II SA/Wa 177/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.) Sędzia WSA Adam Lipiński Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2011 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową - oddala skargę - [...] Komendant Wojewódzki Policji w R. decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 10 ust. 1 i 3 pkt 3 i art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i amunicji oraz rodzajów broni odpowiadającej celom, w których może być wydane pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 19, poz. 240 ze zm.) oraz art. 104 kpa, po rozpatrzeniu wniosku J. K., odmówił wydania pozwolenia na broń palną do celów sportowych. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że wnioskiem z dnia 15 czerwca 2010 r. J. K. zwrócił się do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. o wydanie pozwolenia na broń palną karabinek BRNO, która stanowi jego własność, a obecnie zdeponowana jest w Komendzie Wojewódzkiej Policji z/s w R. We wniosku wskazał, że celem posiadania przez niego powyższej jednostki broni jest ochrona osobista i ochrona posiadanego mienia. Dodał, że jest użytkownikiem zarybionych stawów rybnych o pow. 5 ha, a dysponowanie tą bronią zapewniało mu przez wiele lat bezpieczeństwo i skutecznie służyło do ochrony dozorowanego mienia przed kłusownikami. Podkreślił, że chciałby nadal korzystać z tej broni, gdyż mimo jej sportowego charakteru doskonale nadaje się do odstraszania osób usiłujących nielegalnie wejść w posiadanie hodowanych przez niego ryb. J. K. dodał także, że zjawisko przestępczego odłowu ryb jest zjawiskiem realnym i zagrożenie jego oraz mienia wymaga posiadania skutecznych środków do odstraszania kłusowników. Pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. organ I instancji poinformował J. K., że broń stanowiąca jego własność i znajdująca się w depozycie KWP z/s w R., przeznaczona jest tylko do celów sportowych, a zatem do innych celów w tym do ochrony osobistej i ochrony posiadanego mienia używać jej nie można. Zgodnie bowiem z § 3 ust. 1 rozporządzenia MSWiA w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i amunicji oraz rodzajów broni odpowiadającej celom, w których może być wydane pozwolenie na broń używaną do celów ochrony osobistej oraz bezpieczeństwa innych osób, może być wydane jedynie na broń palną bojową, gazową i alarmową w postaci pistoletów i rewolwerów centralnego zapłonu o kalibrach od 6,35 mm do 9,65 mm. Organ zaznaczył także, że nie można utożsamiać ochrony ryb w stawach hodowlanych z ochroną mienia. Pozwolenie na broń używaną do celów ochrony mienia, o którym mowa w art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji oraz § 4 ust. 1 cyt. wyżej rozporządzenia może być bowiem wydane wyłącznie licencjonowanym pracownikom ochrony. Osoba, która ewentualnie uzyskałaby pozwolenie na broń w celu ochrony mienia i tak nie mogłaby jej użyć do odstrzału szkodników rybackich, gdyż takie działanie pozostawałoby w sprzeczności z przepisami o użyciu broni palnej, zawartymi w ustawie z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221 ze zm.). W związku z powyższym, [...] Komendant Wojewódzki Policji w R. w piśmie tym, na podstawie art. 64 § 2 kpa wezwał J. K. do wskazania celu w jakim ma być mu wydane pozwolenie na broń oraz rodzaju i liczby jednostek broni o jaką się ubiega. J. K. w piśmie z dnia 23 czerwca 2010 r. uzupełnił wniosek i wskazał, że ubiega się o wydanie pozwolenia na broń sportową: karabinek BRNO WP, model [...], nr [...], kal. 5,6 mm, rok produkcji [...] r. w celu doskonalenia umiejętności strzeleckich. Następnie [...] Komendant Wojewódzki Policji w R. pismem z dnia [...] lipca 2010 r. wezwał J. K. do uzupełnienia braków wniosku poprzez doręczenie dokumentu, o którym mowa w art. 53 b ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej (Dz. U. 2001 r. Nr 81, poz. 889 ze zm.), potwierdzającego kwalifikacje sportowe, jakie powinna spełniać osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na broń do celów sportowych (patent strzelecki), dokumentu, o którym mowa w