II SA/Wa 1760/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), , Protokolant specjalista Marcin Kwiatkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2025 r. sprawy ze skargi L. M. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę Rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] Komendant Główny Policji (dalej "KGP") utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej "KWP) z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] w sprawie zwolnienia :L. M. (dalej "skarżący) ze służby w Policji. Rozkaz ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych: W dniu [...] kwietnia 2024 r. do KWP wpłynął wniosek Komendanta Miejskiego Policji w [...]. z prośbą o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie zasadności zwolnienia ze służby w Policji skarżącego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2024 r. poz. 145). Komendant Miejski Policji w [...] we wniosku wskazał na fakt, iż w dniu [...] marca 2024 r. odbyło się posiedzenie w Sądzie Rejonowym w [...]. dotyczące sprawy skarżącego oskarżonego o czyny z art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. Wyrokiem z dnia [...] marca 2024 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] Wydział [...] warunkowo umorzył postępowanie karne przeciwko skarżącemu na okres próby 2 lat oraz orzekł obowiązek uiszczenia świadczenia pieniężnego w kwocie 4.000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej oraz zasądził od skarżącego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe. W dniu [...] kwietnia 2024 r. KWP wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby. Rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] KWP zwolnił skarżącego z dniem [...] czerwca 2024 r. ze służby w Policji. W podstawie prawnej organ podał art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 oraz art. 43 ust. 3-6 ustawy o Policji oraz art. 104 § 1, art. 107 § 1 i § 3, art. 108 § 1 i art. 130 § 3 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), dalej "k.p.a." Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. organ nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu rozkazu KWP przedstawił przebieg postępowania w sprawie. W tym zakresie organ wyjaśnił m.in., że pismem z 27 maja 2024 r. pełnomocnik skarżącego, wniósł o umorzenie postępowania w przedmiocie zasadności zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. W uzasadnieniu argumentował, że skarżący po przedstawieniu mu przez Prokuratora Rejonowego w [...] zarzutów i po minimalnym okresie zawieszenia w czynnościach służbowych został przywrócony do służby. Skarżącemu wymierzono karę dyscyplinarną określoną w przepisie art. 134ea ustawy o Policji. Ponadto w okresie od powzięcia przez przełożonego informacji o treści stawianego zarzutu karnego i zastosowania ww. kary do czasu wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie zasadności zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust 2 pkt 5 ustawy o Policji, nie wystąpiły żadne okoliczności pozwalające na odmienną ocenę stanu sprawy pod kątem możliwości pozostania funkcjonariusza w służbie. Jednocześnie wskazał na fakt, iż wyrok warunkowego umorzenia postępowania karnego wydano w następstwie wniosku Prokuratora Okręgowego w [..]., który domagał się przed Sądem warunkowego umorzenia postępowania karnego, nie znajdując podstaw do kierowania aktu oskarżenia. Dalej pełnomocnik skarżącego podkreślał, że istotą warunkowego umorzenia postępowania karnego jest uprzednie stwierdzenie, iż stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego nie jest znaczny. W dalszej części pisma wskazał, że Prokurator nie stosował wobec policjanta środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych, a Sąd nie orzekł środka karnego w postaci zakazu wykonywania zawodu policjanta. Ponadto pełnomocnik skarżącego podniósł, iż przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji winien być interpretowany łącznie z przepisem art. 134ea ustawy o Policji, a uznaniowa decyzja o zwolnieniu ze służby nie może pozostawać w sprzeczności z wydaną na tej samej podstawie faktycznej decyzji o ukaraniu policjanta, w myśl której jedynie ponowne popełnienie przewinienia dyscyplinarnego może prowadzić do wydalenia ze służby. KWP podał, że postanowieniem z dnia [...] czerwca 2024 r. odmówił umorzenia postępowania w sprawie. Następnie organ wskazał, że w ramach prowadzonego postępowania zgromadzono obszerny materiał dowodowy w postaci: 1) kopii raportu skarżącego z dnia [...] kwietnia 2024 r., 2) kopii wyroku Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] - sygnatura akt [...] z dnia [...] marca 2024 r., 3) kopii rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...]. z dnia [...] listopada 2023 r., 4) kopii orzeczenia nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...]. z dnia [...] lutego 2024 r., 5) kopii materiałów z akt sprawy karnej sygn. akt [...] prowadzonej w Sądzie Rejonowym w [...] Wydział [...], w postaci: - analizy bilingów numeru [...], - decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2023 r., - protokołów oględzin rzeczy, - notatek urzędowych funkcjonariuszy Wydziału w [...] Biura Spraw Wewnętrznych Policji, - postanowienia Sądu Okręgowego w [...] w przedmiocie kontroli operacyjnej, - protokołów przesłuchań świadków, - protokołów przesłuchania podejrzanego, - wniosku obrońcy podejrzanego L. M. o wystąpienie do Sądu z wnioskiem o warunkowe umorzenie postępowania karnego, - postanowienia o zamknięciu śledztwa, - wniosku Prokuratury Okręgowej w [...] o warunkowe umorzenie postępowania karnego, - zawiadomienia o skazaniu skierowanego do Wojskowego Centrum Rekrutacji, - potwierdzenia odebrania dokumentu - karty rejestracyjnej karnej przez Krajowy Rejestr Karny. KWP wskazał, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalono stan faktyczny z którego wynika, iż w dniu [...] listopada 2023 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w [...] w postępowaniu o sygn. akt. [...] przedstawił skarżącemu zarzuty następującej treści: - I. W dniu [...] kwietnia 2022 r. w [...], jako funkcjonariusz publiczny - policjant Komisariatu Policji w [...], przekroczył swoje uprawnienia, poprzez ujawnienie innej osobie, uzyskanej w związku z wykonywaniem czynności służbowych - w wyniku bezpodstawnego sprawdzenia w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji informacji o braku rejestracji auta o numerze rejestracyjnym [...], której ujawnienie może narazić na szkodę prawnie chroniony interes ochrony tej informacji, czym działał na szkodę wskazanego interesu publicznego, to jest o czyn z