II SA/Wa 1786/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung po rozpoznaniu w dniu 22 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. L. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2013 r. o sygn. akt II SA/Wa 536/13 postanawia: - odrzucić skargę o wznowienie postępowania - R. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania sądowego, zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2013 r. o sygn. akt II SA/Wa 536/13, którym oddalono jego skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu skargi jako podstawę wznowienia przytoczył treść art. 271 pkt 2 oraz art. 273 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Skarżący podał, że w dniu 23 marca 2013 r. otrzymał zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 23/13 i z jego treści dowiedział się o instytucji wznowienia postępowania. Wyjaśnił, że skargę wnosi w ustawowym, trzymiesięcznym terminie, przy czym, rozpoczęcie biegu terminu nastąpiło z chwilą doręczenia odpisu nieprawomocnego wyroku WSA w Warszawie z dnia 16 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 536/13 wraz z uzasadnieniem, tj. z dniem 17 czerwca 2013 r. Jednocześnie, powołując się na treść przepisu art. 277 ppsa w zw. z art. 271 pkt 2 ppsa, podkreślił, że w sytuacji, gdy podstawą wznowienia jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji, to termin trzymiesięczny winien być liczony od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona. Zaznaczył też, że w przypadku tego rodzaju podstawy wznowieniowej, zgodnie z przepisem art. 278 ppsa, nie upłynął pięcioletni termin od uprawomocnienia się orzeczenia na złożenie żądania wznowienia postępowania. W pozostałej części uzasadnienia skargi skarżący nie odniósł się do przywołanych podstaw wznowieniowych, opisał jednak przebieg poszczególnych postępowań administracyjnych przeprowadzonych przez organy Policji w których był stroną. Nadto wymienił akty administracyjne wydane w powyższych postępowaniach. Sformułował również szereg zarzutów wobec organów Policji, dotyczących m.in. właściwości organów. Wymienił i opisał postępowania sądowoadministracyjne, wywołane wniesionymi przez siebie skargami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy, można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Stosownie zaś do art. 271 pkt 2) cytowanej ustawy, można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możliwości działania. Natomiast na podstawie art. 273 § 2 powołanej ustawy, można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Według art. 273 § 3 ppsa, można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. Z kolei w myśl art. 277 ustawy, skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę (art. 280 § 1 ustawy). Przesłanki wznowienia postępowania zostały wyliczone przez ustawodawcę w sposób niepozwalający na ich dowolne poszerzanie czy interpretację są jednoznacznie wyszczególnione, tworzą katalog zamknięty. Oznacza to, że wznowienia postępowania można żądać tylko wówczas, gdy wykaże się, że w sprawie zachodzi jedna bądź kilka ustawowo określonych podstaw wznowienia. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy podnieść należy, że wniesiona przez R. L. skarga o wznowienie postępowania sądowego jest niedopuszczalna. Skarżący w skardze o wznowienie wywodzi jej zasadność z samego faktu powzięcia wiadomości o instytucji wznowienia. Wskazuje, że o możliwości wznowienia dowiedział się z treści doręczonego mu zarządzenia w innej sprawie prowadzonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Jednakże ta okoliczność nie może być uznana za podstawę wznowienia, ponieważ nie znajduje oparcia w przepisach regulujących samą instytucje wznowienia. W odniesieniu do ustawowych podstaw wznowienia skarżący poprzestał jedynie na przytoczeniu treści przepisów je regulujących. W zakresie przesłanki unormowanej w art. 271 pkt 2 ppsa, skarżący nie podał żadnej okoliczności, która wskazywałaby, że w postępowaniu prowadzonym pod sygn. akt II SA/Wa 536/13 nie miał zdolności sądowej lub procesowej. Skarżący nie wykazał też, że zachodzi jakikolwiek związek przyczynowy między naruszeniem prawa procesowego w postępowaniu zakończonym wyrokiem o sygn. akt II SA/Wa 536/13, a pozbawieniem go możności działania w tym postępowaniu. Wykazanie zaś takiego związku jest warunkiem koniecznym dopuszczalności skargi o wznowienie opartej na tej właśnie podstawie. Opierając skargę o wznowienie na podstawie przewidzianej w art. 273 § 2 i § 3 ppsa, skarżący nie wskazał wykrytych później okoliczności faktycznych czy środków dowodowych, nie wskazał też jakiegokolwiek prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej (II SA/Wa 536/13) sprawy. Mimo cytowania w skardze przepisów dających podstawę do wznowienia postępowania, w rzeczywistości w niniejszej sprawie podstawy te nie występują. Sąd nie ma możliwości doszukiwania się przesłanek wznowienia w oderwaniu od sformułowań zawartych w skardze. Zasada niezwiązania sądu granicami środka zaskarżenia w kształcie, w jakim obowiązuje ona w postępowaniu zwykłym, toczącym się przed sądem pierwszej instancji, nie znajduje w takim przypadku zastosowania (zob. postanowienie NSA z dn. 13.03.2008 r., sygn. akt II FSK 115/07, Lex nr 480263). Sąd nie odniósł się do kwestii zachowania terminu do wniesienia skargi bowiem brak ustawowej podstawy wznowienia stanowi obowiązek odrzucenia wniosku o wznowienie postępowania, bez potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania terminu (zob. postanowienie NSA z 03.06.2004 r. sygn. akt OW 87/04). Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.