I OSK 3009/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik Protokolant sekretarz sądowy Dariusz Bociarski po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2020 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1798/17 w sprawie ze skargi K. O. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od K. O. rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1798/17 oddalił skargę K.O. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Komendant Miejski Policji w [...] w dniu 24 maja 2017 r. skierował do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wniosek o zwolnienie, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.), [...] K.O. – [...] Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w [...] ze służby w Policji. W uzasadnieniu wniosku podał, że w dniu 24 maja 2017 r. z Prokuratury Okręgowej w [...] otrzymał informację o wydaniu postanowienia o przedstawieniu wyżej wymienionemu policjantowi zarzutów o czyny z art. 231 § 1 Kodeksu karnego i inne. Ponadto wskazał, że wobec [...] K.O. są prowadzone dwa postępowania dyscyplinarne, a także jeszcze inne postępowanie karne, w którym wyrokiem Sądu Rejonowego [...] w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. został on uznany za sprawcę zarzucanego czynu (z art. 18 § 3 K.k. w zw. z art. 297 § 1 K.k. w zb. z art. 13 § 1 K.k. w zw. z art. 286 § 1 K.k. w zb. z art. 271 § 1 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k.), postępowanie warunkowo umorzono, a obecnie w wyniku wniesienia środków odwoławczych toczy się postępowanie przed Sądem Okręgowym w [...]. Komendant Miejski Policji w [...] podał również, iż wyżej wymieniony policjant w okresach od dnia [...] do dnia [...] kwietnia 2014 r. oraz od dnia [...] grudnia 2014 r. do dnia [...] marca 2015 r. był zawieszony w czynnościach służbowych oraz że od dnia [...] sierpnia 2016 r. do dnia [...] czerwca 2017 r. przebywa na ciągłym zwolnieniu lekarskim. Z tych względów Komendant Miejski Policji w [...] uznał, że w stanie faktycznym sprawy występują przesłanki do zwolnienia [...] K.O. ze służby w Policji ze względu na ważny interes służby. W związku z powyższym wnioskiem Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia [...] K.O. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Realizując obowiązek wynikający z treści art. 43 ust. 3 cyt. ustawy, pismem z dnia 2 czerwca 2017 r. wystąpił do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Województwa [...] z wnioskiem o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia wyżej wymienionego policjanta ze służby z uwagi na ważny interes służby. Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Województwa [...] w piśmie z dnia 6 czerwca 2017 r. podał, że po zapoznaniu się z aktami postępowania nie wyraża zgody na zwolnienie [...] K.O. ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji, zwolnił [...] K.O. ze służby w Policji z dniem [...] czerwca 2017 r. Jednocześnie, na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej w skrócie "K.p.a."), przedmiotowemu rozkazowi nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu rozkazu personalnego przedstawił stan faktyczny sprawy i wskazał, że dokonując oceny całokształtu zachowań [...] K.O. w kontekście interesu służby nie można go określić jako policjanta "bez skazy" czy "ofiary systemu". W stosunku do wyżej wymienionego policjanta wdrożono 2 postępowania dyscyplinarne (dnia [...] września 2016 r. i dnia [...] października 2016 r.), w których postawiono mu zarzuty złamania zakazu wnoszenia na teren sądu broni i amunicji, a także nieobjęcia wyznaczonego mu w czasie służby rejonu, nieutrzymywania łączności z dyżurnym i niezgłoszenia podjętej interwencji z własnej inicjatywy oraz używania w czasie służby prywatnego rejestratora jazdy bez poinformowania o tym przełożonych. Ponadto na [...] K.O. ciążą stawiane w postępowaniach karnych zarzuty w postaci pomocnictwa w usiłowaniu dokonania oszustwa gospodarczego polegającego na przedłożeniu nierzetelnych dokumentów w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, a także przekroczenia uprawnień i niedopełnienia obowiązków oraz nieumyślnego spowodowania śmierci. W odniesieniu do kwestii przedstawienia wyżej wymienionemu policjantowi zarzutu nieumyślnego spowodowania śmierci osoby, wobec której miał podejmować interwencję, stwierdził, że samo przedstawienie policjantowi zarzutów, co do którego prawidłowości zachowań zachodzą uzasadnione wątpliwości, może być podstawą utraty do niego zaufania przez innych policjantów, którzy zasadnie mogą obawiać się pełnić z nim służbę i podejmować interwencje. Rozkazowi personalnemu nadano rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na tożsamy z interesem służby ważny interes społeczny, polegający na konieczności ochrony honoru, godności i dobrego imienia służby. Na skutek wniesienia przez [...] K.O. od powyższego rozkazu