art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. - II. W dniu [...] lipca 2022 r. w [...], jako funkcjonariusz publiczny - policjant Komisariatu Policji w [...], przekroczył swoje uprawnienia, poprzez ujawnienie innej osobie, uzyskanej w związku z wykonywaniem czynności służbowych - w wyniku bezpodstawnego sprawdzenia w bazie danych PESEL Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, informacji o danych osobowych A. W., których ujawnienie może narazić na szkodę prawnie chroniony interes tej informacji, czym działał na szkodę wskazanego interesu publicznego, to jest o czyn z art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. W związku z powyższym rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 2023 r. Komendant Miejski Policji w [...] zawiesił skarżącego w czynnościach służbowych zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy. o Policji na okres od dnia 29 listopada 2023 r. do dnia 28 lutego 2024 r. Ponadto postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2023 r. Komendant Miejski Policji w [...] wszczął wobec skarżącego postępowanie dyscyplinarne [...], które zakończono orzeczeniem nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2024 r., uznając ww. policjanta winnym popełnienia przewinień dyscyplinarnych: 1. W dniu [...] kwietnia 2023 r. na terenie m. [...], wbrew obowiązkowi kierowania się zasadami współżycia społecznego i dbania o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy i podejmowania działań służących budowaniu zaufania do niej, naruszył politykę ochrony danych osobowych w zakresie przetwarzania danych osobowych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości w Krajowym Systemie informacyjnym Policji, poprzez dokonanie sprawdzenia w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji rejestracji auta o numerze [...], dla celów niezwiązanych z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, czym naraził na szkodę prawnie chroniony interes ochrony tej informacji i popełnił przewinienie dyscyplinarne, polegające na naruszeniu zasad etyki zawodowej policjanta, tj. o czyn z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 2 i § 23 Załącznika do zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP z 2004 r. Nr 7) 2. W dniu [...] lipca 2022 r., na terenie m. [...] wbrew obowiązkowi kierowania się zasadami współżycia społecznego i dbania o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy i podejmowania działań służących budowaniu zaufania do niej, naruszył politykę ochrony danych osobowych w zakresie przetwarzania danych osobowych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, poprzez dokonanie sprawdzenia w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji/PESEL danych osobowych A. W., dla celów niezwiązanych z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, czym naraził na szkodę prawnie chroniony interes ochrony tej informacji i popełnił przewinienie dyscyplinarne, polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta, tj. o czyn z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 2 i § 23 Załącznika do zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP z 2004 r. Nr 7)." i wymierzył karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby. Dalej KWP podniósł, że przedstawione skarżącemu zarzuty o czyny z art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. dotyczyły nadużycia funkcji oraz ujawnienia tajemnicy służbowej. Przestępstwa te są przestępstwami umyślnymi, ściganymi z oskarżenia publicznego. Skarżący przyznał się do zarzucanych czynów, złożył wyjaśnienia i poprosił o warunkowe umorzenie postępowania. KWP wskazał również, że we wniosku o zwolnienie skarżącego ze służby w Policji wskazano, iż w niniejszej sprawie, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym przede wszystkim akt głównych prowadzonego w Prokuraturze Okręgowej w [...] postępowania przygotowawczego o sygn. akt. [...], przeciwko skarżącemu prowadzona była kontrola operacyjna. Z przedmiotowej kontroli wynika, że skarżący dokonał bezpodstawnych sprawdzeń w komputerowej bazie danych Policji KSIP oraz PESEL dla celów niezwiązanych z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, na prośbę znanych jemu osób, a następnie przekazał uzyskane w ten sposób informacje służbowe tym osobom. W żadnym z tych przypadków policjant nie wpisał do systemu komputerowego liczby dziennej w rubryce "do sprawy ...", a z powyższych sprawdzeń nie dokonał żadnego zapisu ani w formie notatki, ani też w notatniku służbowym. Celem zgłębienia sprawy, w ramach przedmiotowego postępowania administracyjnego wystąpiono do Sądu Rejonowego w [...] [...] Wydziału Wykonania [...] o akta sprawy sygn. akt [...]. Analiza obszernych akt ww. sprawy otrzymanych z sądu potwierdziła, iż skarżący swoim postępowaniem sprzeniewierzył się podstawowym wartościom, dla obrony których powołano formację policyjną. Na podstawie materiałów ujawniono, iż oprócz czynów zarzuconych przez prokuraturę policjant nie odrzucał również innych próśb dotyczących sprawdzeń w policyjnych systemach informatycznych oraz swoim postępowaniem wpływał na zakończenie niektórych interwencji. Jako przykład takiego zachowania KWP wskazał prośba znanego skarżącemu mężczyzny o ustalenie numeru blankietu prawa jazdy teścia. Przebieg tej rozmowy zawarty jest w protokole oględzin płyt DVD zawierających nagrania rozmów telefonicznych (karta 84-85) i wyraźnie z niej wynika, że policjant poinformował swojego rozmówcę, iż dokona ustalenia danych, o które jest proszony, gdy będzie na służbie. Treść notatki urzędowej z dnia [...] czerwca 2023 r. potwierdza, że ww. dokonał przedmiotowego sprawdzenia w policyjnej bazie SPP w dniu [...] czerwca 2022 r. (karty nr 125 -126). Ponadto w dniu [...] września 2022 r. do skarżącego zadzwonił inny znajomy informując, że planuje kupić lawetę i chciałby żeby ww. policjant ją sprawdził. Funkcjonariusz poinformował, że dokona sprawdzenia następnego dnia, gdy będzie na służbie. W trakcie rozmowy poinformował również, że aktualnie na służbie jest tylko patrol, który nie ma dostępu do systemów, a dyżurny mu tego nie sprawdzi (karta nr 54-55). Z notatki urzędowej z dnia [...] czerwca 2023 r. dotyczącej analizy materiałów wynika, że ww. w okresie od 7 września 2023 r. do 31 października 2022 r. nie dokonywał sprawdzeń pojazdów w policyjnych bazach danych oraz w bazie CEPiK, co może świadczyć, że powyższego ustalenia nie dokonał (karta nr 133). KWP wskazał, że istotna jest jednak postawa skarżącego, dla którego nie stanowiło problemu, aby dokonać ustaleń dla osób nieuprawnionych poprzez wykorzystanie policyjnych baz danych. Chętnie