art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. Nr 155, poz. 1298). Poinformowano jednocześnie, że dokument ten, na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy o broni i amunicji, zwalnia z egzaminu przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji ze znajomości przepisów dot. posiadania i używania broni oraz z umiejętności posługiwania się bronią palną. Poza tym organ I instancji wezwał do przedłożenia innych dokumentów potwierdzających przynależność do klubu lub stowarzyszenia o charakterze strzeleckim, zawierającym informację o czynnym uprawianiu strzelectwa sportowego w poszczególnych grupach (konkurencjach sportowych), komunikaty klubowe lub z Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego zawierające informacje na temat uzyskanych wyników, uzyskanej lokaty oraz liczby startujących zawodników lub innych dokumentów potwierdzających uprawianie strzelectwa sportowego. W odpowiedzi na powyższe pismo J. K. nie uzupełnił żadnych dokumentów, poinformował jedynie, że ubiega się o pozwolenie na broń palną karabinek BRNO nie w celach sportowych, lecz dla treningu strzeleckiego i wobec tego nie widzi potrzeby ubiegania się o patent strzelecki, gdyż nie zamierza uprawiać sportów o charakterze strzeleckim. Wskazał, że posiadając innego rodzaju broń palną, karabinek służyłby mu do doskonalenia umiejętności strzeleckich. Dodał także, że w okresie od 1982 r. do roku 1992 uprawiał myślistwo i obchodzenie z bronią nie jest mu obce. Po przeprowadzeniu postępowania [...] Komendant Wojewódzki Policji w R. uznał, że w sprawie nie występują okoliczności uzasadniające konieczność posiadania przez J. K. pozwolenia na broń palną do celów sportowych. Powołując się na treść art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji organ podniósł, że wskazane we wniosku z dnia 15 czerwca 2010 r. powody nie mogą stanowić pozytywnych przesłanek do wydania pozwolenia na broń palną sportową. Zgodnie bowiem z art. 7 i art. 77 kpa obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego ciąży na organie prowadzącym postępowanie administracyjne. Nie znaczy to jednak, że strona zwolniona jest od współudziału w realizacji tego obowiązku zwłaszcza, że nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Organ podniósł też, że sama chęć doskonalenia umiejętności strzeleckich nie jest wystarczającą okolicznością do wydania pozwolenia na broń palną sportową. Decyzja odmowna nie pozbawia strony możliwości udziału w treningach, gdyż może przynależeć do klubu strzeleckiego i korzystać z broni klubowej bądź stanowiącej wyposażenie strzelnicy, uczestnicząc w treningach i podnosząc swoje umiejętności. Organ podał, że prawo do posiadania broni, także palnej sportowej, nie jest prawem powszechnym, a dostęp do niego podlega administracyjnej reglamentacji. Organ podkreślił przy tym, że art. 11 pkt 4 ustawy o broni i amunicji wskazuje, iż korzystanie z broni palnej w celu sportowym na strzelnicy spełniającej określone warunki w ogóle nie wymaga posiadania pozwolenia. Organ wskazał, że z akt sprawy nie wynika, by brak broni utrudniał J. K. doskonalenie umiejętności strzeleckich bądź udział w treningach strzeleckich. Podniósł, że to na klubach sportowych, a nie na organach Policji ciąży obowiązek stworzenia osobom chcącym uprawiać sport strzelecki bądź doskonalić umiejętności strzeleckie odpowiednie do tego warunki. Organ I instancji powołując się na treść art. 7 kpa, w myśl którego należy mieć na względzie słuszny interes obywateli, jak i interes społeczny, podkreślił że komendant wojewódzki Policji jako organ uprawniony do wydawania pozwoleń na broń musi brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnej osoby ubiegającej się o wydanie takiego pozwolenia, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten zaś wzgląd dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń, to jest wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne. Zdaniem organu, J. K. nie wykazał, że posiada taki słuszny interes, a potrzebę posiadania pozwolenia na broń sportową, wiąże z prowadzeniem