II SA/Wa 1747/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.) WSA Eugeniusz Wasilewski Protokolant Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi D. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...], którą cofnięto D. J. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. W motywach uzasadnienia organ wskazał, że cofnięcie D. J. pozwolenia na broń palną myśliwską, nastąpiło w związku z toczącym się przeciwko niemu postępowaniem karnym o czyn z art. 278 § 1 k.k. (przeciwko mieniu). Organ podniósł, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy. Wyjaśnił, że pozwolenie na broń cofa się nie tylko w sytuacji, gdy organ dysponuje już prawomocnym orzeczeniem sądu skazującym osobę posiadającą broń za popełnienie przestępstwa, w szczególności przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, ale również wtedy, gdy toczy się przeciwko niej postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Organ podkreślił, iż na podstawie powyżej wskazanych przepisów był zobligowany do wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń, mimo pozytywnych opinii o stronie zarówno z miejsca zamieszkania, jak i środowiska łowieckiego. Stwierdził, że z woli ustawodawcy bronią nie mogą dysponować osoby, wobec których toczy się postępowanie karne, w szczególności o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. W takiej sytuacji organ nie musi przeprowadzać dodatkowych czynności w celu wykazania istnienia obawy sprzecznego z prawem użycia broni. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi D. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił Komendantowi Głównemu Policji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy o broni i amunicji i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Podniósł, że organ naruszył powyższe przepisy przez niewłaściwą ich wykładnię i przyjęcie, że zachodzą wobec niego obligatoryjne przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń, bez konieczności wykazania, że istnieje uzasadniona obawa, iż użyje broni w sposób sprzeczny z prawem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując się na swoje wcześniejsze ustalenia faktyczne oraz prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych wyżej przepisów ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Materialnoprawną podstawę decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Jednocześnie stosownie do postanowień art. 15 ust. 1 pkt 6, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Zarzut naruszenia prawa materialnego sprowadza się do stwierdzenia, że norma prawna, wynikająca z powołanych wyżej przepisów stanowi, iż w przypadku osób, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu sam fakt prowadzenia takiego postępowania nie uzasadnia cofnięcia pozwolenia na broń, lecz konieczne jest jeszcze wykazanie, że okoliczność ta wskazuje na istnienie uzasadnionej obawy, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń może jej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W ocenie Sądu, w aktualnie obowiązującym stanie prawnym ustawodawca przesądził, jakie zachowania uważa za powodujące uzasadnioną obawę, że ich sprawca może użyć broni w sposób sprzeczny z prawem. Nie ulega wątpliwości, iż osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw należy uznać za stwarzające uzasadnioną obawę użycia posiadanej broni w sposób sprzeczny z prawem. W związku z tym organ jest zobligowany do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń takiej osobie. Jednocześnie w takiej sytuacji organ administracyjny może ograniczyć postępowanie administracyjne do ustalenia istnienia przesłanki prawomocnego skazania lub postawienia zarzutów i zakończyć postępowanie administracyjne cofnięciem pozwolenia na broń bez potrzeby badania, czy istnieje uzasadniona obawa, że strona może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w dotychczasowym, ugruntowanym orzecznictwie (por. wyrok NSA z dnia 7 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1123/07, wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2009 r., sygn. akt 650/08). Stan faktyczny sprawy jest bezsporny. Podkreślić należy, że postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2009 r. skarżącemu przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa z art. 278 k.k. (przeciwko mieniu, k-75 akt administracyjnych). Skarżący przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu (k-74 akt administracyjnych). W ocenie Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów ustawy, nie budzi zastrzeżeń. Skoro organy Policji prawidłowo ustaliły, że wobec skarżącego toczy się postępowanie karne o popełnienie kradzieży, tj. przestępstwa przeciwko mieniu z art. 278 § 1 k.k., to w świetle powołanych wyżej przepisów ustawy o broni i amunicji fakt ten przesądza, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa. Oznacza to, iż w niniejszej sprawie zachodziła obligatoryjna przesłanka do cofnięcia skarżącemu posiadanego pozwolenia na broń palną myśliwską. Samo bowiem ustalenie tego faktu, wbrew zarzutom skargi, obligowało organ do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni i to bez konieczności analizy i uzasadniania istnienia obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Należy również wskazać, że prawo do posiadania broni jest dobrem reglamentowanym, specyficznym, wymagającym od organów, które je przyznają wyjątkowej staranności. Najmniejsze nawet uchybienia w zakresie oceny przesłanek uzasadniających przyznanie takiego prawa mogą stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przy ocenie cech osobowościowych i charakterologicznych osoby posiadającej pozwolenie na broń lub ubiegającej się o nią każda informacja świadcząca o zachowaniach lekceważących porządek prawny nie tylko może, ale i musi zostać przez organ uwzględniona. Posiadanie pozytywnych opinii w miejscu zamieszkania, w środowisku łowieckim nie mogło mieć wpływu na zmianę oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji. Ze względu na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.