godził się na to, mimo iż zarówno z treści prowadzonych przez ww. rozmów, jak i jego zeznań (karta nr 159) wynika, że wiedział, iż "dostępu do tych danych nie mają osoby prywatne". Z treści przesłuchania skarżącego w charakterze podejrzanego z dnia [...] listopada 2023 r. (karta nr 158-159) wynika, że sprawdzeń dokonywał dla znajomych i wyjaśnił, że gdyby zadzwoniła do niego obca osoba, to by dla niej nie sprawdził. Analiza treści protokołów oględzin płyt DVD zawierających nagrania rozmów telefonicznych skarżącego wskazuje, iż znajomi dzwonili do niego nie tylko w sprawie sprawdzenia w policyjnych systemach, ale prosili o inne przysługi. Przykładem może być rozmowa telefoniczna, która miała miejsce podczas kontroli drogowej. W pojeździe kontrolowanym przez patrol z [...] jako pasażer siedział znajomy skarżącego, który w trakcie kontroli zadzwonił do policjanta i bardzo ogólnie powiedział "a ty wiesz kto dzisiaj jest, bo akurat mam kontrolę, pojechałem na próbę w [...]" - usłyszawszy to skarżący upewnił się, że mowa jest o patrolu z [...] i oświadczył: "dobra to ja do niego zadzwonię". Organ podkreślił, że w tej krótkiej rozmowie nie padły żadne konkretne prośby, a policjant od razu zaproponował ze zadzwoni do policjantów - taka postawa może świadczyć, iż podobne telefony w sprawie interwencji skarżącego mogły zdarzać się również wcześniej. W rozmowie telefonicznej z policjantami dokonującymi kontroli skarżący powiedział "ja dzwonię do ciebie właśnie żebyście go nie karali z prośbą", "to mój dobry znajomy (...) dasz radę go pouczyć?" oraz "przyjmij przeprosiny, pomachaj panu palcem i już" ( karty nr 51-52). Jak wynika z materiału dowodowego przedmiotowa kontrola drogowa faktycznie zakończyła się pouczeniem kierowcy. Prokurator w sprawie karnej prowadzonej przeciwko skarżącemu przesłuchał funkcjonariuszy na tę okoliczność, jednak nie przedstawił skarżącemu zarzutu o ten czyn. W ocenie organu opisana powyżej postawa skarżącego stanowi przykład lekceważącego traktowania funkcji publicznej jaką jest zawód policjanta. Zdaniem KWP nie do pogodzenia jest, aby osoba zatrudniona w formacji mającej za zadanie wykrywanie przestępstw i ściganie ich sprawców sama nie przestrzegała przepisów prawa. Powyższy przykład obrazuje, iż skarżący pomagał unikać konsekwencji nie przestrzegania przepisów prawa przez inne osoby, jeśli byli to jego znajomi. Postawa skarżącego świadczy, że znajomi stanowią dla niego większą wartość niż rota ślubowania złożonego przed przyjęciem do służby. KWP podkreślił, że niezależnie od prawomocnie zakończonego postępowania dyscyplinarnego, w którym skarżący został uznany winnym zarzucanych czynów, a także wyroku Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] sygn. akt. [...] kończącego postępowanie karne warunkowym umorzeniem (a nie uniewinnieniem), przedmiotowe postępowanie administracyjne nie stanowi rozstrzygnięcia w zakresie czynów zarzucanych w ww. postępowaniach, lecz jest odrębnym postępowaniem badającym zasadność zwolnienia skarżącego ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby. Następnie KWP podniósł, że w myśl art. 1 ust. 1 cyt. ustawy o Policji, Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Jednym z podstawowych warunków wykonania tego zadania jest dyspozycyjność i zdyscyplinowanie jej funkcjonariuszy. Wymagania w stosunku do funkcjonariuszy Policji muszą być na tyle wysokie, by umacniały autorytet tej formacji, a jednocześnie były gwarantem należytego sprawowania przez nią funkcji w demokratycznym państwie prawa. Z tego względu zgodnie z art. 28 cyt. ustawy o Policji stosunek służbowy policjanta powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się osoby do służby w Policji. Wobec powyższego funkcjonariusz podejmujący dobrowolnie służbę w Policji w sposób oczywisty godzi się z wynikającymi z tej służby ograniczeniami, a także uprawnieniami przełożonych. Organ wskazał, że z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji wynika między innymi, że służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii. Wszelkie wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Dlatego też nie do pogodzenia jest pozostawienie w służbie policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii, w interesie służby leży bowiem, aby zadania stawiane przed Policją były realizowane wyłącznie przez osoby pozostające poza jakimikolwiek podejrzeniami o działania sprzeczne z prawem Organ podniósł, że bezspornym jest fakt, że Sąd Rejonowy w [...] Wydział [...] wyrokiem z [...] marca 2024 r., sygn. akt. [...], orzekł o warunkowym umorzeniu postępowania karnego przeciwko oskarżonemu na okres próby 2 lat. Jak słusznie przytoczył w swoim wniosku Komendant Miejski Policji w [...] warunkowe umorzenie postępowania karnego jest jednym ze środków związanych z poddaniem próbie sprawcy czynu zabronionego oraz jednym ze sposobów zakończenia procesu karnego. Sąd stwierdza winę sprawcy, nie zostaje wymierzona mu kara, sprawca pozostaje osobą niekaraną w świetle prawa, ponadto poddany jest próbie, która wynosi od roku do lat 3. Wobec powyższego skarżący nie posiada statusu osoby karanej, mimo to należy mieć na uwadze, że popełnił czyn zabroniony, w związku z czym nie może cieszyć się nieposzlakowaną opinią. W ocenie KWP postawa skarżącego zaprezentowana na podstawie analizy akt prowadzonego przez Sąd Rejonowy w [...]. postępowania karnego sygn. akt [...] w zakresie dokonywanych sprawdzeń, jak również wpływania na zakończenie interwencji wskazuje, że policjant nie respektuje obowiązującego porządku prawnego, a jego zachowanie stanowi realne zagrożenie dla "dobra służby". Właśnie ze względu na ważny interes służby nie można tolerować w szeregach Policji policjantów, których postawa mogłaby podważyć autorytet organów państwa oraz narazić naszą formację na utratę zaufania do jej funkcjonariuszy. Policjant sprawdził dane w systemach policyjnych, nie mając do tego żadnych podstaw prawnych, tak więc przekroczył swoje uprawnienia, a następnie wbrew przepisom ustawy ujawnił niniejsze informacje osobom trzecim, co świadczy o lekceważącym stosunku do ustanowionych reguł i przepisów prawa. Funkcjonariusz swoją postawą działał na szkodę formacji, a jako policjant z niemal dziewięcioletnim stażem służby dawał niewłaściwy przykład, co mogło mieć negatywny wpływ na innych policjantów. Zachowanie skarżącego niewątpliwie wpłynęło negatywnie na wizerunek i dobre imię Policji, gdyż utrwalone w ramach kontroli operacyjnej obejmującej okres zaledwie 4 miesięcy rozmowy telefoniczne dotyczące sprawdzeń oraz wpływania na sposób zakończenia interwencji ww. jako funkcjonariusza