II SA/Wa 1802/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska Sędzia WSA Danuta Kania (spr.) Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2015 r. sprawy ze skargi T. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej – oddala skargę – Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej: "k.p.a." oraz art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a i pkt 4 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. orzekającą o utracie przez T. D. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] grudnia 2013 r. z powodu niestawiennictwa w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: T. D. została zarejestrowana w Urzędzie Pracy [...] w dniu [...] maja 2003 r. Prezydent [...] decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. orzekł o uznaniu T. D. za osobę bezrobotną z dniem [...] maja 2003 r. oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Wymieniona uczestniczyła w projekcie pn. "[...]" prowadzonym przez Ośrodek Aktywizacji w W. [...] sp. z o.o., na który została skierowana przez Urząd Pracy [...]. Ośrodek Aktywizacji w W. [...] sp. z o.o. pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. wystąpił do Urzędu Pracy [...] o wykreślenie T. D. z listy osób biorących udział w projekcie z dniem [...] grudnia 2014 r. Prezydent [...] decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. orzekł o utracie przez wyżej wymienioną statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] grudnia 2013 r. z powodu niestawienia się w wyznaczonym terminie w urzędzie pracy i nie powiadomienia w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie swojej nieobecności. Od ww. decyzji T. D. złożyła odwołanie do Wojewody [...], wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła rażące naruszenie: - art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez jego zastosowanie, mimo, iż w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki wskazane w tym przepisie, co miało istotny wpływ na treść wydanej decyzji, - art. 33 ust. 4 pkt. 4 ww. ustawy poprzez uznanie, iż usprawiedliwienie nieobecności na spotkaniu z zewnętrznym dostawcą usług, tj. [...] Sp. z o.o. mogło nastąpić jedynie w oparciu dokument, podczas gdy z treści przepisu nie wynika konieczność przedłożenia dokumentu, możliwe jest zatem usprawiedliwienie nieobecności również drogą telefoniczną, - art. 61 § 4 k.p.a. poprzez niezawiadomienie skarżącej o wszczęciu wobec niej postępowania dotyczącego pozbawienia jej statusu osoby bezrobotnej, co miało istotny wpływ na treść wydanej decyzji, - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącej czynnego udziału w każdym stadium postępowania, na skutek niezawiadomienia jej o wszczętym przez Urząd postępowaniu mającym na celu pozbawienie skarżącej statusu osoby bezrobotnej, a także poprzez nieumożliwienie skarżącej wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, - art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w przedmiocie pozbawienia skarżącej statusu osoby bezrobotnej w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej. W motywach odwołania skarżąca podniosła w szczególności, iż w dniu [...] grudnia 2013 r. poinformowała telefonicznie spółkę Ośrodek Aktywizacji w W. [...] o niemożności stawienia się na wyznaczonym spotkaniu w dniu [...] grudnia 2013 r. z powodu wizyty w sądzie. Zaznaczyła, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że usprawiedliwienie niestawiennictwa bezrobotnego może nastąpić w każdy sposób, a więc również telefonicznie. Skoro skarżąca w sposób prawidłowy poinformowała o przyczynie niestawiennictwa, to nie zaistniała przesłanka nieusprawiedliwienia niestawiennictwa określona w art. 33 ust. 4 pkt 4 ww. ustawy. Wojewoda [...] nie stwierdził podstaw do uwzględnienia odwołania. Motywując powołaną na wstępie decyzję z dnia [...] lipca 2014 r. wskazał, iż stosownie do art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy (...). Zgodnie zaś z art. 33 ust. 4 pkt 4 ww. ustawy, starosta pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres 120 dni w przypadku pierwszego niestawiennictwa. Przepisy powyższe mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Organ odwoławczy wskazał, iż termin stawiennictwa skarżącego w ramach uczestniczenia w projekcie "[...]" wyznaczono na dzień [...] grudnia 2013 r. Wskazana data została ustalona wcześniej telefonicznie z Ośrodkiem Aktywizacji w W. [...] oraz nie była kwestionowana przez skarżącą w odwołaniu. Skarżąca została zatem w sposób prawidłowy poinformowana o terminie obowiązkowej wizyty. W dniu wyznaczonej wizyty skarżąca nie stawiła się i w ciągu kolejnych 7 dni nie powiadomiła o uzasadnionej przyczynie swojej nieobecności. Organ odwoławczy podkreślił, iż telefoniczne powiadomienie przez skarżącą Ośrodka Aktywizacji w W. [...] o braku możliwości stawiennictwa w dniu [...] grudnia 2014 r. nie spowodowało przesunięcia terminu wizyty. Skarżąca została poinformowana o konieczności dostarczenia dokumentu potwierdzającego uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa, tj. zaświadczenia z sądu, jednak wymaganego dokumentu nigdy nie dostarczyła. Organ odwoławczy podkreślił, iż dla zachowania statusu osoby bezrobotnej konieczne jest powiadomienie urzędu pracy w terminie 7 dni od dnia niestawiennictwa o uzasadnionej przyczynie nieobecności. Samo oświadczenie skarżącej o konieczności stawienia się w sądzie nie jest zatem wystarczające do uznania wskazanych okoliczności jako uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa. Organ nie może uznać wskazanej przyczyny za uzasadnioną jedynie w oparciu o twierdzenie niepoparte właściwym dokumentem. Zdaniem organu odwoławczego, zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wskazany przez skarżącą art. 33 ust. 4 pkt 3 ww. ustawy określa jedynie liczbę dni na jaką osoba bezrobotna traci status, natomiast w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji powołany został również art. 33 ust. 4 pkt 4 ww. ustawy będący podstawą do orzekania utraty statusu osoby bezrobotnej. W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie zostały również naruszone przepisy postępowania administracyjnego, w tym art. 10 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy podkreślił, iż skarżąca została poinformowana o przyczynach pozbawienia statusu osoby bezrobotnej, określonych w art. 33 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, czego dowodem jest jej własnoręczny podpis złożony na dokumencie "Informacja dla uczestnika projektu [...]" z dnia [...] czerwca 2013 r. Została zatem pouczona o konsekwencjach wynikających z niestawiennictwa w wyznaczonym przez Ośrodek Aktywizacji terminie wizyty. Skarżąca winna być zatem świadoma ciążących na niej obowiązków oraz konsekwencji wynikających z ich niedopełnienia. Końcowo organ odwoławczy podkreślił, iż projekt pilotażowy "[...]" jest pierwszym w Polsce przedsięwzięciem, w którym usługi aktywizacyjne adresowane są do osób bezrobotnych znajdujących się w szczególnie trudnej sytuacji na rynku pracy. Projekt ten jest realizowany jest na terenie województwa [...] przez zewnętrznego dostawcę usług - [...] Sp. z o.o. W ramach projektu osoba bezrobotna - uczestnik pilotażu - zostaje objęty usługami aktywizacyjnymi, tj. pakietem działań podjętych przez dostawcę usług i partnerów zmierzających do wprowadzenia go na rynek pracy. Uczestnictwo w projekcie pilotażowym "[...]" nie zwalnia osoby bezrobotnej z nałożonych na nią obowiązków, wynikających z posiadania tego statusu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r. T. D. wniosła o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2014 r. Podnosząc zarzuty analogiczne jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżąca wskazała w szczególności, iż w niniejszej sprawie nie miało miejsca zdarzenie polegające na jej niestawiennictwie w Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie przy jednoczesnym nieusprawiedliwieniu tej nieobecności. Skarżąca wprawdzie nie stawiła się na spotkaniu u dostawcy usług firmy [...] Sp. z o.o., jednak o niestawiennictwie tym poinformowała jeszcze przed wyznaczonym terminem (w dniu [...] grudnia 2013 r.), prosząc o zmianę terminu. Przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia mówi o niestawiennictwie w Urzędzie Pracy, nie zaś w jednostce prowadzącej