personalnego odwołania sprawę rozpoznawał Komendant Główny Policji, który rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił podstawę materialnoprawną zwolnienia wyżej wymienionego policjanta ze służby w Policji – przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Podał, że w sprawie jest bezsporne, że w Prokuraturze Okręgowej w [...] jest prowadzone przeciwko [...] K.O. postępowanie karne o sygn. akt [...], w którym policjantowi przedstawiono zarzut tego, że w dniu [...] sierpnia 2016 r. w [...], będąc funkcjonariuszem Policji, pełniącym służbę w [...] Komendy Miejskiej Policji w [...], nie dopełnił ciążących na nim obowiązków służbowych wynikających z zapisów zarządzenia nr 609 Komendanta Głównego Policji z dnia 25 czerwca 2007 r. w sprawie sposobu pełnienia służby na drogach przez policjantów w ten sposób, że nie objął w ramach patrolu zmotoryzowanego wyznaczonego przez przełożonego rejonu patrolowania [...], czyli ulic [...] oraz [...], czyli [...] oraz nie utrzymywał stałej łączności radiowej z Dyżurnym Komendy Miejskiej Policji w [...] i nie poinformował go o podjętych z własnej inicjatywy czynnościach służbowych przy ul. [...], polegających na ustaleniu faktycznego użytkownika samochodu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], czym działał na szkodę interesu publicznego w związku z zaniechaniem zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym poprzez odstąpienie od wykonywania czynności ujawniania, zwalczania i zapobiegania wykroczeniom popełnianym przez uczestników ruchu drogowego, a następnie przekroczył przysługujące mu uprawnienia, wynikające z przepisów ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej (Dz. U. z 2013 r., poz. 628, ze zm.) oraz przepisów wykonawczych do tego aktu prawnego, w ten sposób, że niezasadnie użył służbowej broni palnej w postaci pistoletu marki [...] kal. [...] mm o numerze seryjnym [...] wobec C.S., kierującego samochodem marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], oddając do niego – pomimo braku należytej widoczności oraz niewystąpienia sytuacji enumeratywnie określonych w art. 45 przywołanej ustawy, w szczególności konieczności odparcia bezpośredniego bezprawnego zamachu na życie, zdrowie lub wolność uprawnionego lub innej osoby albo konieczności przeciwdziałania czynnościom bezpośrednio zmierzającym do takiego zamachu – jeden strzał, czym nieumyślnie spowodował śmierć C.S. wskutek rany postrzałowej głowy z rozległym uszkodzeniem tkanki mózgowej, tj. o czyn z art. 231 § 1 K.k. w zb. z art. 155 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k. Organ odwoławczy wskazał, że podejrzenie [...] K.O. o przestępstwo nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby, o których mowa w rocie ślubowania policjanta. To przestępstwo stanowi przestępstwo o znacznym ciężarze gatunkowym, związane z jednym z objętych największymi obostrzeniami uprawnieniem Policji (tj. prawem do użycia broni palnej), a ponadto jest negatywnie odbierane wśród społeczeństwa. Użycie przez [...] K.O. broni zakończyło się bowiem zgonem osoby, wobec której ta broń została użyta. Policjant [...] K.O. nie cieszy się już zatem nieposzlakowaną opinią i nie spełnia podstawowego warunku, o którym mowa w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia służby w Policji. Okoliczności te uniemożliwiają pozostawienie wyżej wymienionego policjanta w służbie. W ocenie Komendanta Głównego Policji, policjant, który jest podejrzany o czyn z art. 231 §1 K.k. w zb. z art. 155 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k. utracił przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu. Organ odwoławczy podkreślił, że brak stosownych działań wobec policjanta podejrzanego o popełnienie w trakcie wykonywania czynności służbowych przestępstwa może mieć niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz nie sprzyja budowaniu autorytetu omawianej formacji i jej funkcjonariuszy. Sprawne działanie tej formacji opiera się (w szczególności) na zaufaniu społecznym. Policja w odbiorze społecznym musi być postrzegana, jako instytucja zdolna organizacyjnie i osobowo do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Społeczeństwo musi mieć uzasadnione podstawy do przekonania, że służbę w Policji pełnią i pełnić będą wyłącznie osoby niekarane oraz pozostające poza sferą jakichkolwiek podejrzeń o naruszenie przepisów prawa, a ponadto, że formacja ta jest w stanie zwalczać i zapobiegać wszelkim przejawom patologii społecznej, nawet we własnych szeregach. Zdolność do natychmiastowej reakcji na takie zjawiska jest niezbędna nie tylko dla umacniania autorytetu Policji i Państwa, w imieniu którego formacja ta realizuje powierzone jej zadania, ale również do umacniania dyscypliny i zapewnienia odpowiedniego poziomu etycznego wszystkich policjantów. Ponadto Komendant Główny Policji wskazał, że na ocenę niniejszej sprawy wpływ ma także fakt, że wobec [...] K.O. toczy się też postępowanie karne dotyczące przestępstw opisanych w art. 297 § 1 K.k. i art. 286 § 1 K.k., a zatem przestępstw oszustwa. W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że materiały zgromadzone w postępowaniu nie pozostawiają wątpliwości co do konieczności zwolnienia [...] K.O. ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Komendant Główny Policji, odnosząc się do zarzutów odwołania podał, że zgodnie z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Wyjaśnił, iż zawarty w tym przepisie wymóg zasięgnięcia stosownej opinii przed wydaniem rozkazu personalnego w sprawie nie oznacza, że przedmiotowa opinia musi być pozytywna, aby zwolnić policjanta ze służby na podstawie powołanych przepisów (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 9 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 2149/13, 12 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 723/14). W niniejszej sprawie zaskarżony rozkaz personalny był poprzedzony wymaganą opinią organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Negatywna opinia organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów do kwestii zwolnienia policjanta ze służby w Policji nie ma dla organu mocy wiążącej (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia: 4 października 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1208/12; 17 września 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1074/13). Ponadto żaden przepis prawa nie wymaga, aby opinia organizacji związkowej była w jakikolwiek sposób uzasadniona. Rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w przedmiocie zwolnienia [...] K.O. ze służby znajduje zatem pełne oparcie w okolicznościach wynikających ze zgromadzonego w niniejszym postępowaniu materiału dowodowego w rozumieniu art. 75 § 1 K.p.a. Organ odwoławczy zauważył, iż okolicznością, która legła u podstaw zaskarżonego rozkazu personalnego nie jest popełnienie przez [...] K.O. przestępstwa, lecz przedstawienie mu przez prokuratora zarzutów popełnienia przestępstw. W związku z tym niecelowe jest prowadzenie przez organy Policji postępowania dowodowego w postaci przesłuchania strony lub świadków, a zatem postępowania ukierunkowanego na zbadanie dotychczasowego przebiegu służby strony. Akta osobowe [...] K.O. stanowią integralną część akt postępowania. Organ ma zatem możliwość zapoznania się z dotychczasowym przebiegiem służby wyżej wymienionego policjanta i jego ocenami. W okolicznościach tej sprawy nie może mieć decydującego znaczenia fakt, że dotychczas [...] K.O. wywiązywał się z nałożonych obowiązków prawidłowo i był pozytywnie opiniowany. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby, pozostaje, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji. Wcześniejsze czy późniejsze prawidłowe wykonywanie przez policjanta czynności służbowych, również z narażeniem życia i zdrowia, co wynika z istoty służby w tej formacji nie równoważy bowiem ani nie znosi skutków pozostawania przez policjanta pod zarzutem naruszenia prawa, w tym społecznego wydźwięku tego zdarzenia. Ponadto Komendant Główny Policji stwierdził, że organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że w tej sprawie przesłuchanie strony jest niezasadne. Nie zaistniały bowiem przesłanki określone w art. 86 K.p.a. Fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zwolnienia policjanta ze służby w Policji zostały wyjaśnione. Organ odwoławczy podał także, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...] przy podejmowaniu przedmiotowego rozkazu personalnego uwzględnił wydźwięk społeczny wywołany przez publikacje medialne i nie dopuścił do sytuacji, aby opinia społeczna utwierdziła się w przekonaniu, że osoby będące policjantami mogą pozostawać pod zarzutem naruszenia prawa skutkującym śmiercią osoby, wobec której podjęto interwencję i nie poniosą z tego tytułu żadnych konsekwencji służbowych. W tej sytuacji brak reakcji przełożonych policjantów pozbawiłby Policję, jako formację, wiarygodności w oczach opinii społecznej. Powyższy rozkaz personalny stał się przedmiotem skargi K.O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący, reprezentowany przez adwokata, zaskarżonemu rozkazowi personalnemu zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a to art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, poprzez przyjęcie, że pomimo skorzystania przez organ pierwszej instancji z możliwości zasięgnięcia opinii Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Województwa [...] przed wydaniem decyzji w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby, dopuszczalne było nieuwzględnienie negatywnego stanowiska organizacji związkowej motywowane brakiem jego uzasadnienia przez tę organizację, podczas gdy skorzystanie przez organ z możliwości zasięgnięcia opinii zakładowej organizacji związkowej obligował ten organ do zapoznania się ze stanowiskiem takiej organizacji i poznania jej motywów, 2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a to art. 43 ust. 2 pkt 5 i art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, poprzez bezkrytyczne uznanie w ślad za organem pierwszej instancji, że dopuszczalne jest przyjęcie za podstawę decyzji o zwolnieniu ze służby przypisanych stronie zachowań ocenianych przez ten organ jako przewinienia dyscyplinarne, które z uwagi na upływ czasu uległy przedawnieniu, a także w sprawie których wszczęte postępowania dalej się toczą, podczas gdy instytucja zwolnienia ze służby nie służy substytuowaniu orzeczenia dyscyplinarnego, 3. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a to art. 7, art. 75, art. 77 i art. 86 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a., poprzez zaniechanie wszechstronnego rozpoznania odwołania i ograniczenie się w istocie do negacji zarzutów strony oraz utrzymanie zaskarżonego rozkazu personalnego w mocy, pomimo zaniechania przez organ pierwszej instancji wszechstronnego rozpoznania sprawy i zgromadzenia materiału dowodowego, w szczególności zaniechania inicjatywy dowodowej: - w celu ustalenia przebiegu służby strony z uwzględnieniem nagród i wniosków nagrodowych, a także opinii służbowych o funkcjonariuszu, - przesłuchania strony na okoliczność dotychczasowego przebiegu służby, a także podnoszonych przez organ pierwszej instancji okoliczności życia prywatnego, określanych przez ten organ jako obciążające i przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji, - przeprowadzenia dowodu z przesłuchania funkcjonariuszy współpracujących z [...] K.O., na okoliczność funkcjonowania policjanta w formacji. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że istota niniejszej sprawy sprowadzała się do ustalenia, czy istniał ważny interes służby uzasadniający zwolnienie skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Przepis ten stanowi, że można zwolnić policjanta ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Jest to zatem uprawnienie przyznane organowi w sytuacji, gdy dojdzie do przekonania, że interes społeczny przewyższa słuszny interes strony. W orzecznictwie przyjmuje się, że użyte w powołanym przepisie pojęcie "ważnego interesu służby" należy odczytywać łącznie z treścią art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. Ostatnio powołany przepis stawia warunek, aby służbę w Policji pełniły tylko osoby o nieposzlakowanej opinii. Wprowadzenie takiego wymogu jest uzasadnione specyfiką służby w organach ścigania, a także celami jakie ta formacja ma realizować. Policja ma bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. W związku z tym policjanci egzekwujący przestrzeganie prawa, przede wszystkim sami muszą przestrzegać prawa. Winny być to zatem osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące normy zasad współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania. Tym samym muszą one znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o to, aby miały naruszać prawo. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, policjant, któremu postawiono zarzut dotyczący oskarżenia o popełnienie przestępstwa ściganego z urzędu, jak też policjant uznany nieprawomocnie za winnego popełnienia innego czynu ściganego z oskarżenia publicznego (taki skutek ma przecież warunkowe umorzenie postępowania karnego), traci przymiot "nieposzlakowanej opinii". Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się powyższym przymiotem narusza ważny interes służby. Powyższa sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych policjantów, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż w sprawie jest niesporne, że K.O. na dzień wydawania zaskarżonego rozkazu personalnego miał postawiony zarzut popełnienia przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego oraz nieprawomocnie (w innym postępowaniu karnym) został uznany za winnego popełnienia innego czynu ściganego z oskarżenia publicznego. Okolicznością niewymagającą dowodzenia było również to, iż charakter i rodzaj zarzucanych skarżącemu w powyższych postępowaniach przestępstw miał znaczny ciężar gatunkowy i powodował negatywny wydźwięk społeczny, oceniany z punktu widzenia przesłanki nieposzlakowanej opinii. Powyższe sprawiło, że policjant przestał legitymować się przymiotem "nieposzlakowanej opinii" – utracił więc atrybut konieczny do pozostawania w szeregach Policji. W konsekwencji, w interesie służby, polegającym na wykonywaniu zadań wyłącznie przez osoby w pełni realizujące wymagania stawiane przed Policją, leży zwolnienie skarżącego ze służby w tej formacji. Dodatkowo Sąd uznał, że na ustalenia co do istnienia ważnego interesu służby w zwolnieniu z niej skarżącego nie wpływa okoliczność, że jego zwierzchnicy nie mieli zastrzeżeń do jego służby przed postawieniem mu zarzutu