Policji, świadczyć mogą, że takich próśb o załatwienie lub sprawdzenie czegoś mogło być dużo więcej. Zgromadzony materiał wskazuje, iż w odbiorze znajomych skarżący to funkcjonariusz, który ma dostęp do systemów policyjnych i można dzięki niemu ustalić informacje potrzebne konkretnej osobie. Postawa policjanta, który swoim rozmówcom nie odmówił i nie zasygnalizował, że nie może zrealizować prośby gdyż przepisy tego zabraniają, a jedynie wskazywał termin kiedy będzie to możliwe, czyli w czasie jego służby, nie sprzyja budowaniu autorytetu formacji i jej funkcjonariuszy. Dlatego już sama postawa stanowi okoliczność obciążającą funkcjonariusza, gdyż to jak jest postrzegany policjant rzutuje nie tylko na opinię o nim samym, ale również bezpośrednio przekłada się na ocenę społeczną formacji, w której pełni służbę. Skutkuje to w konsekwencji negatywnym odbiorem Policji w oczach opinii publicznej. Zdaniem organu powyższe naraża na szwank dobre imię formacji zobowiązanej do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ponadto KWP stwierdził, że czyny, o których mowa w art. 231 § 1 k.k. i art. 266 § 2 k.k., zarzucone skarżącemu w postępowaniu karnym, do których popełnienia się przyznał, są czynami szczególnie nagannymi, gdyż popełnione zostały przez funkcjonariusza publicznego, który przekroczył swoje uprawnienia oraz ujawnił osobie nieuprawnionej informacje, uzyskane w związku z wykonywaniem czynności służbowych. Opisane przestępstwa, w oczach opinii społecznej postrzegane są jako czyny o wysokim stopniu społecznej szkodliwości. Z zawodem policjanta wiąże się szczególny stopień zaufania społecznego i w związku z tym od policjantów wymaga się, aby przestrzegali szczególnych zasad godnego zachowania się i przestrzegania prawa. Organ podniósł, że realizowane przez Policję zadania wymagają bowiem, aby służbę w niej pełniły wyłącznie osoby o nieposzlakowanej opinii bezwzględnie przestrzegające prawa i zasad współżycia społecznego. Podejrzenie policjanta o zachowania zaprzeczające podjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby". Potwierdzenie popełnienia zarzucanych czynów przez skarżącego w przesłuchaniu oraz poprzez wydany w dniu [...] marca 2024 r. wyrok Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] sygn. akt. [...], sprawia, że utracił on autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. Zdarzenia z udziałem skarżącego dowodzą, że nie rozumie on celu i zadań stawianych przed formacją jaką jest Policja. Skarżący dokonał sprawdzeń w policyjnych systemach wbrew wskazanym zasadom, bez związku z wykonywaniem czynności służbowych, w celach nie związanych z prowadzonym postępowaniem lub zleconymi czynnościami służbowymi. Działał w celach prywatnych, a uzyskane informacje przekazał do osób postronnych, narażając interes publiczny. Nie może w szeregach Policji pełnić służby osoba, która zamiast stać na straży prawa, sama to prawo łamie. Skarżący jako funkcjonariusz Policji powinien przestrzegać norm prawnych i etycznych, dawać społeczeństwu przykład jak należy postępować oraz bezwzględnie kierować się rotą ślubowania. Policjant powinien wiedzieć, że prawo obowiązuje wszystkich obywateli i jest to prawo powszechnie obowiązujące, również policjantów. Łamanie przez policjanta przepisów prawa w każdym przypadku winno spotkać się z surowymi konsekwencjami, również ze sprzeciwem wobec pozostawienia go w służbie. KWP zauważył, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji stanowi, że policjanta zwolnić ze służby można, gdy wymaga tego ważny interes służby. Użyte w tym przepisie sformułowanie "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie ze służby na podstawie tego przepisu ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Działając w granicach tego uznania przed podjęciem niniejszej decyzji zostało wnikliwie przeprowadzone postępowanie w niniejszej sprawie, tj. został przedstawiony stan faktyczny tej sprawy, w której niezaprzeczalnie wykazano, że skarżący, w związku z popełnieniem czynów z art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 266§2 k.k., stanowiących przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego utracił przymiot, o którym mówi art. 25 ustawy o Policji, tzn. nieposzlakowaną opinię. W ocenie organu utratę przymiotu nieposzlakowanej opinii nie powoduje wyłącznie karalność danej osoby. Taki skutek może wywołać także znalezienie się w kręgu podejrzeń bądź insynuacji. Dlatego, mimo iż skarżący pozostał osobą niekaraną (wobec warunkowego umorzenia postępowania karnego na okres próby 2 lat) nie oznacza to jednocześnie, że jest osobą o nieposzlakowanej opinii. W sprawie bezsporne jest, że dopuścił się zarzucanego mu czynu. Mimo iż nie zapadł wyrok skazujący, to sam fakt i okoliczności jego popełnienia, uniemożliwiają pozostawienie policjanta w służbie. Czyn popełniony przez skarżącego, będącego funkcjonariuszem publicznym, polegający na nieuprawnionym i niezwiązanym z prowadzonymi czynnościami służbowymi dokonaniu sprawdzeń w systemach policyjnych danych osób i pojazdów, w tym bazie PESEL, CEPIK i SPP, stanowi bezspornie naruszenie obowiązków służbowych, a jednocześnie podważa zaufanie do rzetelności organów ścigania, co bezsprzecznie narusza ważny interes służby. Skarżący jako doświadczony policjant powinien szczególnie starannie przestrzegać obowiązujących przepisów prawa i nie może wykorzystywać swojego zawodu do celów prywatnych, a w szczególności nie może wykorzystywać informacji uzyskanych w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych ani uzyskiwać informacji do tych celów przy użyciu służbowych metod. Opisane zachowanie policjanta uzasadnia twierdzenie, że nie powinien on pełnić dalszej służby, utracił bowiem autorytet i wiarygodność zarówno wobec swoich przełożonych, współpracowników, jak i w odbiorze społecznym, które to elementy w istocie niezbędne są do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków policjanta. Zdaniem KWP samo podejrzenie popełnienia przestępstwa świadczy o niespełnieniu wymogu nieskazitelnej postawy moralnej, która determinuje możliwość pełnienia służby publicznej. Dlatego też pozostawanie skarżącego w służbie, narusza ważny interes służby. Policjantów obowiązuje szczególnie rygorystyczne wymaganie w zakresie przestrzegania praw i zasad etycznych. Ten pogląd znajduje pełne uzasadnienie w przepisach ustawy o Policji. Każdy policjant przed przyjęciem do służby ślubuje między innymi pilnie przestrzegać prawa, dyscypliny służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej. Zgodnie z art. 58 ust. 1 ustawy o Policji, policjant jest zobowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania. Dlatego też policjant powinien mieć zawsze wgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionej funkcji. Powinien unikać wszelkich sytuacji, które godziłyby w dobre imię Policji. Reasumując KWP stwierdził, że zgromadzone w postępowaniu materiały nie pozostawiają wątpliwości co do konieczności zwolnienia skarżącego ze służby, ze względu na ważny interes służby. Pozostawienie wymienionego w służbie w Policji jest niemożliwe, gdyż narusza ważny interes służby. Zaistniała sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa. Ponadto organ wyjaśnił, że fakultatywna podstawa zwolnienia ze służby w Policji, wymaga uwzględnienia interesu społecznego oraz słusznego interesu strony, której decyzja personalna dotyczy. Nie oznacza to jednak konieczności każdorazowego równoważenia tych dóbr, bowiem w tym przypadku zachodzi kolizja pomiędzy nimi. W takim przypadku, tj. w sytuacji kolizji pomiędzy interesem społecznym, a słusznym interesem strony, organ administracyjny musi każdorazowo zważyć i rozstrzygnąć, którym wartościom w konkretnej sprawie dać prymat. Nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie ze względu na charakter zadań, które zobowiązana jest realizować Policja, interes społeczny musi mieć pierwszeństwo przed partykularnym interesem jednostki. W przeciwnym wypadku trudno byłoby założyć, że możliwe jest sprawne i prawidłowe funkcjonowanie formacji. Nie budzi więc wątpliwości, że działanie w granicach uznania administracyjnego, jeśli przyznaje prymat interesowi służby (dobru służby), nie może naruszać treści normy zawartej w art. 7 k.p.a. Dobro policjanta nie może być w tej sytuacji zrównoważone z dobrem formacji w której pełni służbę, a tym samym z interesem społecznym. W ocenie KWP zważając przy wydawaniu decyzji, stosownie do art. 7 k.p.a. na słuszny interes strony oraz interes społeczny należy dać prymat temu drugiemu. Nie budzi bowiem wątpliwości, że w zaistniałej sytuacji interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby pozostaje bowiem, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji. Organ ponadto przedstawił uzasadnienie nadania rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności. Od powyższego rozkazu personalnego skarżący wniósł odwołanie. Zaskarżonemu rozkazowi personalnemu zarzucił naruszenie: 1. art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., prowadzące do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozkazu i mających wpływ na jego treść, poprzez nierozpoznanie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego sprawy, konsekwencją czego było wyprowadzenie wniosku o występowaniu przesłanek uzasadniających zwolnienie strony ze służby w Policji, pomimo że właściwa ocena całości materiału dowodowego, postawy policjanta w toku postępowania karnego, treść orzeczenia zapadłego w stosunku do strony w postępowaniu karnym, dotychczasowego przebiegu jego służby w Policji prowadzi do wniosku, że rozstrzygnięcie o jego zwolnieniu ze służby w Policji jest niesłuszne; 2 art. 8 § 1 i 2 w zw. z art. 16 § 1 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a., poprzez zwolnienie strony ze służby w Policji pomimo uprzedniego wymierzenia stronie kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby, co stanowi naruszenie zasady zaufania obywatela do władzy publicznej i prowadzi do dowolnych ponownych rozstrzygnięć tej samej sprawy w sprawach już uprzednio rozstrzygniętych. Powołanym na wstępie rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., KGP utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny organu I instancji. W uzasadnieniu KGP podtrzymał argumentacje zawartą w zaskarżonym rozkazie personalnym. Dodatkowo organ II instancji wskazał, że zwolnienie skarżącego ze służby w Policji należy rozpatrywać co najmniej w dwóch aspektach. Po pierwsze stanowi ono zdecydowaną reakcję formacji policyjnej na przejawy łamania prawa i lekceważenia etosu zawodu przez jej członka, a po drugie jest sygnałem zwrotnym dla społeczeństwa (zwrotną relacją lub odpowiedzią) wskazującą na to, że Policja jest w stanie sama oczyścić swoje szeregi postępując bezkompromisowo wobec tych, którzy nie zasługują na to by dalej w niej służyć i być z nią identyfikowani. KGP podniósł, że podstawą do zwolnienia skarżącego ze służby było ustalenie braku przymiotu nieposzlakowanej opinii. Okoliczność. tę potwierdzał fakt wydania przeciwko niemu wyroku w postępowaniu karnym oraz okoliczności towarzyszące popełnieniu tych przestępstw. W tym kontekście należy rozważyć zasadność podjętej przez organ decyzji merytorycznej. Nie była natomiast przedmiotem badania, jak chciałaby tego pełnomocnik strony, postawa funkcjonariusza, jaką przejawiał w przeszłości w służbie, jej przebiegłego osiągnięcia zawodowe czy odbiór jego osoby przez przedstawicieli tej formacji lub społeczeństwa. Organ administracyjny nie kwestionował bowiem, że skarżący pełniąc służbę w Policji cieszył się nieposzlakowaną opinią. Był to warunek sine qua non, umożliwiający mu nieprzerwane kontynuowanie stosunku służbowego. Stąd też weryfikacja tych okoliczności byłaby bezprzedmiotowa dla tego postępowania. Organ II instancji wskazał również, że nie można zgodzić się z twierdzeniami pełnomocnika skarżącego, który wyciąga nieuzasadnione wnioski porównując skutki prawne wynikające z przeprowadzonego postępowania w sprawie zwolnienia policjanta ze służby w Policji z postępowaniem karnym oraz dyscyplinarnym prowadzonym przeciwko stronie. KGP podkreślił, że postępowania te są w stosunku do siebie niezależne i niekonkurencyjne. Wybór pomiędzy poszczególnymi instrumentami prawnymi zależny jest od różnych czynników, bo różne okoliczności warunkują byt tych postępowań. Postępowanie karne (dyscyplinarne) ma na celu ustalenie, czy w danych okolicznościach zaistniał czyn wypełniający znamiona przestępstwa (przewinienia dyscyplinarnego), ustalenie jego sprawcy, a w konsekwencji pociągnięcie go do odpowiedzialności za ten czyn. Postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, ma z kolei na celu ustalenie czy zmaterializowała się przesłanka objęta tą podstawą zwolnieniową. Nie zmierza ono do ukarania sprawcy, tak jak postępowanie karne (dyscyplinarne). Decyzja merytoryczna w postępowaniu administracyjnym w sprawie zwolnienia ze służby w Policji - rozkaz personalny - rozwiązuje wyłącznie węzeł prawny, tj. stosunek służby, pomiędzy policjantem a przełożonym właściwym w sprawach osobowych. Stąd też, niezasadne i nieuprawnione, w kontekście prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, są te twierdzenia pełnomocnika