działalności gospodarczej i przeznaczeniem jej do ochrony swojej osoby i posiadanego mienia przed kłusownikami, a nie jak wskazał w uzupełnieniu wniosku w celu doskonalenia umiejętności strzeleckich. Nie przedstawił żadnych dokumentów świadczących o uprawianiu przez niego strzelectwa sportowego i nie wykazał w żaden sposób, że w związku z uprawianiem strzelectwa broń będzie wykorzystywał w celu doskonalenia umiejętności strzeleckich. W piśmie z dnia 15 lipca 2010 r. J. K. zaznaczył, że ubiega się o pozwolenie na broń nie w celach sportowych lecz dla treningu strzeleckiego i wobec powyższego nie widzi potrzeby ubiegania się o patent strzelecki, gdyż nie zamierza uprawiać sportów o charakterze strzeleckim. Organ wskazał przy tym, że samo spełnienie wymogów formalnych, określonych w ustawie o broni i amunicji oraz przepisach wykonawczych (np. brak karalności, zdolność zdrowotna i psychiczni pozytywna opinia z miejsca zamieszkania) jest niewystarczające dla uzyskania pozwolenia, bowiem wnioskodawca musi powołać okoliczności, które w sposób niekwestionowany potwierdzają potrzebę posiadania przez niego broni palnej do określonego celu. Reasumując, organ stwierdził, iż okoliczności ustalone w sprawie J. K. nie przekonują o konieczności wyposażenia go w broń palną sportową, a umiejętności strzeleckie może on doskonalić przy pomocy broni klubowej bądź stanowiącej wyposażenie strzelnicy. W odwołaniu od decyzji z dnia [...] października 2010 r. J. K. podniósł, że kilkanaście lat posiadała karabinek, który obecnie zdeponowany jest w komendzie wojewódzkiej Policji. Jego zdaniem zgodnie z art. 52 ustawy o broni i amunicji powinien nadal posiadać tę broń i jego prawa nabyte powinny być uszanowane. Podniósł, że nie wywołał problemu posiadania broni palnej sportowej, patentów strzeleckich i przynależności do klubów strzeleckich. Wskazał, że nigdy nie uprawiał strzelectwa sportowego, a doskonalenie umiejętności strzeleckich było mu potrzebne w czasie, gdy uprawiał myślistwo, a potem zajął się hodowlą ryb w stawach hodowlanych. Wówczas broń służyła mu do ochrony posiadanego mienia przed szkodnikami rybackimi i kłusownikami, bowiem wyszedł z założenia, że ma prawo bronić swoich interesów skutecznymi i dostępnymi środkami w sytuacji, gdy te interesy i dobra materialne a nawet życie i zdrowie ludzkie są realnie zagrożone. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] października 2010 r., uznając, że decyzja organu I instancji jest zasadna. Organ odwoławczy w swojej decyzji odwołał się do treści art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji i wskazał, że wydanie pozwolenia - przy przestrzeganiu zasady, że może to mieć miejsce w sytuacjach szczególnych - jest uzależnione od wystąpienia po stronie ubiegającego się okoliczności faktycznych, które uzasadniają wydanie takiego pozwolenia. Wydanie zaś pozwolenia, jak i odmowa jego wydania następuje w drodze decyzji administracyjnej i nie jest to decyzja uznaniowa, tj. taka, przy wydaniu której wybór jednego z możliwych wariantów rozstrzygnięcia sprawy należy do organu administracji publicznej, lecz jest to decyzja tzw. "związana", a zatem taka, która przy istnieniu okoliczności faktycznych uzasadniających wydanie pozwolenia na broń i braku przesłanek negatywnych winna skutkować wydaniem pozwolenia. Ograniczoną sferę uznaniowości ustawodawca ustalił jedynie w kwestii celu, do którego broń może być wydana, w tym więc zakresie organy Policji rozpatrują daną sprawę, kierując się zasadami słuszności i celowości żądania wnioskodawcy. Organy te winny mieć przy tym na uwadze ustawową reglamentację pozwoleń na broń podyktowaną względami bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz prawo swobodnej oceny materiału dowodowego (art. 80 kpa), jak i indywidualne i rzeczywiste potrzeby strony. Organ II instancji podniósł, ze J. K. zwrócił się z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń sportową wskazując, iż zamierza się szkolić w strzelaniu, co jest niezbędne w sytuacji, gdy ubiega się o pozwolenie na broń myśliwską do ochrony