II SA/Wa 1750/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło, Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej, Adam Lipiński (spr.), Protokolant Bartosz Piwoński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2009 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie przymusowego wykwaterowania: - oddala skargę. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w K. decyzją nr [...] z dnia [...] września 2007 r. zarządził przymusowe wykwaterowanie W. S. z lokalu mieszkalnego położonego w [...] obejmującego jeden pokój z kuchnią, o powierzchni użytkowej 31,48 m2, w tym o powierzchni użytkowej podstawowej 16,49 m2. Decyzję tę wydano na podstawie art. 38 ust. 2 i art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, póz. 398, ze zm.), z uwagi na brak uiszczania przez zainteresowanego, przez okres dłuższy niż 3 miesiące, opłat za używanie ww. lokalu mieszkalnego. W odwołaniu od niniejszej decyzji W. S. podnosił, iż zaległości wynikają z trudności finansowych i z jego choroby, która uniemożliwia podjęcie dodatkowej pracy. Jednocześnie złożył wniosek o odroczenie zaległości do czasu zakończenia postępowania przed sądem administracyjnym. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 Kpa i art. 13 ust. 7 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, utrzymał w mocy decyzję wydaną przez organ I instancji, podzielając w całości ustalenie faktyczne i prawne w niej zawarte. Nadto organ podkreślił, iż w sprawie nie mają zastosowania przepisy art. 45 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, uniemożliwiające zarządzenie przymusowego wykwaterowania do niektórych osób w trybie administracyjnym. W. S. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wskazał na brak odpowiedzi w przedmiocie jego wniosku o zawieszenie egzekwowania długu wobec organu, zaznaczając iż dług ten jest ściągany z jego emerytury w wysokości 330 zł. co miesiąc i wskazał, iż WAM wydał zaskarżoną decyzję po terminie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona, czyli w tej sprawie - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Działania organu I i II instancji podejmowane w przedmiotowej sprawie były zgodne z obowiązującym prawem. Ustawodawca w art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 roku o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (jedn. tekst z 2005 r. Dz. U. Nr 41, poz. 398, ze zm.) uregulował tryb postępowania w sytuacji nieuiszczania, przez osoby nie będące żołnierzami służby stałej, pełnych opłat za używanie lokalu mieszkalnego lub pełnych opłat pośrednich przez okres dłuższy niż trzy miesiące, nakazując wprost organowi zarządzenie przymusowego wykwaterowania w trybie art. 45 cytowanej ustawy. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że W. S. nie jest żołnierzem służby stałej, a jego zaległości z tytułu nieuiszczania opłat za używanie lokalu mieszkalnego na dzień 31 lipca 2007 r. przekroczyły 80 okresów płatności. Ponadto skarżący nie zalicza się do kręgu osób, o których mowa w art. 45 ust. 3 wskazanej wyżej ustawy, w stosunku do których organ WAM byłby zobowiązany do wystąpienia z pozwem o nakazanie opróżnienia lokalu mieszkalnego, orzeczenia o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego i wezwania do udziału w procesie gminy oraz określenie odszkodowania. Bezzasadne jest łączenie przez skarżącego odpowiedzi organów WAM w kwestii ewentualnego zawieszenia długów wobec WAM z bytem niniejszej sprawy. Po pierwsze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 października 2007 r. w sprawie sygn. akt V SA/Wa 976/07 oddalił skargę W. S. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu opłat za używanie lokalu mieszkalnego. Po drugie, niezależnie od wyniku postępowania w przedmiocie zarządzenia przymusowego wykwaterowania, W. S. jest dłużnikiem Wojskowej Agencji Mieszkaniowej i dług ten powinien zostać spłacony. Dokonywane w ramach postępowania egzekucyjnego potrącenia należności pieniężnych przysługujących Agencji nie mogą być uznane za jedyną przyczynę złej sytuacji materialnej W. S.. Prowadzona przez organ egzekucja należności jest następstwem powstania zadłużenia, niejako skutkiem braku realizacji przez skarżącego zobowiązań z tytułu opłat za używanie lokalu mieszkalnego i opłat pośrednich. Nie odnosi się ona do przesłanek ustawowych wykluczających zastosowanie trybu wykwaterowania. Należy podkreślić, iż organ zobowiązany jest z mocy prawa do zarządzenia przymusowego wykwaterowania w sytuacji nieuiszczania pełnych opłat za używanie lokalu mieszkalnego lub pełnych opłat pośrednich przez okres dłuższy niż trzy miesiące. Tymczasem w przedmiotowej sprawie zadłużenie z tego tytułu przekracza aż 80 okresów płatności. Podnoszona przez skarżącego przewlekłość postępowania nie ma wpływu na wynik przedmiotowej sprawy. Reasumując, zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Organy prawidłowo przywołały i zastosowały przepisy prawne leżące u podstaw rozstrzygnięcia, zaś zarzuty skargi okazały się chybione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszenia prawa, które skutkowałoby uchyleniem zaskarżonej decyzji albo stwierdzeniem jej nieważności i dlatego, mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.