II SA/Wa 1801/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.) Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2011 r. sprawy ze skargi A. T. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści oddala skargę Minister Obrony Narodowej postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. nr [...], na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] z dnia [...] lipca 2010 r., o odmowie wydania A. T. zaświadczenia żądanej treści. W motywach uzasadnienia organ podał, że w dniu [...] lipca 2010 r. [...] A. T. złożył do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] wniosek o wydanie zaświadczenia, które wskazywałoby na podstawie jakiego aktu wykonawczego organu nadrzędnego Dyrektor WBE w [...]przeprowadza waloryzację jego emerytury od 1999 r. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę. Organ podniósł, że A. T. nie wykazał istnienia interesu prawnego do uzyskania żądanego zaświadczenia. Podkreślił, że wnioskodawca w istocie neguje prawidłowość naliczenia jego emerytury wojskowej, a tryb zaświadczeniowy nie może służyć rozstrzyganiu o określonych prawach czy obowiązkach osoby wnioskującej. Ponadto wskazał, że zaświadczenie stanowi urzędowe potwierdzenie pewnego stanu rzeczy, zatem jeżeli problematyka, której dotyczy żądanie jest sporna, to wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem jest niemożliwe. Zaświadczenie bowiem nie może rozstrzygać czegokolwiek, a jedynie potwierdza zaistniałe fakty lub stan prawny. A. T. złożył na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniósł o: - uchylenie w całości postanowienia Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] września 2010 r. oraz innych orzeczeń Ministra Obrony Narodowej i Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...], wydanych w związku z wniesionymi sprawami, - stwierdzenie nieważności wyżej wymienionych orzeczeń, postanowień z przyczyn określonych w przepisach art. 156 § pkt. 2, 3, 7 kodeksu postępowania administracyjnego; - stwierdzenie istnienia obowiązku wojskowego organu emerytalnego ustalenia z urzędu na nowo od dnia 1 lipca 2004 r. podstawy wymiaru świadczeń emerytalnych, poprzez zastąpienie zastosowanych niewłaściwych – zdaniem skarżącego - stawek do wyliczenia aktualnej podstawy wymiaru emerytury wojskowej, nowymi stawkami, zaszeregowanymi do grupy uposażenia [...]; - uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pełnych praw materialnych nabytych pierwszą, prawomocną decyzją administracyjną Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] z dnia [...] marca 1994 r. nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, przytaczając argumenty powołane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 217 § 2 oraz art. 218 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W niniejszej sprawie skarżący domagał się od organów administracji wydania zaświadczenia, które wskazywałoby na podstawie jakiego aktu wykonawczego organu nadrzędnego Dyrektor WBE w [...] przeprowadza waloryzację jego emerytury od 1999 r. Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że osoba ubiegająca się o zaświadczenie powinna wykazać swój interes prawny, jeżeli zaś urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego nie wymaga przepis prawa, a samo zaświadczenie ma jedynie potwierdzać istniejący stan – określone okoliczności faktyczne lub prawne. Należy podkreślić, że przedmiotem postępowania wyjaśniającego w sprawie zaświadczeń nie może być analizowanie zmian w stanie prawnym i wyprowadzanie z tego odpowiednich wniosków, ani dokonywanie ocen prawnych, jak i wykładni prawa (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 929/08 i z dnia 9 października 2008 r., sygn. akt II SA/Wr 382/08, a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2009 r., sygn. akt II OSK 48/09). Zatem jeżeli problematyka, której dotyczy żądanie strony jest sporna, to wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem nie jest możliwe. Tryb zaświadczeniowy nie może służyć rozstrzyganiu o określonych prawach czy obowiązkach osoby wnioskującej. Żądania skarżącego nie można było też zakwalifikować, jako dotyczącego sfery faktów. Ponadto skarżący nie wykazał w przedmiotowej sprawie istnienia swego interesu prawnego. Podkreślić też należy, że organ w żądanym zakresie nie prowadzi ewidencji, rejestrów, bądź innej dokumentacji, zawierającej dane, będące podstawą do wydania zaświadczenia. Słusznie zatem, organy obu instancji uznały, iż brak było podstaw do ubiegania się o zaświadczenie żądanej treści na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 kpa. Należy również wskazać, że pozostałe zarzuty skargi oraz wnioski, dotyczące wysokości i sposobu waloryzacji świadczenia emerytalnego oraz naruszenia przepisów w zakresie waloryzacji świadczenia emerytalnego, nie mogą być przedmiotem kontroli przez sąd administracyjny w postępowaniu w sprawie odmowy wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę. Zasady odwołań od decyzji emerytalnych żołnierzy zawodowych reguluje ustawa z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66 ze zm.). Jak wynika z akt sprawy, skarżący korzystał z powyższych trybów odwoławczych przed sądem powszechnym. Natomiast tryb wydania zaświadczenia, o którym stanowi art. 217 i następne kpa, nie może służyć – jak już wyżej wskazano - do rozstrzygania sporów prawnych pomiędzy emerytowanym żołnierzem zawodowym, a wojskowym organem emerytalnym w zakresie prawidłowości waloryzowania emerytury i wykładni przepisów związanych z tym zagadnieniem. Tym bardziej, że sprawy te nie podlegają właściwości sądów administracyjnych. W ocenie Sądu, podjęte w niniejszej sprawie postanowienia są prawidłowe. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.