie z którym pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Oznacza to, iż właściwy organ Policji zobowiązany jest do odmowy wydania pozwolenia na broń w sytuacji zaistnienia "uzasadnionej obawy", o której mowa w powołanym przepisie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, po rozpoznaniu wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich o wyjaśnienie: "Czy sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, czy też niezbędne jest dodatkowe wykazanie, iż przestępstwo to realnie wskazuje na możliwość użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego", podjął w dniu 18 listopada 2009 r. uchwałę (sygn. akt II OPS 4/09, Lex nr 527545), w której stwierdził, że: "Osoba skazana prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.)". Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela stanowisko zaprezentowane w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz przedstawioną w niej argumentację. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, iż W.J. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] września 2005 r., sygn. akt [...], za przestępstwa przeciwko mieniu, tj. za przywłaszczenie powierzonego mienia znacznej wartości (art. 284 § 2 w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.) oraz przywłaszczenie powierzonego mienia (art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.), na karę łączną 2 lat pozbawienia wolności i grzywny w ilości 150 stawek dziennych po 20 zł stawka, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 5 lat. Natomiast zatarcie skazania wobec skarżącego, jak wynika z informacji Sądu Rejonowego w T., może nastąpić nie wcześniej niż [...] czerwca 2011 r. Z tych względów, w świetle powołanej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego, W.J. jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a zatem spełniona została przesłanka określona w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy o broni i amunicji do obligatoryjnej odmowy wydania zainteresowanemu pozwolenia na broń. Co istotne w niniejszej sprawie, w identycznym stanie faktycznym, a więc już po skazaniu W.J. wskazanym wyżej prawomocnym wyrokiem za przestępstwa przeciwko mieniu, Komendant Wojewódzki Policji w L. decyzją z dnia [...] marca 2007 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy o broni i amunicji, cofnął wymienionemu pozwolenie na broń palną myśliwską, zaś Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania W.J., decyzją z dnia [...] maja 2007 r. nr [...], utrzymał ją w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi zainteresowanego na powyższą decyzję, oddalił skargę nie dopatrując się w działaniu organów naruszenia prawa skutkującego uchyleniem zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji zarzuty skargi dotyczące braku związku przyczynowego pomiędzy posiadaniem broni, a popełnionym przestępstwem, czy też naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów oraz nieuwzględnienia pozytywnych opinii o skarżącym, nie mają żadnego znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia, skoro "uzasadniona obawa" wynika wprost z rodzaju przestępstw, których dopuścił się skarżący, a tym samym nie jest konieczne wykazywanie jej wystąpienia w drodze postępowania dowodowego. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.