szkolenia dla Urzędu Pracy i brak jest możliwości stosowania w tym przypadku wykładni rozszerzającej ww. przepisu. Gdyby zamiarem ustawodawcy było objęcie rygorem stwierdzenia utraty statusu osoby bezrobotnej również jednorazowe niestawiennictwo na spotkaniu w ramach wsparcia w poszukiwaniu pracy, dałby wyraz tej woli tworząc odpowiedni zapis w art. 33 ust. 4 pkt. 4 ww. ustawy, czego jednak nie uczynił. Skoro zaś przesłanka wskazana w tym przepisie nie zaistniała, oparcie wydanej decyzji na art. 33 ust. 4 pkt. 4 ww. ustawy było niedopuszczalne. Zdaniem skarżącej, organy orzekające błędnie przyjęły, iż usprawiedliwienie nieobecności może nastąpić wyłącznie w formie oryginału dokumentu (np. ZUS ZLA lub wezwania z Sądu), podczas gdy wymogu takiego nie przewiduje ww. przepis prawa, zaś w doktrynie i judykaturze wskazuje się, że usprawiedliwienie nieobecności może nastąpić w każdy sposób, w tym również telefonicznie. Skarżąca usprawiedliwiła swoją nieobecność telefonicznie, czego nie kwestionuje sam organ. Oznacza to, że przesłanka nieusprawiedliwienia nieobecności, wskazana w art. 33 ust. 4 pkt. 4 ww. ustawy, nie zaistniała. Skarżąca zaznaczyła, iż pozostając w stałym kontakcie telefonicznym z pracownikiem [...] Sp. z o.o. była zapewniana o tym, iż termin spotkania zostanie ustalony, jak tylko powróci do zdrowia, bowiem w okresie od dnia [...] grudnia 2013 r. do połowy lutego 2014 r. chorowała i nie mogła stawić się osobiście na spotkaniu. Jednocześnie pracownik ww. Spółki zapewniał ją, iż dokument pisemny potwierdzający brak możliwości stawienia się na spotkaniu w dniu [...] grudnia 2013 r. nie jest konieczny i wystarczy rozmowa telefoniczna. Skarżąca podniosła również, iż organ I instancji naruszył art. 61 § 4 k.p.a. poprzez niezawiadomienie jej o wszczęciu postępowania administracyjnego dotyczącego pozbawienia statusu osoby bezrobotnej, a także art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie jej czynnego udziału w każdym stadium postępowania, co miało istotny wpływ na treść wydanej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast stosownie do art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenia prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.), warunkuje uzyskanie i zachowanie statusu bezrobotnego od legitymowania się gotowością do podjęcia zatrudnienia. W celu potwierdzenia tej gotowości i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia, osoby bezrobotne mają obowiązek zgłaszania się w wyznaczonych terminach do właściwego powiatowego urzędu pracy. Obowiązek ten wynika z art. 33 ust. 3 ww. ustawy, zgodnie z którym bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Zgodnie natomiast z art. 33 ust. 4 pkt 4 ww. ustawy starosta pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw. Oznacza to, że w sytuacji, gdy bezrobotny wskazuje przyczynę niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy, każdorazowo organy orzekające powinny zbadać, czy mają do czynienia z uzasadnionym przypadkiem, o jakim mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 ww. ustawy. Podkreślenia wymaga fakt, że decyzja zapadająca w sprawie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ww. ustawy, ma charakter aktu związanego, o ile zostaną wykazane (ustalone) przesłanki w tym przepisie określone. Chodzi tu o dwa warunki, które muszą zachodzić równocześnie: po pierwsze - niestawienie się przez bezrobotnego w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym w terminie, po drugie - brak powiadomienia urzędu w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Ignorowanie tych dyscyplinujących wymogów naraża bezrobotnego na obligatoryjne sankcje. Ze względu na stylizację przepisu zamieszczonego w art. 33 ust. 4 pkt 4 ww. ustawy przyjąć należy, że co do zasady to na bezrobotnym spoczywa obowiązek wykazania braku możliwości zgłoszenia się w wyznaczonym terminie w organie zatrudnienia. Natomiast organ, w oparciu o przedłożone przez stronę wyjaśnienia i dowody, dokonuje oceny w kwestii istnienia przyczyny oraz tego, czy miała ona znamiona przyczyny uzasadnionej. Zatem w świetle powołanego przepisu regułą jest pozbawienie