II SA/Wa 1770/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Jacek Fronczyk, Ewa Pisula-Dąbrowska, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2013 r. sprawy ze skargi Centrum [...] na uchwałę Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania w sprawie odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie umowy o pracę postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić Centrum [...] kwotę 200 zł (dwieście złotych), tytułem zwrotu wpisu sądowego. W dniu 10 maja 2012 r. do Okręgowej Rady Pielęgniarek i Położnych w [...] wpłynął wniosek pracodawcy - Centrum [...] o wyrażenie zgody na rozwiązanie umowy o pracę z K. B., w trybie art. 17 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o samorządzie pielęgniarek i położnych (Dz.U. nr 174, poz. 1038 ze zm.). Uchwałą z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...]Okręgowa Rada Pielęgniarek i Położnych w [...] odmówiła wyrażenia zgody na rozwiązanie umowy o pracę z K. B., pełniącą funkcję [...] w kadencji 2011 do 2015 r. Pismem z dnia 28 czerwca 2012 r. Centrum [...] złożyło odwołanie od tej uchwały, w którym podniesiono, że przedmiotowa sprawa jest sprawą administracyjną, podlegającą reżimowi Kodeksu postępowania administracyjnego i przedstawiono szereg zarzutów kwestionujących zasadność merytoryczną podjętej uchwały. Prezydium Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych uchwałą z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 21 ust. 4 ustawy o samorządzie pielęgniarek i położnych oraz art. 134 K.p.a. stwierdziło niedopuszczalność odwołania Centrum [...] od uchwały Okręgowej Rady Pielęgniarek i Położnych w [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...]. W uzasadnieniu Prezydium Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych przytoczyło treść art. 134 K.p.a. oraz wskazało, że w orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje m.in. przypadki przedmiotu zaskarżenia (uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 1999 r., ONSA 1999 r. nr 4, poz. 119). Organ wskazał też, że uchwała Okręgowej Rady Pielęgniarek i Położnych w [...] dotyczyła wyrażenia zgody na rozwiązanie umowy o pracę, w trybie art. 17 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie pielęgniarek i położnych. W myśl tego przepisu, pracodawca nie może bez zgody właściwej rady, wypowiedzieć lub rozwiązać umowy o pracę ani wypowiedzieć warunków pracy lub płacy pielęgniarce lub położnej pełniącej funkcję zastępcy rzecznika odpowiedzialności zawodowej w czasie pełnienia oraz w okresie jednego roku po ustaniu kadencji. W ocenie Prezydium Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, powyżej określona kompetencja Okręgowej Rady Pielęgniarek i Położnych i zapadłe rozstrzygnięcie (wyrażenie zgody lub jej brak) ma charakter czynności z zakresu prawa pracy. Nie jest to natomiast orzekanie w sprawie administracyjnej, stąd podjęta uchwała nie jest decyzją administracyjną. Organ wskazał również, że zgoda w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie pielęgniarek i położnych wywołuje skutki jedynie na płaszczyźnie prawa pracy. Uchwała powyższa stała się przedmiotem skargi Centrum [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych, zarzuciło naruszenie art. 1 pkt 2 K.p.a. poprzez błędne jego zastosowanie, polegające na ocenie, że uchwała Okręgowej Rady Pielęgniarek i Położnych w sprawie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z [...] na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 2 ustawy o samorządzie pielęgniarek i położnych nie jest sprawą administracyjną i w konsekwencji od uchwały podjętej w tej sprawie środki odwoławcze nie przysługują. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, ewentualnie o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uzasadniając swoje stanowisko organ ponowił argumenty zawarte w zaskarżonej uchwale o niedopuszczalności odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie było niedopuszczalne. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej jako "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach powyżej określonych. Katalog skarg na określone w art. 3 § 2 P.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność, rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują sądową kontrolę. Stosownie bowiem do treści art. 3 § 3 P.p.s.a. ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. W myśl art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie z treści wniesionej przez skarżącego skargi wynika, że dotyczy ona uchwały Okręgowej Rady Pielęgniarek i Położnych w [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] , którą odmówiono wyrażenia zgody na rozwiązanie umowy o pracę z K. B., pełniącą funkcję [...], o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie pielęgniarek i położnych. W myśl tego przepisu pracodawca nie może bez zgody właściwej rady, wypowiedzieć lub rozwiązać umowy o pracę ani wypowiedzieć warunków pracy lub płacy pielęgniarce lub położnej pełniącej funkcję zastępcy rzecznika odpowiedzialności zawodowej w czasie jej pełnienia oraz w okresie jednego roku po ustaniu kadencji. Podkreślić należy, że określona kompetencja Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych i zapadłe rozstrzygnięcie ma charakter czynności wywołującej skutki jedynie z zakresu prawa pracy. Wniosek taki wynika z zapisu powołanego wyżej art. 17 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie pielęgniarek i położnych. Ponadto, jak wynika z przepisu art. 17 ust. 2 ustawy, pracodawca może wypowiedzieć warunki pracy lub płacy bez zgody właściwej rady, jeżeli zachodzą przesłanki określone w art. 43 Kodeksu pracy. Tak więc wskazać należy, że zapis art. 17 ust. 1 pkt 2 ustawy jest przepisem szczególnym w odniesieniu do ogólnych zasad wynikających z przepisów Kodeksu pracy a nie z przepisów materialnego prawa administracyjnego. Istotą zakazu, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie pielęgniarek i położnych jest wzmożona ochrona trwałości stosunku pracy pracownika i stanowi ona rozwinięcie zasad wyrażonych w treści art. 45 § 3 K.p. i art. 57 § 2 K.p. Podobne uregulowanie zawarte jest w treści art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz.U. z 2001 r. nr 79, poz. 854 ze zm.). Jak wynika z akt sprawy, K. B. zatrudniona była w Centrum [...] na umowę o pracę. Stosownie zaś do przepisu art. 44 Kodeksu pracy pracownik może wnieść odwołanie od wypowiedzenia umowy o pracę do Sądu pracy, o którym mowa w Dziale 12 tego Kodeksu. Zgodnie zaś z art. 242 § 1 K.p. pracownik może dochodzić swoich roszczeń ze stosunku pracy na drodze sądowej. Kwestia ta nie odpowiada zatem żadnemu z działań organów administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 i § 3 P.p.s.a. Nie budzi zatem wątpliwości, że powyższa sprawa jest sprawą z zakresu prawa pracy i nie należy ona do właściwości sądu administracyjnego. W konsekwencji uprawniony jest pogląd, że skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna bowiem dotyczy sprawy wyłączonej z właściwości sądów administracyjnych. Jest ona bowiem objęta właściwością sądów pracy i ubezpieczeń społecznych. Z tego względu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., skargę należało odrzucić. O zwrocie wpisu postanowiono w pkt 2 sentencji na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.