popełnienia przestępstw. Nie zmienia to bowiem faktu późniejszego pojawienia się okoliczności poddających w wątpliwość posiadanie przez skarżącego cech charakteru umożliwiających mu służbę w szeregach Policji. Zbędnym było zatem prowadzenie przez organy Policji postępowania dowodowego w tym zakresie. W ocenie Sądu pierwszej instancji, w niniejszej sprawie brak jest również przesłanek dla uznania, że w odniesieniu do K.O. wystarczającym byłoby zawieszenie w czynnościach służbowych. Nie ochroniłoby ono bowiem w sposób wystarczający dobra nadrzędnego, jakim jest dobro służby. Wpływałoby ponadto na jej dezorganizację oraz mogłoby wiązać się z demoralizującym wpływem na pozostałych policjantów pozostających w służbie. Uzasadnionym było zatem zarówno wydanie rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji, jak i opatrzenie go rygorem natychmiastowej wykonalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie za pozostający w oderwaniu od realiów sprawy uznał brak oczywistości popełnienia przez skarżącego zarzucanego przestępstwa, wobec braku wyroku skazującego w postępowaniu karnym. Przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, będący podstawą wydania przedmiotowego rozkazu personalnego, nie uzależnia bowiem zwolnienia policjanta ze służby od okoliczności oczywistości popełnienia przestępstwa. Umożliwia zwolnienie policjanta ze służby na tej podstawie niezależnie od wyniku ewentualnego postępowania karnego toczącego się wobec policjanta. Z tego względu zarzut naruszenia słusznego interesu skarżącego, polegający na uniemożliwieniu dalszego pełnienia przez niego służby, należało uznać za pozostający bez wpływu na rozstrzygnięcie. Organ miał bowiem możliwość wyboru podstawy prawnej rozkazu personalnego o zwolnieniu policjanta ze służby. Zasadność oparcia zaskarżonego rozstrzygnięcia o normę art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji została przez organ wyczerpująco uzasadniona. Ponadto Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko Komendanta Głównego Policji, który stwierdził, że negatywna opinia zakładowej organizacji związkowej policjantów w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie ma dla organu mocy wiążącej. Stanowi wyłącznie przesłankę natury formalnej, której spełnienie umożliwia merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Organy Policji nie musiały zatem uwzględniać omawianej opinii, ani tym bardziej żądać od organizacji związkowej należytego jej uzasadnienia. Żaden z przepisów ustawy o Policji nie uzależnia bowiem możliwości merytorycznego rozpoznania sprawy od sporządzenia przez organizację związkową uzasadnienia wyrażonej w sprawie opinii. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), orzekł, jak w sentencji wyroku. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł K.O., reprezentowany przez adwokata i zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 43 ust. 3 w zw. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez ich błędną wykładnię, nieuwzględniającą ratio legis unormowania, a przejawiającą się w uznaniu, że zwrócenie się o opinię do organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów ma charakter wyłącznie formalny, podczas gdy celem tej regulacji jest zapoznanie się ze stanowiskiem organizacji związkowej i jego motywami przed wydaniem rozkazu personalnego, celem oceny kryterium dobra służby. 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez przyjęcie, że przedstawienie zarzutów popełnienia przestępstwa ściganego z urzędu w każdym wypadku powoduje konieczność zwolnienia ze służby, a brak uprzednich zastrzeżeń ze strony przełożonych wobec policjanta pozostaje bez wpływu na tę decyzję, podczas gdy podstawą rozkazu personalnego jest ocena kryterium dobra służby, które może polegać na konieczności pozostawienia w służbie policjanta, który był policjantem szanowanym, wielokrotnie nagradzanym i osiągającym ponadprzeciętne wyniki w służbie. 3) naruszenie prawa procesowego, tj. art. 133 § 1 P.p.s.a. i art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. art. 7 K.p.a., art. 75 K.p.a., art. 77 K.p.a. i art. 86 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a., poprzez nienależyte rozpoznanie skargi w zakresie, w jakim skarżący zarzucał zaniechanie wszechstronnego rozpoznania odwołania i ograniczenie się przez organ drugiej instancji w istocie do negacji zarzutów strony oraz utrzymanie zaskarżonego rozkazu personalnego w mocy, pomimo zaniechania przez organ pierwszej instancji wszechstronnego rozpoznania sprawy i zgromadzenia materiału dowodowego, w szczególności zaniechania inicjatywy dowodowej: - w celu ustalenia przebiegu służby strony z uwzględnieniem nagród i wniosków nagrodowych, a także opinii służbowych o funkcjonariuszu, - przesłuchania strony na okoliczność dotychczasowego przebiegu służby, a także podnoszonych przez organ pierwszej instancji okoliczności życia prywatnego, określanych przez ten organ jako obciążające i przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji, - przeprowadzenia dowodu z przesłuchania funkcjonariuszy współpracujących ze skarżącym, na okoliczność funkcjonowania policjanta w formacji, podczas gdy, rozważenie kryterium dobra służby wymaga odniesienia się do przebiegu służby. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi w oparciu o art. 188 P.p.s.a. i uchylenie w całości rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia 11 sierpnia 2017 r. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów, która w znacznej części stanowiła powtórzenie argumentów podanych w odwołaniu oraz w skardze do Sądu pierwszej instancji. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Odnosząc się do zarzutów stwierdził, że są one niezasadne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. – naruszeniu określonych przepisów prawa materialnego i naruszeniu określonych przepisów postępowania. W pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, gdyż dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd administracyjny pierwszej instancji przepis prawa materialnego, a więc przejść do badania zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego. Wskazać należy, iż uwzględniając zastosowaną w tej sprawie podstawę zwolnienia K.O. ze służby w Policji, a więc z uwagi na ważny interes służby, organ obowiązany był zgromadzić materiał dowodowy, który pozwalałby na ocenę zaistnienia tej przesłanki, jak i na wyważenie interesu społecznego i słusznego interesu strony, co pozostaje w związku z uznaniowym charakterem decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa procesowego, tj. art. 133 § 1 P.p.s.a. i art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. art. 7 K.p.a., art. 75 K.p.a., art. 77 K.p.a. i art. 86 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a., stwierdzić należy, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Treść tego zarzutu zmierza do wykazania, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie naruszył powołane przepisy, albowiem zaaprobował fakt, iż organ drugiej instancji utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny, pomimo zaniechania przez organ pierwszej instancji wszechstronnego rozpoznania sprawy i zgromadzenia materiału dowodowego w celu ustalenia przebiegu służby K.O. z uwzględnieniem nagród i wniosków nagrodowych, opinii służbowych, a także przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony i współpracujących z nim funkcjonariuszy, gdyż rozważenie kryterium dobra służby wymaga odniesienia się do przebiegu służby. Zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a., "sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy (...)". Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd w procesie kontroli sądowoadministracyjnej bierze pod uwagę okoliczności, które wynikają z akt sprawy. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania przed tym organem oraz przed sądem (uwzględniając treść art. 106 § 3 P.p.s.a.). Powyższy przepis mógłby zostać naruszony, gdyby sąd wyszedł poza ten materiał i dopuścił na przykład dowód z przesłuchania świadków. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza bowiem jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w aktach sprawy (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2374/11, LEX nr 1296049). Należy przy tym odróżnić poddanie sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie innego materiału niż akta sprawy od wydania wyroku na podstawie akt sprawy, z przyjęciem np. odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1749/11, LEX nr 1145067). W ramach zarzutu naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować dokonanych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń i oceny materiału dowodowego (por. wyroki NSA z dnia: 9 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1350/11, LEX nr 1149159, 17 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1609/10, LEX nr 1132105). Do naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. dochodzi zatem w przypadkach, gdy np. sąd oddali skargę, mimo niekompletnych akt sprawy; pominie istotną część tych akt; przeprowadzi postępowanie dowodowe z naruszeniem przesłanek określonych w art. 106 § 3 P.p.s.a. czy też oprze orzeczenie na własnych ustaleniach, tzn. dowodach lub faktach, nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 P.p.s.a. Z przepisu art. 133 § 1 P.p.s.a. wynika zatem nakaz wyprowadzania oceny prawnej na gruncie faktów i dowodów znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy (por. wyroki NSA z dnia: 26 maja 2010 r., sygn. akt I FSK 497/09, LEX nr 594014, 19 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1645/09, LEX nr 746707, 5 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 763/12, LEX nr 