statusu bezrobotnego w razie niezgłoszenia się w urzędzie pracy i nieusprawiedliwienia niestawiennictwa w wyznaczonym terminie. Warunki uzasadniające odstąpienie od tej zasady muszą być postrzegane i interpretowane w sposób ścisły. Możliwość usprawiedliwienia niestawiennictwa ustawodawca łączy jednoznacznie z obowiązkiem wykazania uzasadnionej przyczyny nie zgłoszenia się do organu zatrudnienia. Zwrot "uzasadniona przyczyna" jest pojęciem niedookreślonym, którego ostateczną treść organ musi ustalić w oparciu o konkretny stan faktyczny danej sprawy. W orzecznictwie przyjmuje się, że uzasadnione przyczyny to okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody, na które nie miał on wpływu, na przykład nagła choroba lub inne nagłe zdarzenie typu pożar, powódź. Do stanu hipotetycznego zapisanego w art. 33 ust. 4 pkt 4 ww. ustawy należy zaliczyć zdarzenia nagłe, których zainteresowany nie mógł przewidzieć (por. wyroki NSA z dnia: 25 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 508/08 oraz 26 października 2010 r., sygn. akt I OSK 942/10; publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż organy orzekające zasadnie przyjęły, że ustalony stan faktyczny wyczerpuje hipotezę normy zawartej w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wobec niedopełnienia przez skarżącą obowiązków wynikających z ww. przepisu, Prezydent [...] zobligowany był do wydania decyzji pozbawiającej T. D. statusu osoby bezrobotnej, co też uczynił wydając decyzję z dnia [...] maja 2013 r., utrzymaną następnie w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r. Nie ma przy tym racji skarżąca twierdząc, że powołany art. 33 ust. 4 pkt 4 ww. ustawy nie miał zastosowania w niniejszej sprawie z tego powodu, iż "przepis ten mówi o niestawiennictwie w urzędzie pracy, nie zaś w jednostce prowadzącej wsparcie czy też szkolenia dla urzędu pracy (...)". Wskazać należy, że skarżąca uczestniczyła w projekcie pilotażowym pn. "[...]" przygotowanym przez Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej m.in. na terenie województwa [...]. Projekt ten stanowił pierwsze w Polsce przedsięwzięcie, którego celem było wypracowanie nowych mechanizmów współpracy wojewódzkich i powiatowych urzędów pracy z agencjami zatrudnienia oraz zasad finansowania i kontraktowania usług gwarantujących powrót na rynek pracy osób długotrwale bezrobotnych, znajdujących się w szczególnie trudnej sytuacji na rynku pracy. Środki na realizację ww. przedsięwzięcia pochodziły z rezerwy Funduszu Pracy. Usługi aktywizacyjne objęte ww. projektem realizowane były przez zewnętrznego dostawę usług wybranego w trybie przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 907 ze zm.). W przypadku województwa [...] dostawcą usług była [...] Spółka z o.o. z siedzibą w W. W ramach projektu osoba bezrobotna - uczestnik pilotażu objęty został szeregiem usług aktywizacyjnych o charakterze obligatoryjnym: (1) indywidualnym doradztwem zawodowym, w ramach którego stworzono Indywidualny Program Rozwoju Zawodowego - minimum 3 sesje doradcze, (2) opieką na etapie poszukiwania pracy - minimum 6 spotkań dla uczestnika, (3) pomocą w poszukiwaniu pracy, (4) opieką na etapie utrzymania pracy - minimum 1 spotkanie w miesiącu. Realizacja wsparcia doradczego miała miejsce w Ośrodku Aktywizacji przy ul. [...] w W. Z powyższego wynika, że projekt "[...]" był w istocie realizowany przez Urząd Pracy [...], zaś ww. Spółka występowała jedynie jako dostawca ww. usług aktywizacyjnych zleconych przez Urząd. Z tego względu, uczestnictwo w ww. projekcie nie powodowało zwolnienia osoby bezrobotnej z nałożonych na nią obowiązków wynikających z posiadanego statusu, a określonych w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, ani też możliwości odstąpienia przez organ od zastosowania obligatoryjnych sankcji w przypadku niedopełnienia tychże obowiązków. Dotyczy to w szczególności obowiązku zgłaszania się do Ośrodka Aktywizacji na spotkania wyznaczone w ramach realizacji ww. pakietu działań aktywizacyjnych w ustalonych terminach (art. 33 ust. 3 ustawy). Podkreślania przy tym wymaga, że zgodnie z treścią "Informacji dla uczestnika projektu