stawów rybnych. Wobec powyższego organ II instancji stwierdził, iż nawet w przypadku uzyskania przez J. K. pozwolenia na broń myśliwską do wskazanego celu, jego żądanie byłoby bezzasadne. Biegłość w posługiwaniu się daną bronią i precyzję w trafianiu do celu daje bowiem trening z tej broni, w strzelaniu z której dana osoba chce się doskonalić. Ocenę tę organy Policji opierają o wiedzę uzyskaną w toku postępowań administracyjnych dotyczących wydawania pozwoleń na broń sportową. W tym kontekście żądanie J. K., by wydać mu pozwolenie na broń sportową typu karabinek BRNO do celu doskonalenia umiejętności strzeleckich w strzelaniu z broni myśliwskiej śrutowej należy uznać za niezrozumiałe i przedwczesne, zważywszy, że pozwolenia na broń do ochrony stawów rybnych nie uzyskał. Organ podkreślił przy tym, że osoby, które nie zamierzają uprawiać sportu strzeleckiego w żadnej formie (rekreacyjnie lub zawodniczo), a pomimo to pragnące doskonalić się w strzelaniu mogą zrealizować swoje dążenia korzystając z broni będącej na wyposażeniu wybranej strzelnicy, bowiem zgodnie z art. 11 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, używanie broni m. in. do celów szkoleniowych i sportowych na strzelnicy działającej na podstawie zezwolenia właściwego organu, pozwolenia na broń nie wymaga. Reasumując organ stwierdził, że samo powoływanie się przez J. K. na chęć doskonalenia umiejętności strzeleckich poprzez indywidualne treningi w sytuacji, gdy wprost stwierdza on, iż nie zamierza uprawiać sportu strzeleckiego, nie nakłada na organy Policji obowiązku wydania pozwolenia na broń sportową. W takim bowiem przypadku może on trenować na ogólnodostępnych strzelnicach. Także fakt spełnienia przez niego kryteriów formalnych określonych w art. 15 ustawy o broni i amunicji (brak karalności, zdolność zdrowotna i psychiczna do posługiwania się bronią, pozytywna opinia środowiskowa) nie stanowi okoliczności obiektywnie przekonujących o konieczności wyposażenia go w indywidualną broń palną do celów sportowych. Podtrzymując rozstrzygnięcie organu I instancji, Komendant Główny Policji podkreślił, że miał na względzie interes publiczny. W sytuacji bowiem, gdy strona nie wykazała w sposób niewątpliwy zasadności posiadania własnej broni palnej sportowej, wydanie jej pozwolenia nie byłoby zgodne z tymże interesem z punktu widzenia ochrony bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego. Dostęp do prawa do broni podlega bowiem ścisłej administracyjnej reglamentacji - jego uzyskanie jest możliwe na podstawie zgody właściwych organów wyrażonej w drodze decyzji administracyjnej. Nie każda bowiem osoba może uzyskać pozwolenie na broń, natomiast jeśli jest tym zainteresowana, to stosownie do art. 10 ust. 1 ustawy zobowiązana jest wskazać okoliczności, które rozstrzygnięcie zgodne z jej wolą uzasadniają. W sprawach takich muszą to być okoliczności w sposób szczególny wyróżniające wnioskodawcę na tle ogółu obywateli, którzy takiego prawa nie posiadają i w sposób oczywisty potwierdzające potrzebę wyposażenia go w prywatną broń do wnioskowanego celu. Przedstawione przez J. K. argumenty nie przekonały organów Policji, iż w jego przypadku zachodzą na tyle szczególne warunki, że koniecznym jest przyznanie mu prawa do posiadania indywidualnej broni palnej do celów sportowych. Takiemu rozstrzygnięciu sprzeciwiają się racje interesu społecznego, których istotą - wynikającą z reglamentacyjnego charakteru ustawy o broni i amunicji - jest, aby pozwolenia na broń nie były wydawane ponad faktyczną i rzeczywistą potrzebę, określoną celem, do którego broń ma być przeznaczona. Odnosząc się natomiast do kwestii poruszonej przez J. K., a dotyczącej uszanowania jego praw nabytych na podstawie art. 52 ustawy broni i amunicji, organ odwoławczy wyjaśnił, że mocą tego przepisu ustawodawca zachował ważność pozwoleń na broń, a także legitymacji noszących nazwę "pozwolenia na broń" wydanych na podstawie ustawy z 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych, a tym samym poddał osoby je posiadające wszystkim powinnościom i prawom