II SA/Wa 1743/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska (spr.), Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska, Iwona Maciejuk, Protokolant sekretarz sądowy Marcin Borkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi K.B. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby w Policji 1. uchyla zaskarżone orzeczenie; 2. zasądza od Centralnej Komisji Lekarskiej na rzecz skarżącego K.B. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Funkcjonariusz Policji K. B. został skierowany przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] na badanie do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w [...], celem ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze szczególnymi warunkami służby lub właściwościami służby. W orzeczeniu z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w [...] ustaliła następujące rozpoznanie: A. schorzenie powodujące inwalidztwo: 1. zaburzenia [...] upośledzające [...] § 80 pkt 1 kat C (ICD 10- F60) B. schorzenia współistniejące: 2. [...] § 7 pkt 1 kat. A (ICD 10- H 52.2). 3. Stan po rekonstrukcji [...] w 2016 r. bez ograniczenia sprawności [...] § (ICD 10- M 23) 5. [...] i [...] do obserwacji § 45 pkt 1 kat. B (ICD 10- R 69). Komisja uznała funkcjonariusza za trwale niezdolnego do służby w Policji i zaliczyła do trzeciej grupy inwalidzkiej bez związku ze służbą. Jako datę powstania inwalidztwa oznaczono [...] grudnia 2014 r. K. B. w odwołaniu od wskazanego orzeczenia nie zgodził się z decyzją komisji I instancji i wniósł o ponowne badanie. Funkcjonariusza skierowano na badanie [...], konsultację [...] i badanie przez członków komisji lekarskiej. Na podstawie wskazanych badań oraz wywiadu, a także pozostałej dokumentacji, Centralna Komisja Lekarska orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...], na mocy art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia [...] listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1822 ze zm.) utrzymała w mocy orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. Komisja wskazała, że w badaniu podmiotowym orzekany skarżył się na zaburzenia snu. Skarżący podał, że jest rozwiedziony, ma trójkę dzieci – dwoje ze związku małżeńskiego oraz jedno ze związku partnerskiego. Przyznał, że z powodu konfliktów domowych miał dwukrotnie zakładaną "niebieską kartę". W dniu [...] marca 2017 r. po awanturze domowej, na wniosek konkubiny interweniowała policja. W służbie popadał w konflikty z przełożonym. Stwierdził, że od 2016 r. odbył 4 konsultacje u [...], który rozpoznał zaburzenia adaptacyjne. W badaniu przedmiotowym nie stwierdzono odchyleń od stanu prawidłowego. CKL stwierdziła, że rozpoznane u orzekanego zaburzenia osobowości upośledzające zdolności adaptacyjne stanowią istotne przeciwwskazanie do pełnienia służby w Policji. Zwróciła uwagę na dwukrotne założenie niebieskiej karty oraz odebranie broni służbowej, co podważa zaufanie do orzekanego jako funkcjonariusza Policji. Nadto zwróciła uwagę na rotę ślubowania, z której wynika, że funkcjonariusz ślubuje strzec tajemnic związanych ze służbą, honoru, godności i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej. W ocenie CKL badany nie spełnia wskazanych kryteriów. W związku z powyższym CKL uznała K. B. za trwale niezdolnego do służby w Policji i zaliczyła do trzeciej grupy inwalidzkiej bez związku ze służbą. Wskazała, że inwalidztwo istnieje od [...] kwietnia 2017 r. i jest czasowe. Nadto podała, że rozpoznanie wskazane w pkt 1. dyskwalifikuje orzekanego z możliwości kontynuowania służby i pozwala zaliczyć go do trzeciej grupy inwalidzkiej. Rozpoznania wymienione w punktach 2-4 nie sięgają granic inwalidztwa ze względu na stopień ich zaawansowania, a rozpoznania wymienione w pkt 1-4 nie pozostają w związku ze służbą, ponieważ nie spełniają warunków wymienionych w Rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 29 września 2005 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Biurze Ochrony rządu i Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1723). Orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej Ministrowi właściwemu do Spraw Wewnętrznych nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. stało się przedmiotem skargi K. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: 1. art. 33 i art. 34 w zw. z art. 47 ust. 3 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (DZ.U. z 2014 r., poz.1822) - dalej "ustawa o komisjach lekarskich" oraz art. 46 ustawy o komisjach lekarskich, polegające na wydaniu zaskarżonego orzeczenia w oparciu o kryteria pozamedyczne, z pominięciem dokumentacji medycznej, wyników badań dodatkowych, specjalistycznych i [...], wywiadu chorobowego oraz kryteriów zdrowotnych; 2. art. 7, 77, 80 k.p.a. w zw. z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich polegające na dokonaniu, dowolnej, jednostronnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, pominięcie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i uznanie skarżącego za całkowicie niezdolnego do służby w Policji pomimo, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności opinia lekarza [...] i opinia [...] z [...] sierpnia 2017 r. nie dają podstaw do takiego przyjęcia; 3. art. 39 ust. 5 pkt 1 ustawy o komisjach lekarskich w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. i 11 k.p.a., a polegające na braku szczegółowego uzasadnienia orzeczenia zarówno pod względem faktycznym jak też prawnym, brak wyjaśnienia, jakie przesłanki doprowadziły do uznania, że skarżący jest niezdolny do pełnienia służby w Policji, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji z naruszeniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz zasady przekonywania. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia. Ponadto wniósł o zasądzenie, na podstawie art. 200 P.p.s.a. na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych, o ile nie zostanie złożony spis kosztów oraz na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. o przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do skargi na okoliczności wskazane w uzasadnieniu skargi, albowiem jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Skarżący wskazał, że [...] sierpnia 2017 r. stawił się na badania dodatkowe do [...], gdzie odbył badanie [...], konsultację [...] i badanie przez członków komisji lekarskiej. Z opinii [...] (wydanej po wypełnieniu Kwestionariusza Radzenia Sobie w [...], przeprowadzeniu wywiadu, obserwacji [...], przy zastosowaniu metod [...],[...]) wynika, że informacje uzyskane podczas badania nie ujawniają [...] przeciwwskazań do pełnienia przez skarżącego czynnej służby w Policji. U skarżącego nie stwierdzono zaburzeń funkcjonowania [...], odporność na stres i frustracje ma w normie, wyniki wskazują na dominację adaptacyjnych sposobów radzenia sobie ze stresem, jest przystosowany społecznie. Również lekarz [...] uznał skarżącego za zdolnego do dalszej służby w Policji, rozpoznając u niego [...] i kwalifikując w/w schorzenie wg. § 79 pkt 1 załącznika. Powyższe schorzenie nie czyni skarżącego niezdolnym do służby, albowiem zostało zaliczone do kategorii A/B, co oznacza zdolny do służby. O braku przeciwwskazań do kontynuowania służby w Policji, w ocenie skarżącego, świadczy również zaświadczenie lekarskie z dnia [...] marca 2017 r. wydane przez specjalistę [...] oraz orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] maja 2017 r. wydane przez lekarza w związku z badaniem okresowym. Tym samym powyższe wskazuje, że CKL nie wzięła pod uwagę dokumentacji medycznej, badań dodatkowych, specjalistycznych i [...], wywiadu chorobowego oraz kryteriów zdrowotnych, czym naruszyła przepisy wskazane w petitum skargi. Zdaniem skarżącego skierowanie na badania dodatkowe przy późniejszym pominięciu ich wyników świadczy o braku bezstronności CKL i podstawie nakierowanej jednoznacznie na podtrzymanie orzeczenia RKL. Skarżący zauważył, że CKL nie jest uprawniona do oceny zachowania funkcjonariusza pod kątem przestrzegania zasad etyki zawodowej czy też wywiązywania się przez niego z zasad określonych w rocie ślubowania. Jak również niestosowne są argumenty dotyczące m.in. założenia niebieskiej karty, czy odebranie skarżącemu broni służbowej. Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w odpowiedzi na skargę wniosła o oddalenie skargi, natomiast w części dotyczącej inwalidztwa o jej odrzucenie, bowiem sprawa będąca przedmiotem zaskarżenia nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym 21 czerwca 2018 r. pełnomocnik skarżącego oświadczyła, że decyzję Centralnej Komisji Lekarskiej z [...] sierpnia 2017 r. skarży jedynie w zakresie ustalonej zdolności do służby w Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Badana pod tym kątem skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej Spraw Wewnętrznych Skład Orzekający w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., w którym stwierdzono, że K. B. jest trwale niezdolny do służby w Policji (kat. C). Orzeczenie to zostało wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do Służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2014 r., poz. 1898), dalej "rozporządzenie z dnia 19 grudnia 2014 r.". W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych są organami administracji publicznej, a ich orzeczenia w przedmiocie zdolności do służby, stanowią decyzje administracyjne (por. wyrok NSA z dnia 9 listopada 2009 r., Sygn. akt I OSK 354/09, LEX nr 586410 oraz wyrok NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r., Sygn. akt I OSK 93/10, LEX nr 595620). Od ostatecznych orzeczeń powyższych komisji lekarskich, w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia konkretnej osoby na potrzeby ustalenia kategorii zdolności do służby, przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich zdolność fizyczną i psychiczną funkcjonariusza do pełnienia służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Biurze Ochrony Rządu, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i Służbie Więziennej ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby: 1) kategoria A - "zdolny do służby", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby; 2) kategoria B - "zdolny do służby z ograniczeniem", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną i uniemożliwiają mu pełnienie służby na zajmowanym stanowisku, ale nie stanowią przeszkody do pełnienia służby na innym stanowisku; 3) kategoria C - "niezdolny do służby", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które uniemożliwiają pełnienie służby. Orzeczenie o zdolności fizycznej i psychicznej do służby, oprócz jednej z kategorii zdolności do służby wymienionych w ust. 1, zawiera jedno z następujących określeń: 1) "zdolny do służby", jeżeli nie stwierdzono żadnych chorób lub ułomności stanowiących przeciwwskazanie do pełnienia służby; 2) "trwale niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", jeżeli stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają zdolność fizyczną lub psychiczną do służby i nie pozwalają na pełnienie służby na zajmowanym stanowisku, jednak te choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do dalszego pełnienia służby na innym stanowisku; w takim przypadku komisja lekarska określa, jakie warunki służby są przeciwwskazane dla badanego; 3) "czasowo niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", jeżeli stwierdzono choroby lub ułomności, które czasowo zmniejszają zdolność fizyczną lub psychiczną do służby, ale mogą rokować poprawę stanu zdrowia i odzyskanie pełnej sprawności i zdolności do służby na zajmowanym stanowisku; 4) "zdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", jeżeli stwierdzono pewne choroby lub ułomności, które zmniejszają wprawdzie zdolność fizyczną lub psychiczną, ale nie stanowią przeszkody do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku; 5) "trwale niezdolny do służby", jeżeli stwierdzono choroby lub ułomności, które nie pozwalają na pełnienie służby (art. 6 ust. 2 ustawy). Z art. 32 ustawy o komisjach lekarskich wynika, że rejonowa komisja lekarska przeprowadza badanie lekarskie kandydata do służby, funkcjonariusza Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Biura Ochrony Rządu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego i Służby Więziennej, funkcjonariusza zwolnionego z tych służb, emeryta, rencisty, pracownika, kandydata do pracy lub osoby skierowanej do komisji lekarskiej, zwanych dalej "osobą badaną", i sporządza protokół badania komisji lekarskiej, który zawiera wyszczególnienie wszystkich chorób i ułomności, także tych, które nie obniżają zdolności do służby (ust. 1). Komisja lekarska może skierować osobę badaną na badanie specjalistyczne, [...] oraz zlecić wykonanie badań dodatkowych w wyznaczonym terminie (ust. 2). Natomiast w przypadku gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja nie pozwalają na wydanie orzeczenia, a z aktualnej wiedzy medycznej wynika, że do