1219174). W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, analizując i oceniając znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy nie naruszył art. 133 § 1 P.p.s.a. Stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a., "sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". Przepis ten określa granice rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny pierwszej instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo – mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku – nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd pierwszej instancji był zobowiązany uwzględnić z urzędu. Niewątpliwie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając skargę, orzekał w granicach tej sprawy a nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga. Natomiast w drugim przypadku, tj. w sytuacji zarzucania Sądowi, że nie wyszedł on poza zarzuty i wnioski skargi, istotne jest to, że skarżący kasacyjnie jest zobowiązany powiązać art. 134 § 1 P.p.s.a. z takimi przepisami, których naruszenia przez organy nie zauważył Sąd pierwszej instancji. W niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. powiązał z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75, art. 77 K.p.a. i art. 86 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. Dodatkowo podać należy, iż w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym (por. m. in. wyroki NSA z dnia : 11 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 610/06 , 25 marca 2011 r., sygn. akt I FSK 1862/09, postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 2438/11 oraz wyrok NSA z dnia 15 października 2015 r., sygn. akt I GSK 241/14). W ramach zarzutu naruszenia art.134 § 1 P.p.s.a. nie można również skutecznie kwestionować prawidłowości zajętego przez Sąd pierwszej instancji stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (por. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 450/15), ani prawidłowości oceny materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt I GSK 264/09, LEX nr 744745). Przypomnieć należy, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08, LEX nr 513044). Przy czym to naruszenie musi być na tyle istotne, aby mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie można jednak skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, który określa wymogi uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpatrując zarzut naruszenia tego przepisu, jest zobowiązany do kontroli jedynie zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi określone w powołanym wyżej przepisie. Zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał sprawę sądowoadministracyjną zgodnie z jego kontrolnymi kompetencjami. Konstrukcja uzasadnienia sprawia, że zaskarżony wyrok poddaje się kontroli sądowoadministracyjnej. Wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odniósł się do powołanych jako naruszone przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego uznając, że w tej sprawie dotyczącej zwolnienia ze służby w Policji ze względu na ważny interes służby nie zachodziła potrzeba badania przebiegu służby K.O. i przesłuchiwania go na tę okoliczność, gdyż dokumenty dotyczące tej kwestii znajdują się w jego aktach osobowych. Brak było także potrzeby prowadzenia dowodu z zeznań innych policjantów odnoście jego dotychczasowej postawy. Przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stan faktyczny potwierdza, że w tej sprawie organy Policji podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny tożsamy z interesem służby i słuszny interes strony, jak również w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy w kontekście przesłanki określonej w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, dając temu, zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a., szczegółowy wyraz w uzasadnieniach kwestionowanych rozkazów personalnych i w sposób należyty wykazały, dlaczego zwolniły K.O. ze służby w Policji na tej podstawie prawnej. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołanych w skardze kasacyjnej wyżej wymienionych przepisów postępowania nie naruszył. Prawidłowo przyjął, że zgromadzony przez organy Policji w rozpoznawanej sprawie materiał dowodowy był wystarczający dla rozważenia wystąpienia przesłanki, o której mowa w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji – ważnego interesu służby i wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu K.O. ze służby, przy uwzględnieniu również przesłanek określonych w art. 7 K.p.a., czyli interesu społecznego, tożsamego w tym przypadku z interesem służby i słusznego interesu strony. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej skutku nie mogły odnieść także zarzuty naruszenia prawa materialnego. Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 43 ust. 3 w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zasadnie wskazał, że opinia zakładowej organizacji związkowej stanowi przesłankę natury formalnej, nie ma dla organu mocy wiążącej i nie wymaga należytego uzasadnienia. Przepis art. 43 ust. 3 ustawy o Policji nie uzależnia bowiem możliwości zwolnienia policjanta ze służby w tej formacji na określonej w nim podstawie prawnej ani od uzyskania zgody związku zawodowego, ani uzyskania w tym zakresie jakiejkolwiek opinii właściwej organizacji związkowej. Zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustaw o Policji wymaga jedynie "zasięgnięcia opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów". Organ Policji ma zatem jedynie obowiązek "zasięgnięcia" takiej opinii, czyli musi zwrócić się do odpowiednich władz zakładowej organizacji związkowej o wyrażenie opinii. Zakres pojęciowy zwrotu "zasięgnięcie opinii" i "uzyskanie opinii" jest bowiem różny. Nie można uzależniać działań organu Policji od spełnienia warunków, których ustawodawca wprost nie przewidział. Zakładowa organizacja związkowa ma prawo przedstawić w zakreślonym terminie, bez podania uzasadnienia, opinię pozytywną bądź negatywną ale również uchylić się od jej wyrażenia. Dla organu Policji treść wyrażonej przez zakładową organizację związkową opinii nie jest wiążąca, co oznacza, że wprawdzie powinien on rozważyć wyrażone w niej stanowisko, ale nie musi tego stanowiska uwzględnić. W niniejszej sprawie Komendant Wojewódzki Policji w [...] pismem z dnia 2 czerwca 2017 r. zwrócił się o wydanie opinii dotyczącej zwolnienia ze służby [...] K.O. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Fakt, że Przewodniczący Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Województwa [...] w piśmie z dnia 6 czerwca 2017 r. przedstawił negatywne stanowisko w tym przedmiocie, bez uzasadnienia, nie oznacza, że wymóg przewidziany w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji nie został zachowany. W ocenie autora skargi kasacyjnej, w sprawie brak było podstawy do zastosowania wobec K.O. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jako podstawy zwolnienia ze służby w tej formacji. Przy ustalaniu znaczenia "dobra służby" należało bowiem uwzględnić dotychczasowy przebieg służby wyżej wymienionego policjanta, który był wielokrotnie nagradzany, natomiast fakt przedstawienia mu zarzutów popełnienia przestępstwa ściganego z urzędu nie powinien skutkować koniecznością zwolnienia go ze służby. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, z tym stanowiskiem nie można się zgodzić. Policjant, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe, musi pozostawać poza wszelkimi podejrzeniami o jakiekolwiek zachowania sprzeczne z prawem. Samo postawienie K.O. zarzutu popełnienia przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego, przewidzianego w art. 231 § 1 K.k. w zb. z art. 155 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k., a także fakt, że nieprawomocnie w innym postępowaniu karnym został uznany za winnego popełnienia przestępstw z art. 297 § 1 K.k., art. 271 §1 K.k. i art. 286 § 1 K.k (taki skutek ma warunkowe umorzenie postępowania) mogło uzasadniać stanowisko organów o utracie przez niego przymiotu nieposzlakowanej opinii. "Poszlaka" w języku polskim oznacza bowiem podejrzenie, natomiast "nieposzlakowany" to ten, któremu nie można nic zarzucić, przypisać, nieskazitelny. Powyższe pojęcie odnosi się zarówno do sfery życia prywatnego, jak i zawodowego. Utratę przymiotu "nieposzlakowanej opinii" nie powoduje tylko karalność danej osoby. Taki skutek może bowiem wywoływać także znalezienie się tej osoby w kręgu podejrzeń bądź insynuacji. Zatem nieposzlakowana opinia to także ogólna ocena danej osoby w sferze etycznej. Przedstawienie wyżej wymienionemu policjantowi zarzutu nieumyślnego spowodowania śmierci danej osoby podczas wykonywania przez niego czynności służbowych oraz nieprawomocne uznanie go za winnego popełnienia przestępstw oszustwa świadczy o niespełnieniu wymogu nieposzlakowanej opinii, która determinuje możliwość pełnienia służby publicznej. W związku z powyższym fakt, że K.O. poprzednio prawidłowo wywiązywał się ze swych obowiązków służbowych nie mógł mieć w tej sprawie przesądzającego znaczenia. Tego rodzaju zachowanie powinno być bowiem standardem, a nie cechą wyróżniającą tylko niektórych policjantów. Wszystkie okoliczności przytoczone przez organy Policji oraz Sąd pierwszej instancji pozwalały na ocenę, że wyżej wymieniony policjant utracił przymioty konieczne do pozostania w szeregach Policji i zwolnienie go, z uwagi na ważny interes służby, było w pełni uprawnione. Z tego względu zarzut naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji okazał się nietrafny. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 209 P.p.s.a. oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz.1804 ze zm.), z uwzględnieniem stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. akt II FPS 4/12 (publ. LEX nr 1226661).