skarżącego, które odnoszą się stricte do postępowania karnego oraz dyscyplinarnego i czynności tam przeprowadzonych, bądź prawnokarnej oceny zgormadzonego tam materiału dowodowego, a także treści orzeczeń tam wydanych. Ustawodawca określił bowiem odpowiednimi przepisami odrębny od postępowania karnego oraz dyscyplinarnego mechanizm uprawniający przełożonego, o którym mowa w art. 45 ust. 1 ustawy o Policji do określonego działania. Instrument ten nie może jednak wykraczać poza obszar zastrzeżony dla organu administracyjnego. Przedmiot postępowania administracyjnego wyznacza bowiem granice sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 1 k.p.a. Obliguje tym samym organ do podejmowania tylko takiego działania w ramach tego postępowania (takich czynności), które są relewantne dla jego przedmiotu. Kwestia odpowiedzialności karnej lub dyscyplinarnej funkcjonariusza pozostaje poza granicami sprawy administracyjnej dotyczącej zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Stąd też ocena w tym postępowaniu okoliczności mających wpływ na odpowiedzialność karną lub dyscyplinarną funkcjonariusza lub też zgromadzonego w postępowaniu karnym lub dyscyplinarnym materiału dowodowego, świadczyłaby o arbitralnym i nieuzasadnionym wykroczeniu poza granice sprawy administracyjnej wytyczone przez podstawę zwolnieniową zamieszczoną w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Tym samym prawomocnie zakończone postępowanie karne lub dyscyplinarne, a także sposób ich zakończenia, nie może jeszcze świadczyć o braku konieczności zastosowania najdalej ingerującego w sferę stosunku służbowego uprawnienia tego przełożonego, tj. zwolnienia ze służby w Policji, jeśli tego w danym czasie wymaga ważny interes służby. Wobec tego, wbrew twierdzeniu pełnomocnika strony, prawomocnie zakończone postępowanie dyscyplinarne nie stanowi tej samej sprawy co sprawa administracyjna dotycząca zwolnienia skarżącego ze służby w Policji i nie może stanowić przeszkody do zastosowania podstawy zwolnienia wynikającej z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Odnosząc się do zarzutu pełnomocnika strony zawartego w odwołaniu dotyczącego wady kwalifikowanej zaskarżonej decyzji determinującej do stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego organu I instancji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., KGP wskazał, że w jego ocenie, ani ta ani żadna inna z wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. przesłanek nie występuje w niniejszej sprawie. Na powyższy rozkaz personalny skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu rozkazowi zarzucił naruszenie: 1. naruszenia przepisów art. 77 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a. prowadzącego do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozkazu i mającego wpływ na jego treść, poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego sprawy, konsekwencją czego było wyprowadzenie wniosku o występowaniu przesłanek uzasadniających zwolnienie skarżącego ze służby w Policji, pomimo że właściwa ocena całości materiału dowodowego, postawy Policjanta w toku postępowania karnego, treści orzeczenia zapadłego w stosunku do skarżącego w postępowaniu karnym, dotychczasowego przebiegu służby Policjanta prowadzi do wniosku, że rozstrzygnięcie o zwolnieniu go ze służby w Policji jest niesłuszne; 2. naruszenia przepisów art. 8 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 16 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt. 3 k.p.a. poprzez zwolnienie skarżącego ze służby w Policji pomimo uprzedniego wymierzenia stronie kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby za to samo przewinienie służbowe, w związku z czym późniejsze zwolnienie ze służby w Policji stanowiące karę i dolegliwość w istotnym stopniu oraz rażąco surowszą stanowi naruszenie zasady zaufania obywatela do władzy publicznej i prowadzi do dowolnych ponownych rozstrzygnięć tej samej sprawy w sprawach indywidualnych już uprzednio rozstrzygniętych. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i poprzedzającego go rozkazu personalnego organu I instancji oraz o umorzenie postępowania w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, a także o zasądzenie od KGP na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozkazie personalnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawna zaskarżonego w niniejszej sprawie rozkazu personalnego stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Przepis ten stanowi, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku gdy wymaga tego ważny interes służby. Użycie w powołanym przepisie zwrotu "można zwolnić ze służby" oznacza, że rozwiązanie stosunku służbowego na tej podstawie ma charakter fakultatywny, a decyzje w tym zakresie podejmowane są w ramach uznania administracyjnego przyznanego właściwym organom Policji. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres. Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w taki sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Rozwiązanie stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji wymaga wykazania, że zastosowanie instytucji przewidzianej w tym przepisie było niezbędne z uwagi na "ważny interes służby". Omawiana ustawa nie definiuje tego pojęcia. Nie może jednak ulegać wątpliwości, że przy odczytywaniu jego treści należy sięgnąć przede wszystkim do przepisów regulujących cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji. W rachubę może zatem wchodzić realnie istniejąca przyczyna albo szereg okoliczności, czy zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie koliduje z interesem Policji, a zatem iż funkcjonariusz ten dla dobra macierzystej formacji, z przyczyn pozamerytorycznych, nie powinien kontynuować służby w omawianej formacji (zob. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2022 r., III OSK 6020/21, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych zadań tej formacji, w myśl ust. 2 art. 1 ustawy, należy w szczególności ochrona mienia oraz życia i zdrowia ludzi, a także zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie sprawców czynów zabronionych. Realizacja tak ważnych zadań niewątpliwie wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz zdolne fizycznie i psychicznie do służby w formacjach mundurowych. Ponadto służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza, jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z tego sprawę. Składa on bowiem ślubowanie, w którym zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Musi mieć więc świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z przywilejami ale i z pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Policjantom, podobnie jak funkcjonariuszom innych służb mundurowych przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego. Taka ochrona funkcjonariuszy służb mundurowych nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Ustawodawca w interesie funkcjonariuszy reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednakże dostrzega bezwzględną potrzebę ochrony również interesów każdej ze zmilitaryzowanych formacji, wyposażając organy właściwych służb w instrumenty prawne niezbędne do prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej, a także do podejmowania działań umożliwiających sprawne funkcjonowanie wszystkich komórek organizacyjnych oraz do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli do jego organów. Na powyższe wielokrotnie zwracał uwagę Trybunał Konstytucyjny (por. wyrok z dnia 19 października 2004 r. K 1/04, OTK-A 2004/9/93, lex 127308). Trybunał w swych orzeczeniach wskazywał przy tym, że brak wiarygodności osób realizujących służbę publiczną szkodzi zaufaniu publicznemu i podważa autorytet państwa. Istnienie wątpliwości co do zachowania przymiotów niezbędnych do sprawowania funkcji publicznych nie może zatem - mimo niezakończonego jeszcze postępowania karnego - pozbawiać właściwych organów możliwości stosowania wobec funkcjonariuszy publicznych innych, pozakarnych dolegliwości. Takie środki prawne nie są tożsame ze stosowaniem sankcji karnych. Z uwagi na karnoprawną zasadę domniemania niewinności nie jest dopuszczalne jedynie uznanie winy i pociągnięcie do odpowiedzialności karnej bez postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem w sprawie karnej. Jednakże takich konstytucyjnych gwarancji nie można rozciągać na inne procedury ustawowe, których celem nie jest wymierzenie sankcji karnych. Zasada domniemania niewinności nie może być rozumiana tak szeroko, by wykluczała wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. W tej sytuacji, wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego, nawet zanim zapadnie prawomocny wyrok w sprawie karnej, możliwe jest ograniczenie dostępu określonych osób do służby publicznej, a także wykluczenie konkretnej osoby z grona funkcjonariuszy publicznych. Organy Policji w uzasadnieniach swych decyzji wskazały przyczyny, z powodu których w okolicznościach niniejszej sprawy zdecydowano się na rozwiązanie stosunku służbowego ze skarżącym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Sąd w pełni argumenty te podziela. Skarżący, jako funkcjonariusz Policji miał świadomość, jaki charakter ma macierzysta formacja oraz jakie wymogi prawne i etyczne muszą spełniać jej funkcjonariusze, a ponadto że dobre imię i odbiór społeczny Policji zależy nie tylko od sposobu wykonywania powierzonych jej zadań, ale także od postawy w życiu zawodowym oraz prywatnym wszystkich policjantów. Skarżący powinien wykazać, iż w każdej sytuacji gotowy jest wypełniać rotę złożonego ślubowania, oraz że posiada wszelkie predyspozycje do wykonywania zawodu policjanta. Zdaniem Sądu organy Policji prawidłowo przyjęły, że skarżący nie spełnił przedstawionych wyżej wymogów stawianych policjantom. Niesporne bowiem jest, że Sąd Rejonowy w [...] Wydział [...] wyrokiem z [...] marca 2024 r., sygn. akt. [...], orzekł o warunkowym umorzeniu postępowania karnego przeciwko oskarżonemu na okres próby 2 lat. W postępowaniu zakończonym powyższym wyrokiem Prokurator Prokuratury Okręgowej w [...] przedstawił skarżącemu następujące zarzuty: - I. W dniu [...] kwietnia 2022 r. w [...], jako funkcjonariusz publiczny - policjant Komisariatu Policji w [...], przekroczył swoje uprawnienia, poprzez ujawnienie innej osobie, uzyskanej w związku z wykonywaniem czynności służbowych - w wyniku bezpodstawnego sprawdzenia w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji informacji o braku rejestracji auta o numerze rejestracyjnym [...], której ujawnienie może narazić na szkodę prawnie chroniony interes ochrony tej informacji, czym działał na szkodę wskazanego interesu publicznego, to jest o czyn z art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. - II. W dniu [...] lipca 2022 r. w Witnicy, jako funkcjonariusz publiczny - policjant Komisariatu Policji w [...], przekroczył swoje uprawnienia, poprzez ujawnienie innej osobie, uzyskanej w związku z wykonywaniem czynności służbowych - w wyniku bezpodstawnego sprawdzenia w bazie danych PESEL Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, informacji o danych osobowych A. W., których ujawnienie może narazić na szkodę prawnie chroniony interes tej informacji, czym działał na szkodę wskazanego interesu publicznego, to jest o czyn z art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Zarzucone skarżącemu czyny były również powodem wszczęcia wobec niego postępowania dyscyplinarnego zakończonego orzeczeniem nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2024 r., którym wymierzono karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby. W oparciu o materiały zgromadzone w postępowaniu karnym organ ustalił również, że skarżący dopuszczał się także innych zachowań, nie objętych zarzutami w postępowaniu karnym, a które stawiają go w zdecydowanie negatywnym świetle jako funkcjonariusza Policji. Skarżący bowiem na prośbę znajomych mu osób dokonywał, bądź informował, że dokona, sprawdzeń określonych faktów w dostępnych mu z racji służby w Policji systemach. Interweniował ponadto w sprawie znajomej mu osoby u funkcjonariuszy Policji dokonujących kontroli drogowej tej osoby w celu odstąpienia od interwencji. Podnieść należy, że policjant, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe, musi pozostawać poza wszelkimi podejrzeniami o jakiekolwiek zachowania sprzeczne z prawem. Samo postawienie skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego, przewidzianego w art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 266 § 2 k.k., a także fakt, że w postępowaniu tym został uznany za winnego popełnienia przestępstw (taki skutek ma warunkowe umorzenie postępowania) mogło uzasadniać stanowisko organów o utracie przez niego przymiotu nieposzlakowanej opinii. "Poszlaka" w języku polskim oznacza bowiem podejrzenie, natomiast "nieposzlakowany" to ten, któremu nie można nic zarzucić, przypisać, nieskazitelny. Powyższe pojęcie odnosi się zarówno do sfery życia prywatnego, jak i zawodowego. Utratę przymiotu "nieposzlakowanej opinii" nie powoduje tylko karalność danej osoby. Taki skutek może bowiem wywoływać także znalezienie się tej osoby w kręgu podejrzeń bądź insynuacji. Zatem nieposzlakowana opinia to także ogólna ocena danej osoby w sferze etycznej (por. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 3009/18, orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga, że warunkowe umorzenie postępowania jest środkiem polegającym na rezygnacji z prowadzenia postępowania karnego, tj. odstąpienia od skazania i ukarania sprawcy uznanego za winnego przestępstwa, jest więc środkiem reakcji karnoprawnej na przestępstwo. Sąd podziela ocenę organów wskazującą, że skarżący wobec stwierdzonych w sprawie okoliczności utracił przymiot "nieskazitelności charakteru". Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się powyższym przymiotem, narusza ważny interes służby, powyższa sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Policji. Z uwagi na cele realizowane przez Policję, służbę w niej może pełnić tylko osoba o nieposzlakowanej opinii, co wynika z treści art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji, także skarżący, musi zdawać sobie z tego sprawę. Podkreślenia wymaga, że postępowanie administracyjne prowadzone w oparciu o przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie jest postępowaniem w jakikolwiek sposób zależnym od postępowania karnego. Tym samym postępowania te nie są wobec siebie komplementarne, czy też w jakikolwiek sposób wynikowe (wpływające na siebie) (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 2024 r., sygn. akt III OSK 3426/23, orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie można też uznać, że między sprawą dyscyplinarną policjanta a postępowaniem dotyczącym zwolnienia go ze służby na podstawie 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji zachodzi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa, która mogłaby być rozważana w kontekście zaistnienia wady, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., nawet jeżeli zarzucony policjantowi w postępowaniu dyscyplinarnym czyn był również podstawą wszczęcia postępowania w sprawie zwolnienia go ze służby. Jak słusznie wskazuje organ w zaskarżonym rozkazie personalnym postępowanie dyscyplinarne ma na celu ustalenie, czy w danych okolicznościach zaistniał czyn wypełniający znamiona przewinienia dyscyplinarnego, ustalenie jego sprawcy, a w konsekwencji pociągnięcie go do odpowiedzialności za ten czyn. Postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, ma z kolei na celu ustalenie czy zmaterializowała się przesłanka objęta tą podstawą zwolnieniową. Nie zmierza ono do ukarania sprawcy, tak jak postępowanie dyscyplinarne. Nie można zarzucić organom, że w przedstawionych okolicznościach sprawy zdecydowały się na skorzystanie z instytucji przewidzianej w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, rozwiązując ze skarżącym stosunek służbowy z uwagi na ważny interes służby. Żadne bowiem istotne fakty nie przemawiały za tym, aby w przyjętym stanie faktycznym sprawy interes policjanta był ważniejszy od dobra formacji oraz by z naruszeniem ważnego interesu służby należało go bezwzględnie pozostawić w gronie funkcjonariuszy Policji. Podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowania karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby" (por. wyrok NSA z 13 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1886/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższego prawidłowe jest stanowisko organów Policji, że w okolicznościach sprawy interes służby przeważał nad słusznym interesem skarżącego. Ponadto biorąc pod uwagę okoliczności faktyczne będące podstawą wydania zaskarżonego rozkazu personalnego, a także zastosowaną przez organ podstawę prawną zwolnienia ze służby, nieistotna jest okoliczność dotychczasowej nienagannej służby skarżącego. Celem prowadzonego postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie było wskazanie przyczyn i okoliczności uzasadniających zwolnienie skarżącego ze służby ze względu na ważny interes służby. Istota sprawy sprowadzała się zatem do wykazania ważnego interesu służby i jego naruszenia czy też zagrożenia, nie zaś do ustalania i badania dotychczasowej postawy skarżącego. Są to okoliczności irelewantne z punktu widzenia normy prawnej stanowiącej podstawę materialną zaskarżonej decyzji. Bez wpływu na wydanie zaskarżonej decyzji pozostaje dotychczasowa nienaganna służba skarżącego, w czasie którego cieszył się on zaufaniem przełożonych. Dotychczasowa nienaganna służba skarżącego w Policji nie może zniwelować nieakceptowanego w szeregach tej formacji, nawet jednorazowego, zachowania skarżącego. Ustalenia dokonane w toku postępowania umożliwiają natomiast ocenę jego postawy moralnej i etycznej, jako nagannej. Okoliczności przytoczone przez organ były wystarczające do oceny, że skarżący utracił przymiot "nieposzlakowanej opinii" wymagany od funkcjonariuszy pełniących służbę w Policji. Podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Nie ma racji skarżący, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które jego zdaniem doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego rozkazu personalnego. Organ zebrał materiał dowodowy wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie zwolnienia ze służby, bowiem sam fakt postawienia policjantowi zarzutów w postępowaniu karnym, a następnie wydanie wyroku warunkowo umarzającego postępowanie karne, wypełniają przesłankę "ważnego interesu służby" z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, która ma pierwszeństwo przed "słusznym interesem" funkcjonariusza. Wyjaśnić należy, że zgodnie z 43 ust. 3 ustawy o Policji zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 może nastąpić po zasięgnięciu opinii zakładowej organizacji związkowej reprezentującej policjanta. Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 30 kwietnia 2024 r. organ I instancji wezwał skarżącego do wskazania reprezentującej go zakładowej organizacji związkowej. Skarżący jednak nie wskazał takiej organizacji związkowej. Reasumując, w przedstawionym stanie faktycznym zaskarżony rozkaz personalny, utrzymujący w mocy rozkaz personalny organu I instancji, należy uznać za zgodny z prawem, zaś zarzuty skargi za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził bowiem dowolności w podjętym rozstrzygnięciu. Organ zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy istotny dla podjęcia rozstrzygnięcia, prawidłowo rozważył interes społeczny (interes służby) względem słusznego interesu skarżącego oraz w sposób przekonujący wyjaśnił przesłanki podjętej decyzji. Organ kierował się przy tym dobrem służby i przez ten pryzmat dokonał oceny słusznego interesu skarżącego podejmując rozstrzygnięcie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.