wydania orzeczenia niezbędna jest obserwacja w podmiocie leczniczym, komisja lekarska może skierować osobę badaną na taką obserwację. Obserwacja w podmiocie leczniczym może nastąpić po wyrażeniu zgody przez osobę badaną (ust. 3). Stosownie do treści art. 33 ust. 1 tej ustawy, rejonowa komisja lekarska dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej na podstawie badania lekarskiego, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych i [...], wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji w podmiocie leczniczym, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny oraz protokołów powypadkowych mogących mieć znaczenie dla treści orzeczenia. Rejonowe komisje lekarskie orzekają, posługując się również - w przypadku ustalania zdolności fizycznej lub psychicznej do służby - wykazem chorób i ułomności, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia osoby badanej (ust. 3). Rejonowa komisja lekarska, zaliczając funkcjonariusza Policji do jednej z kategorii zdolności do służby, bierze pod uwagę charakter i warunki służby na zajmowanym przez funkcjonariusza stanowisku oraz kryteria zdrowotne (art. 34 ustawy). W myśl art. 38 ust. 1 ww. ustawy rejonowa komisja lekarska wydaje orzeczenie niezwłocznie po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich i zebraniu niezbędnych dokumentów, w tym dokumentacji medycznej. Orzeczenie zawiera rozpoznanie lekarskie w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty lub inne jednostki klasyfikacyjne z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3. Ustawa nie precyzuje, jakie elementy powinno zawierać uzasadnienie orzeczenia komisji lekarskiej, poza stwierdzeniem, że powyższe orzeczenia, uzasadnia się szczegółowo (art. 39 ust. 5 ustawy). Zgodnie zaś z art. 47 ust. 3 ustawy do postępowania odwoławczego prowadzonego przez Centralną Komisję Lekarską stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed rejonowymi komisjami lekarskimi Sąd stwierdza, że tryb postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych jest trybem odrębnym od trybu uregulowanego przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, ma swój autonomiczny byt prawny i znajduje swoje umocowanie w ustawie o komisjach lekarskich. Jednakże zgodnie z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. W sytuacji, gdy ustawa o komisjach lekarskich oraz omawiane rozporządzenie wykonawcze nie precyzują, jakie elementy winno zawierać uzasadnienie orzeczenia centralnej komisji lekarskiej, należy niewątpliwie w tym zakresie stosować art. 107 § 3 k.p.a. Wskazać należy, że prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd. Treść uzasadnienia powinna obrazować szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia, oraz wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując to rozstrzygnięcie. Konieczność taka związana jest przede wszystkim z określoną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania. Zgodnie z tym przepisem organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Strony mają zatem prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji. Bez zachowania tego elementu decyzji, strony nie mają możliwości obrony swoich słusznych interesów oraz prowadzenia polemiki z organem zarówno w odwołaniu, jak też w skardze do Sądu. Uzasadnienie, którego treść nie pozwala na poznanie motywów, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy skutkuje jego wadliwością i uchyleniem decyzji bowiem ocena jej legalności nie jest możliwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 1651/96; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 1998 r., sygn. akt II SA 1756/99, dostępne na stronie internetowej pod adresem: https://cbois.nsa.gov.pl). Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanym przypadku. W obu wydanych w sprawie orzeczeniach komisje lekarskie orzekły u skarżącego zaburzenia osobowości upośledzające zdolności adaptacyjne § 80 p.1 kategoria C załącznika do rozporządzenia z 19 grudnia 2014 r., tym samym uznając go za trwale niezdolnego do służby w Policji. W uzasadnieniu orzeczenia RKL w [...] wskazała jako podstawę rozpoznania przeprowadzony wywiad, badanie przedmiotowe z [...] kwietnia 2017 r, oraz charakterystyki służby, dokumentację z leczenia ambulatoryjnego z PZP, opinie specjalistów w tym negatywne opinii [...][...] B. R. i [...][...] T. Z.. Natomiast CKL w uzasadnieniu orzeczenia wskazała fakty potwierdzone przez skarżącego w przeprowadzonym wywiadzie (dwukrotne założenie "niebieskiej karty", interwencję policji [...] marca 2017 r. po awanturze domowej, korzystanie z porad lekarza [...] 