pilotażowego [...]": "niestawienie się w terminie wyznaczonym przez dostawcę usług i niepowiadomienie go w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawienia, powoduje pozbawienie statusu bezrobotnego na okres 120 dni w przypadku pierwszego niestawienia, 180 dni w przypadku drugiego niestawienia, 270 dni w przypadku trzeciego i kolejnego niestawienia się w wyznaczonym terminie. Niestawienie się na spotkaniu w ramach pilotażu jest traktowane jako niestawiennictwo na obowiązkowej wizycie w Urzędzie Pracy [...]" (pkt 5). Skarżąca, jak wynika z akt sprawy, zapoznała się z treścią ww. "Informacji (...)" w dniu [...] czerwca 2014 r., co potwierdziła własnoręcznym podpisem. Z ustaleń poczynionych przez organy orzekające, niekwestionowanych przez skarżącą, wynika, że termin jej stawiennictwa w ramach uczestnictwa w ww. projekcie "[...]" został wyznaczony na dzień [...] grudnia 2013 r. W dniu [...] grudnia 2013 r. skarżąca telefonicznie poinformowała Ośrodek Aktywizacji o niemożności stawienia się na spotkaniu w dniu [...] grudnia 2014 r. z powodu konieczności stawiennictwa w sądzie. Skarżąca nie przedłożyła jednak żadnego dowodu (dokumentu) potwierdzającego powyższą okoliczność w terminie do 7 dni od wyznaczonej daty spotkania. Nie uczyniła tego również na etapie postępowania odwoławczego. Jak już wyżej wskazano, zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, dla zachowania statusu osoby bezrobotnej konieczne jest powiadomienie urzędu pracy (w niniejszej sprawie: Ośrodka Aktywizacji) w terminie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa w wyznaczonym terminie. Po pierwsze zatem, należy powiadomić urząd w terminie do 7 dni o przyczynie niestawiennictwa. Po drugie zaś, przyczyna niestawiennictwa musi być uzasadniona. Zgodzić należy się z organem orzekającym, że skarżąca powiadomiła Ośrodek Aktywizacji o niemożności przybycia na spotkanie w dniu [...] grudnia 2013 r., jednak podana przez nią przyczyna nieobecności nie może być uznana za uzasadnioną w rozumieniu ww. przepisu. Samo bowiem oświadczenie skarżącej o konieczności stawienia się w sądzie nie spełnia powyższego warunku. Organ zasadnie przyjął, iż brak jest podstaw do uznania wskazanej przyczyny za uzasadnioną jedynie w oparciu o twierdzenie skarżącej, niepoparte właściwym dokumentem. Odnosząc się do argumentów podniesionych w skardze zaznaczyć należy, że powodem utraty przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej nie był sam fakt telefonicznego powiadomienia Ośrodka Aktywizacji o braku możliwości stawienia się na spotkanie w wyznaczonym terminie (co należy uznać za dopuszczalne), lecz brak wykazania przez skarżącą uzasadnionej przyczyny niestawienia się na ww. spotkanie w sytuacji, gdy oświadczenie skarżącej o wizycie w sądzie, złożone drogą telefoniczną, nie zostało następnie w żaden sposób potwierdzone i należycie udokumentowane. Na zmianę powyższej oceny nie mogą wpłynąć gołosłowne twierdzenia skarżącej, iż "pozostając w stałym kontakcie telefonicznym z pracownikiem [...] Sp. z o.o. byłam zapewniana o tym, że termin spotkania zostanie ustalony, jak tylko powrócę do zdrowia, albowiem w okresie od [...] grudnia 2013 r. do połowy lutego 2014 r. chorowałam i nie mogłam stawić się osobiście na spotkaniu. Jednocześnie pracownik ww. przedsiębiorstwa zapewniał mnie, iż dokument pisemny potwierdzający brak możliwości stawienia się na spotkaniu w dniu [...] grudnia 2013 r. nie jest konieczny i wystarczy rozmowa telefoniczna". Po pierwsze, skarżąca na poparcie swych twierdzeń odnośnie choroby nie przedłożyła zaświadczenia lekarskiego ani jakichkolwiek innych dokumentów medycznych, przy czym po raz pierwszy o złym stanie zdrowia w ww. okresie wspomniała w skardze do sądu. Po drugie, w aktach sprawy znajdują się wyjaśnienia pracownika [...] Sp. z o.o. z dnia 7 maja 2014 r., z których wynika, że skarżąca "telefonicznie przełożyła termin spotkania z [...] grudnia 2014 r. z powodu wizyty w sądzie (...), zaświadczenie takie nigdy nie zostało przez nią dostarczone mimo, że była telefonicznie informowana o potrzebie przedłożenia zaświadczenia". Nie ulega wątpliwości, że warunkiem