II SA/Wa 1778/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska,, Adam Lipiński (spr.), Protokolant Małgorzata Kędzielewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2009 r. sprawy ze skargi W. K. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania: 1) uchyla zaskarżone postanowienie 2) zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz W. K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego. Komendant Stołeczny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2008 r. zwolnił W. K. z dniem [...] września 2008 r. ze służby w Policji. Rozkaz ten został opatrzony rygorem natychmiastowej wykonalności. Podstawę prawną jego wydania stanowiły przepisy art. 41 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.). W uzasadnieniu rozkazu organ wskazał, że policjant orzeczeniem Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] czerwca 2008 r. został uznany za winnego popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i wymierzono mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Od powyższego rozkazu z dnia [...] sierpnia 2008 r. odwołanie wniósł pełnomocnik W. K., załączając odpis udzielonego przez policjanta pełnomocnictwa do jego sprawy w postępowaniu dyscyplinarnym. Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] września 2008 r., na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdził niedopuszczalność odwołania, gdyż pełnomocnik sporządzający to odwołanie nie był właściwie legitymowany. Pełnomocnictwo do obrony w postępowaniu administracyjnym jest bowiem pełnomocnictwem szczególnym i nieupoważniającym do reprezentowania W. K. w postępowaniu administracyjnym o zwolnienie ze służby w Policji. Od powyższego postanowienia pełnomocnik W. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o oddalenie zaskarżonego postanowienia i rozkazu personalnego z dnia [...] sierpnia 2008 r., uchylenie o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W skardze zarzucono naruszenie art. 103 § 1 kc – przez jego niezastosowanie przez organ oraz naruszenie art. 6, art. 34, art. 40 § 2, art. 63 § 3, art. 64 § 2 i art. 109 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie. Podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, podkreślił, że pełnomocnictwo w sprawie dyscyplinarnej nie jest pełnomocnictwem ogólnym i dlatego wyłącza możliwość działania pełnomocnika w innej sprawie administracyjnej. Inna jest nadto instytucja obrony w postępowaniu dyscyplinarnym, a inna w sprawie administracyjnej. W ocenie organu, brak należytego umocowania do wniesienia odwołania powoduje niedopuszczalności odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga jest trafna w zakresie, w którym zarzuca naruszenie przez organ art. 64 § 2 k.p.a. i wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W pozostałym zakresie zarzuty skargi są chybione. Organ trafnie dostrzegł dołączenie do odwołania nieprawidłowego pełnomocnictwa. Pełnomocnictwo do obrony policjanta w postępowaniu dyscyplinarnym jest pełnomocnictwem szczególnym i nie uprawnia do reprezentowania mandata w innych jego sprawach – także w sprawie administracyjnej, której przedmiotem jest zwolnienie ze służby w Policji. Przy czym, co jest tu istotne, organ nie kwestionuje prawidłowości pełnomocnictwa do obrony w sprawie dyscyplinarnej, tylko wskazuje na bezskuteczność posługiwania się przez pełnomocnika takim pełnomocnictwem w innej, nieobjętej w nim (tym pełnomocnictwie) sprawie. Jednakże, pomimo prawidłowej kwalifikacji posłużenia się przez pełnomocnika nieodpowiednim do przedmiotowej sprawy pełnomocnictwem, organ nie zastosował, przewidzianego w art. 64 § 2 k.p.a., obowiązku wezwania wnoszącego odwołanie do usunięcia braków – tu dołączenia odpowiedniego pełnomocnictwa. Zatem przedwczesne było zastosowanie przez organ art. 134 k.p.a., z pominięciem instytucji wezwania do usunięcia braku odwołania. Zaniechanie wezwania wnoszącego odwołanie do uzupełnienia braku – w postaci dostarczenia właściwego pełnomocnictwa pod rygorem przewidzianym w art. 64 § 1 k.p.a. i stwierdzenie niedopuszczalności odwołania bez umożliwienia stronie usunięcia tego braku – stanowi naruszenie art. 7, art. 9 w zw. z art. 64 § 1 k.p.a. (porównaj B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do KPW, ....). Identyczne stanowisko zawarto w komentarzu do art. 64 k.p.a. w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Zakamycze, 2005 r., wyd. II: "Przepis art. 64 § 2 powinien być interpretowany przy uwzględnieniu dyrektyw wynikających z zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym art. 7 i 9. W wyroku NSA z dnia 6 listopada 1985 r., I SA 1935/85, niepublikowany, przyjęto, że: "Artykuł 64 § 2 k.p.a. upoważnia jedynie właściwy organ administracji do pozostawienia podania bez rozpoznania, jeżeli nie czyni ono zadość wymaganiom prawa, a wskazanych braków nie usunięto w wyznaczonym terminie. Niewykonanie żądania opartego na art. 64 § 2 k.p.a. nie może stanowić podstawy do rozstrzygnięcia żądania strony na jej niekorzyść. Rozstrzygnięcie sprawy co do jego istoty może nastąpić po dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego przez przyznanie stronie praw lub ustalenie obowiązków wynikających z przepisów prawa materialnego"; w wyroku NSA z dnia 14 stycznia 1993 r., II SA 1308/92, PiŻ 1994, nr 14, s. 15, uznano, że: "1. Niedołączenie pełnomocnictwa przy podaniu o wszczęcie postępowania administracyjnego jest jednym z braków podania, o którym mowa w art. 64 § 2 k.p.a. 2. Niedokonanie przez organ administracji wezwania wnoszącego podanie do złożenia pełnomocnictwa na piśmie lub zgłoszenia do protokołu w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że niedopełnienie tej czynności spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania i wydania decyzji odmawiającej uwzględnienia zgłoszonego w podaniu żądania z powodu braku umocowania, jest nie tylko istotnym naruszeniem przepisu art. 64 § 2 k.p.a., lecz stanowi także naruszenie zasady informowania określonej w art. 9 k.p.a. 3. Niezłożenie pełnomocnictwa w terminie zakreślonym w wezwaniu do jego złożenia, zawierającym pouczenie o skutkach niezłożenia prowadzi do wydania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. decyzji o pozostawienie podania bez rozpoznania". Taki też sposób postępowania – zastosowanie art. 64 § 2 k.p.a. – wskazuje uzasadnienie orzeczenia sądów administracyjnych, to jest wyrok NSA z 5 grudnia 2006 r. w sprawie I OSK 472/06, a także wyrok WSA z dnia 8 marca 2007 r. w sprawie I SA/Wa 52/07, na które to orzeczenie powołuje się zresztą organ. W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie. Komendant Główny Policji, ponownie rozpatrując niniejszą sprawę, powinien na zasadach art. 64 § 2 wezwać pełnomocnika W. K. do stosowanego uzupełnienia odwołania – dostarczenia prawidłowego pełnomocnictwa. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku. W zakresie kosztów orzeczono zgodnie z treścią art. 200 wskazanej wyżej ustawy.