wynikającym z nowej regulacji prawnej. J. K. pozwolenie na broń palną sportową posiadał i dysponował również po wejściu w życie przepisów nowej ustawy o broni i amunicji (tym samym jej prawa nabyte były respektowane przez organy Policji). Z materiału dowodowego wynika jednak, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] [...] Komendant Wojewódzki Policji w R. cofnął to uprawnienie J. K. z uwagi na ustanie okoliczności, na podstawie których to uprawnienie uzyskał, tj. przynależności do klubu sportowego i zaprzestanie uprawiania strzelectwa. W chwili obecnej J. K. nie posiada pozwolenia na broń palną sportową, a zatem jego argumenty o potrzebie uszanowania przez organy Policji uprzednio nabytych praw są niezrozumiałe. Decyzja Komendanta Głównego Policji stała się przedmiotem skargi J. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów art. 52 ustawy o broni i amunicji. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniósł, że karabinek BRNO był w jego posiadaniu i użytkowaniu na podstawie wydanego pozwolenia z dnia [...] listopada 1997 r., a pod pretekstem zmiany przepisów o strzelectwie sportowym cofnięto mu pozwolenie na broń. Ponadto podniósł, że nigdy nie należał do klubu sportowego i nie uprawiał kwalifikowanego strzelectwa sportowego, wobec tego od czasu wydania pozwolenia na broń do chwili obecnej nic się w jego sytuacji nie zmieniło i nie ustały żadne okoliczności faktyczne, które byłyby podstawą do zabrania broni. Zdaniem skarżącego, art. 52 ustawy o broni i amunicji nie daje żadnych podstaw do cofnięcia wydanych wcześniej, przed wejściem w życie nowej ustawy, pozwoleń na broń. Skarżący wskazał, że nie uchybił żadnym przepisom, które skutkowałyby cofnięciem pozwolenia, a w szczególności nie zaistniały nowe okoliczności faktyczne, które obligowałyby wszczęcie postępowania i cofnięcia pozwolenia. Podkreślił, że zmiana stanu prawnego nie może w żadnym przypadku służyć do weryfikacji wydanych wcześniej pozwoleń na broń. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga J. K. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2010 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z/s w R. z dnia [...] października 2010 r. nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Na wstępie należy podkreślić, iż zagadnienie, które stanowi istotę sporu w przedmiotowej sprawie było przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów w postanowieniu z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt II OPS 6/09. Wprawdzie Sąd odmówił podjęcia uchwały mającej na celu wyjaśnienie przedstawionego przez Rzecznika Praw Obywatelskich zagadnienia prawnego: "Czy okolicznością uzasadniającą w myśl art. 10 ust.1 w związku z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) wydanie pozwolenia na broń jest uprawianie sportu strzeleckiego, czy też uprawnianie tego sportu z wyróżniająco wysokim poziomem wyników?", to jednak z uzasadnienia tego postanowienia wynikają pewne wskazówki, co do sposobu interpretacji przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Brzmienie tego przepisu przemawia za przyjęciem, że decyzja w sprawie pozwolenia na broń ma zatem charakter decyzji związanej. Wykazanie bowiem istnienia okoliczności, które z zasady uzasadniają wydanie pozwolenia na broń, przy jednoczesnym braku ustawowych przeciwwskazań (art. 15 ustawy), zobowiązuje organy Policji do wydania pozwolenia na broń. Jednocześnie nie sposób nie dostrzec, iż to "związanie" organu ma szczególny wymiar, nadający mu pewne cechy uznaniowości (por. M. Filar, Prawo do posiadania broni palnej jako obywatelskie prawo podmiotowe, PiP 1997, nr 5, s. 43-44). Dzieje się tak za sprawą sformułowań, jakich ustawodawca używa w przepisach ustawy – zwrotów ocennych i zwrotów niedookreślonych, które wymagają przeprowadzenia procesu odkodowania, m.in. takich jak "uzasadniona obawa", "uzasadnione okoliczności". W art. 10 ust. 3 tej ustawy prawodawca postanowił, iż pozwolenie na broń może być wydane w szczególności w następujących celach: ochrony osobistej lub ochrony bezpieczeństwa innych osób oraz mienia (pkt 1), łowieckich (pkt 2), sportowych (pkt 3), kolekcjonerskich (pkt 4), pamiątkowych (pkt 5), szkoleniowych (pkt 6). A zatem, przepis art. 10 ustawy o broni i amunicji, określając przesłanki wydania pozwolenia na broń, posługuje się pojęciem uzasadnionych okoliczności i celów, dla których takie pozwolenie może być wydane. Takim celem jest m. in. uprawianie sportu strzeleckiego. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów w powołanym wyżej postanowieniu z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt II OPS 6/09 zgodził się z traktowaniem przepisu art. 10 ust. 3 ustawy jako przesłanki wydania pozwolenia na broń, przy czym podkreślił, iż należy dopuścić możliwość postrzegania katalogu celów, o których mowa w art. 10 ust. 3 ustawy, jako pomocniczego źródła dyrektyw interpretacyjnych, wskazujących w przykładowy sposób, w jakich sferach stosunków społecznych należy poszukiwać cech i okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń. Proces odkodowania znaczenia użytego przez ustawodawcę zwrotu niedookreślonego "uzasadnione okoliczności" może zatem nawiązywać do przywołanej kategorii prawnej "celów" wydania pozwolenia na broń. Wyszczególnione cele odwołują się bowiem do zjawisk i stanów rzeczy ujętych na tyle w generalny sposób, iż muszą się w jakimś stopniu pokrywać z okolicznościami uzasadniającymi wydanie pozwolenia na broń, w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy. Analiza językowa sformułowania "uzasadnione okoliczności" pozwala w związku z tym uznać, że sytuacje i fakty, na które powołuje się osoba występująca o pozwolenie na broń, według ustawodawcy, muszą być usprawiedliwione, słuszne i mieć odzwierciedlenie w rzeczywistości (por. LEX nr 577571). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w niniejszym składzie podziela ten pogląd. Użycie przez ustawodawcę zwrotów ocennych w przepisie normującym wydawanie pozwolenia na broń uniemożliwia jakiekolwiek abstrakcyjne określenie pozytywnych przesłanek wydania decyzji. A zatem, prawidłowe zastosowanie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji wymaga nadania zawartemu w przepisie zwrotowi ocennemu konkretnej treści. W takiej zaś sytuacji autorytatywne stwierdzenie, jakie przyczyny usprawiedliwiają wydanie pozwolenia na broń sportową, a jakie muszą być uznane za niewystarczające, może nastąpić jedynie a casu ad casum. "Uprawianie sportu strzeleckiego" jest wyrażeniem nieposiadającym definicji legalnej, które poprzez swoją niedookreśloność, nie pozwala określić koniecznych warunków ustalenia jego znaczenia. Do każdego z przypadków podchodzić należy indywidualnie. To zaś może oznaczać różny sposób konkretyzacji przesłanek, których zaistnienie może być zrównane z wystąpieniem w danej sprawie okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń. Nie można wykluczyć, że to co w jednej sprawie będzie mogło zostać uznane za wystarczającą podstawę faktyczną wydania pozwolenia na broń sportową w innej sprawie okaże się niewystarczające. Kwestie związane z uprawianiem sportu strzeleckiego w konkretnych sprawach mogą zostać odmiennie ocenione, a to np. z uwagi na aktywność sportową osoby ubiegającej się o wydanie pozwolenia na broń. Przypomnieć należy, że J. K. zwracając się z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń sportową wskazał, iż zamierza się szkolić w strzelaniu, co jest niezbędne w sytuacji, gdy ubiega się o pozwolenie na broń myśliwską do ochrony stawów rybnych. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że nawet w przypadku uzyskania przez J. K. pozwolenia na broń myśliwską do wskazanego celu, jego żądanie byłoby bezzasadne. Biegłość w posługiwaniu się daną bronią i precyzję w trafianiu do celu daje bowiem trening z tej broni, w strzelaniu z której dana osoba chce się doskonalić. W tym kontekście żądanie J. K., by wydać mu pozwolenie na broń sportową typu karabinek BRNO do celu doskonalenia umiejętności strzeleckich w strzelaniu z broni myśliwskiej śrutowej należy uznać za niezrozumiałe. Ponadto wskazać należy, że osoby, które nie zamierzają uprawiać sportu strzeleckiego w żadnej formie, a pomimo to pragnące doskonalić się w strzelaniu mogą zrealizować swoje dążenia korzystając z broni będącej na wyposażeniu wybranej strzelnicy, bowiem zgodnie z art. 11 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, używanie broni m. in. do celów szkoleniowych i sportowych na strzelnicy działającej na podstawie zezwolenia właściwego organu, pozwolenia na broń nie wymaga. Tak więc organ prawidłowo uznał, że samo powoływanie się przez J. K. na chęć doskonalenia umiejętności strzeleckich poprzez indywidualne treningi w sytuacji, gdy wprost stwierdza, iż nie zamierza uprawiać sportu strzeleckiego, nie nakłada na organy Policji obowiązku wydania pozwolenia na broń sportową. Fakt zaś spełnienia przez skarżącego kryteriów formalnych określonych w art. 15 ustawy o broni i amunicji (brak karalności, zdolność zdrowotna i psychiczna do posługiwania się bronią, pozytywna opinia środowiskowa) nie stanowi okoliczności obiektywnie przekonujących o konieczności wyposażenia go w indywidualną broń palną do celów sportowych. Wskazać należy, że organ wydając zaskarżoną decyzję miał na względzie interes publiczny. W sytuacji bowiem, gdy skarżący nie wykazał w sposób niewątpliwy zasadności posiadania własnej broni palnej sportowej, wydanie mu pozwolenia nie byłoby zgodne z tymże interesem z punktu widzenia ochrony bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazał, iż w jego przypadku zachodzą na tyle szczególne warunki, że koniecznym jest przyznanie mu prawa do posiadania indywidualnej broni palnej do celów sportowych. Takiemu rozstrzygnięciu sprzeciwiają się racje interesu społecznego, których istotą - wynikającą z reglamentacyjnego charakteru ustawy o broni i amunicji - jest, aby pozwolenia na broń nie były wydawane ponad faktyczną i rzeczywistą potrzebę, określoną celem, do którego broń ma być przeznaczona. Odnosząc się natomiast do kwestii naruszenia przez organ praw nabytych przez skarżącego na podstawie art. 52 ustawy broni i amunicji, to Sąd tego zarzutu nie podziela. Mocą bowiem tego przepisu ustawodawca zachował ważność pozwoleń na broń, a także legitymacji noszących nazwę "pozwolenia na broń" wydanych na podstawie ustawy z 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych, a tym samym poddał osoby je posiadające wszystkim powinnościom i prawom wynikającym z nowej regulacji prawnej. Jak wynika z akt sprawy J. K. pozwolenie na broń palną sportową posiadał i dysponował również po wejściu w życie przepisów nowej ustawy o broni i amunicji (tym samym jej prawa nabyte były respektowane przez organy Policji). Z materiału dowodowego wynika jednak, że decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w R. cofnął to uprawnienie J. K. z uwagi na ustanie okoliczności, na podstawie których to uprawnienie uzyskał, tj. przynależności do klubu sportowego i zaprzestanie uprawiania strzelectwa. W chwili obecnej J. K. nie posiada pozwolenia na broń palną sportową, a zatem jego argumenty o potrzebie uszanowania przez organy Policji uprzednio nabytych praw są niezrozumiałe. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż organ poprawnie ocenił, że skarżący nie wykazał okoliczności uzasadniających wydanie mu takiego pozwolenia. Brak bowiem czynnego uprawiania strzelectwa sportowego nie pozwala stwierdzić, że zachodzi rzeczywista potrzeba posiadania indywidualnej broni sportowej. Ponadto wskazać należy, że organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 kpa) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 kpa). W ocenie Sądu z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ rozważył cały materiał dowodowy oraz wystarczająco wyjaśnił kryteria, którymi kierował się przy podejmowaniu decyzji, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że organ nie dopuścił się naruszenia prawa przyjmując, że skarżący nie wykazał, iż istniejące okoliczności uzasadniają wydanie mu pozwolenia na broń indywidualną. Zaskarżona decyzja była zatem zgodna z prawem. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji