II SA/Wa 1754/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung po rozpoznaniu w dniu 29 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Z. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 1754/07 odrzucające zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2008 r. w przedmiocie odrzucenia skargi Z. K. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie utraty uprawnień dotyczących zwrotu kosztów dojazdu z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby postanawia odrzucić zażalenie. Zgodnie z treścią art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Stosownie do treści art. 178 w związku z art. 197 § 2 cytowanej ustawy, wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W rozpatrywanej sprawie postanowieniem z dnia 20 maja 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie Z. K. na postanowienie o odrzuceniu skargi na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z uwagi na niedopuszczalność wniesienia tego środka odwoławczego. Następnie postanowieniem z dnia 2 lipca 2008 r. Sąd odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie z dnia 20 maja 2008 r. z uwagi na wniesienie zażalenia z uchybieniem terminu. Po rozpoznaniu zażalenia Z. K. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 3 września 2008 r. sygn. akt I OZ 630/08 uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2008 r. wskazując, że sąd I instancji nie ustalił czy zaskarżone postanowienie zostało skutecznie doręczone skarżącemu. Zatem w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że do doręczania pism w postępowaniu sądowym przez pocztę stosuje się tryb doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (art. 65 § 2 ppsa). Wobec związania stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po przeprowadzeniu postępowania reklamacyjnego w sprawie doręczenia skarżącemu odpisu postanowienia z dnia 20 maja 2008 r., stwierdził, że doręczenia tego dokonano z uchybieniem przepisu § 9 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 62, poz. 697 ze zm.). Zgodnie z ust. 5 powołanego przepisu rozporządzenia oraz w zw. z art. 139 Kodeksu postępowania cywilnego i 73 ppsa, pocztowa placówka oddawcza, w przypadku niemożności doręczenia przesyłki adresatowi w mieszkaniu lub miejscu jego pracy i po pozostawieniu zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki we właściwej pocztowej placówce oddawczej, wydaje przesyłkę adresatowi lub pracownikowi upoważnionemu do odbioru przesyłek (gdy przesyłka adresowana jest do osoby prawnej lub do organizacji nieposiadającej osobowości prawnej). Natomiast jeżeli stroną jest osoba fizyczna, doręczenia dokonuje się jej osobiście, a gdy nie ma ona zdolności procesowej - jej przedstawicielowi ustawowemu (art. 133 § 1 kpc i art. 67 § 1 ppsa). Ponadto, w przypadku gdy doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, jeżeli osoba ta nie ma sprzecznych interesów w sprawie i podjęła się oddania pisma adresatowi (art. 72 ppsa). Tymczasem w rozpatrywanej sprawie Sąd stwierdza, że przesyłka sądowa, zawierająca odpis postanowienia z dnia 20 maja 2008 r., została doręczona skarżącemu z uchybieniem przepisów w tym zakresie, ponieważ przesyłkę tę wydano w pocztowej placówce oddawczej żonie skarżącego. Takie zaś doręczenie możliwe jest jednak tylko w przypadku niezastania adresata w mieszkaniu i przy jednoczesnym wydaniu przesyłki dorosłemu domownikowi. Natomiast w sytuacji pozostawienia pisma w pocztowej placówce oddawczej konieczne jest wydanie przesyłki adresatowi osobiście, a gdy nie ma on zdolności procesowej - jego przedstawicielowi ustawowemu, taka zaś sytuacja nie wystąpiła w rozpatrywanej sprawie. Wobec powyższego, Sąd stwierdza, że z uwagi na brak skutecznego doręczenia skarżącemu odpisu postanowienia z dnia 20 maja 2008 r., wniesione zażalenie na to postanowienie jest przedwczesne. Odrzucenie niniejszego zażalenia nie zamyka jednak skarżącemu drogi do wniesienia zażalenia po zgodnym z prawem doręczeniu odpisu postanowienia z dnia 20 maja 2008 r. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 i art. 194 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.