zastosowania sankcji z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jest pouczenie osoby bezrobotnej o nałożonych na nią obowiązkach oraz skutkach ich zaniedbania. Warunek ten, o czym była już mowa powyżej, został w niniejszej sprawie spełniony. W aktach administracyjnych znajduje się bowiem "Informacja dla uczestnika projektu pilotażowego [...]", w której treści wyszczególnione zostały przyczyny utraty statusu osoby bezrobotnej, ze wskazaniem na przesłanki określone w ww. przepisie. Informacja ta została podpisana przez skarżącą w dniu [...] czerwca 2013 r. W aktach sprawy znajduje się również "Oświadczenie uczestnika pilotażu" podpisane przez skarżącą w dniu [...] lipca 2013 r., iż została poinformowana o przyczynach pozbawienia statusu bezrobotnego określonych w art. 33 ust. 4 ww. ustawy. W związku z powyższym, nie można zarzucić organowi, iż nie dopełnił ciążących na nim obowiązków informacyjnych względem skarżącej. Uznać przy tym należy, że skarżąca składając podpis pod dokumentem była świadoma jego treści i znaczenia. Organ zaś miał prawo pozostawać w zaufaniu do wagi podpisu składanego przez stronę postępowania. W świetle powyższego nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przez organ przepisu art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tym bardziej w stopniu rażącym. To samo dotyczy zarzutu naruszenia art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a ww. ustawy, w sytuacji, gdy przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 wprost odsyła do pkt 3 określającego liczbę dni na jaką osoba bezrobotna traci przedmiotowy status w zależności od liczby niestawiennictw. W niniejszej sprawie skarżąca utraciła status osoby bezrobotnej na okres 120 dni. Odnośnie zarzutów naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego, stwierdzić należy, że nie mogą one odnieść zamierzonego skutku. Wprawdzie przyznać należy rację skarżącej, iż organ dopuścił się naruszenia art. 61 § 4 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. poprzez niezawiadomienie skarżącej o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie pozbawienia statusu bezrobotnego, jednak uchybienie to, w ocenie Sądu, nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko takie, w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., winno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Zaznaczyć należy, że na skutek doręczenia skarżącej decyzji organu I instancji skorzystała ona z prawa do wniesienia odwołania, jednak w toku postępowania odwoławczego nie wykazała, że zaniechanie zawiadomienia jej o wszczęciu postępowania mogło mieć istotny wpływ na podjęte przez organ rozstrzygnięcie. W szczególności nie wykazała, że jej niestawiennictwo w Ośrodku Aktywizacji na spotkaniu w dniu [...] grudnia 2013 r. było podyktowane uzasadnioną przyczyną w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Z kolei zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek tylko wtedy, jeżeli strona wykaże, że zarzucone uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnej czynności procesowej, np. złożenie wniosku dowodowego. Jak już bowiem wskazano powyżej, warunkiem sine qua non uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, że takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 842/11, publ. LEX nr 1081058). W ocenie Sądu, sytuacja taka nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie. Konkludując Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji z dnia [...] maja 2014 r. nie są wadliwe w stopniu kwalifikującym je do eliminacji z obrotu prawnego, zaś zarzuty podniesione w skardze nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Jak już wyżej zaznaczono, to na osobie bezrobotnej ciąży obowiązek wykazania braku możliwości zgłoszenia się w wyznaczonym terminie w organie zatrudnienia (Ośrodku Aktywizacji). Natomiast organ, w oparciu o przedłożone przez stronę wyjaśnienia i dowody dokonuje oceny w kwestii istnienia przyczyny oraz tego, czy była ona uzasadniona. Oceny takiej w niniejszej sprawie organ - w sposób prawidłowy - dokonał. Mając na względzie wszystko powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.