4 wizyty – ostatnia [...].03.2017 r. z rozpoznaniem zaburzenia adaptacyjne) oraz powołała się na informację zawartą w skierowaniu o odebraniu orzekanemu broni i wskazała, że rozpoznane u orzekanego - zaburzenia osobowości upośledzające zdolności adaptacyjne stanowią istotne przeciwskazanie do pełnienia służby w Policji. W dalszej części uzasadnienia CKL w [...] powołała się na rotę ślubowania i uznała, że skarżący nie spełnia kryteriów w niej zawartych, w konkluzji stwierdzając, po wnikliwej analizie zebranej w toku procedowania dokumentacji orzeczniczo – lekarskiej, że skarżący jest trwale niezdolny do służby w Policji. Tak sporządzone uzasadnienie przez CKL nie poddaje się kontroli Sądu. Przede wszystkim CKL całkowicie pominęła zlecone przez siebie badania w postaci opinii [...] P. P., z której wynika, że informacje uzyskane podczas badania [...] nie ujawniają [...] przeciwskazań do pełnienia przez skarżącego służby w Policji oraz lekarza [...] J. N., który rozpoznał u skarżącego [...] - § 79 pkt 1 kategoria A/B załącznika do rozporządzenia z dni 19 grudnia 2014 r. i stwierdził, że skarżący jest zdolny do dalszej służby w Policji. CKL w [...] w ogóle nie odniosła się do tych opinii, nie wskazała dlaczego nie uwzględniła ich przy wydaniu zaskarżonego orzeczenia, a oprała się jedynie na informacjach uzyskanych w wyniku przeprowadzonego wywiadu oraz zawartych w skierowaniu. Skoro organ odwoławczy uznał, że zachodzi konieczność wykonania dodatkowych badań i badania takie zlecił i przeprowadził, to orzeczenie musi wydać po zapoznaniu się z ich wynikami oraz ze wszystkimi dokumentami zebranymi w sprawie. W uzasadnieniu orzeczenia zobligowany jest odnieść się do wszystkich dowodów w sprawie i wyjaśnić dlaczego uznaje, że mają one istotne znaczenie dla rozpoznanego u skarżącego schorzenia, bądź dlaczego uważa, że należy je pominąć. Nadto w ocenie Sądu znajdująca się w aktach dokumentacja medyczna nie jest jednoznaczna, a organ nie odniósł się w uzasadnieniu do badań specjalistycznych (zleconych przez CKL), opinii [...] i [...] obu z [...] sierpnia 2017 r. Nie może odnieść zamierzonego skutku próba sanowania zaskarżonego orzeczenia poprzez podanie argumentacji w kwestii obu wskazanych opinii w odpowiedzi na skargę, bowiem przedmiotem oceny Sądu jest zaskarżone orzeczenie i wskazana w nim argumentacja a nie odpowiedź na skargę. W konsekwencji powyższych ustaleń należy stwierdzić, że CKL nie wyjaśniła wszystkich istotnych w sprawie okoliczności, a przede wszystkim w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nie wskazała jego motywów, które pozwoliłyby ocenić prawidłowość wydanego orzeczeń, czym naruszyła przepisy postępowania administracyjnego, to jest art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a. Uchybienia powyższe miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w sposób bezpośredni zdeterminowały treść wydanych w sprawie orzeczeń, które na tym etapie postępowania należy ocenić jako dowolne i przedwczesne. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rolą CKL w [...] będzie takie skonstruowanie uzasadnienia orzeczenia, aby możliwe było zapoznanie się z motywami, którymi się kierowała przy jego wydaniu. Uzasadnienie to musi spełniać wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., a także realizować zawartą w art. 11 k.p.a. zasadę przekonywania, poprzez wyjaśnienie stronie zasadności wydanego rozstrzygnięcia. Konieczne jest przy tym wskazanie, czy rozpoznane schorzenia odpowiadają ujętemu w załączniku do powołanego wyżej rozporządzenia zakresowi pojęciowemu, jak też odniesienie się do wszystkich dowodów (opinii medycznych) przeprowadzonych w sprawie. Dopiero tak sporządzone uzasadnienie orzeczenia będzie pozwalało na jego sądową kontrolę. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach wydano na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 wskazanej powyżej ustawy. W skład kosztów wchodzi wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego – adwokata w kwocie 480 zł.