II SA/Wa 1803/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. K., S. K., P. K. oraz M. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi B. K., S. K., P. K. oraz M. K. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego postanawia - wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia - B. K., S. K., P. K. oraz M. K. wnieśli skargę na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], wydane na podstawie art. 141 i art. .143 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.), wzywające B. K. do opróżnienia lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku położonym w [...]. W powyższej skardze skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając wniosek wskazali, że zajmowany przez nich lokal jest ich miejscem zamieszkania i stanowi centrum spraw życiowych. Przeprowadzenie egzekucji w drodze opróżnienia lokalu jest równoznaczne z koniecznością zmiany miejsca zamieszkania poprzez wyprowadzenie się. W mieszkaniu tym zamieszkiwali wiele lat, a S. K. mieszka tam od 1970 r. Podnieśli, że wyprowadzenie się byłoby fundamentalną zmianą w ich życiu. Wiązałaby się z tym konieczność zorganizowania od nowa ich spraw życiowych, w tym kwestii zdrowotnych S. K. i M. K. a stan ich zdrowia wymaga systematycznej kontroli lekarskiej. Wyprowadzenia się i znalezienie nowego miejsca zamieszkania dodatkowo utrudnia to, że B. K. nie pracuje, a ciężar utrzymania rodziny ponosi S. K. Ponadto wskazali, że w przypadku opróżnienia przez nich lokalu, do lokalu tego będą mogli się wprowadzić nowi lokatorzy. W przypadku uwzględnienia skargi może dojść do sytuacji, w której nowi lokatorzy będą musieli opróżnić ten lokal. Zdaniem skarżących powyższe okoliczności wskazują, że w przypadku nieuwzględnienia ich wniosku grozi im znaczna szkoda i trudne do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Rozpatrując powyższy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż każda decyzja wywołuje określone skutki prawne. Jednakże wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest tylko wtedy, gdy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. W ocenie Sądu okoliczności niniejszej sprawy powodują, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia zasługuje na uwzględnienie. Oczywistym i nie wymagającym głębszego uzasadnienia jest to, że wykonanie postanowienia nakazującego opróżnienie lokalu mieszkalnego stwarza realne niebezpieczeństwo zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 cyt. ustawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2009 r., sygn. akt I OZ 857/09, niepublikowane, orzeczenie dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wykonanie takiego postanowienia może wywołać trudny do odwrócenia skutek w postaci pozbawienia skarżącej B. K. miejsca zamieszkania, a tym samym stworzenia zagrożenia dla realizacji jej podstawowych potrzeb życiowych. Należy mieć również na względzie, to że skarżąca B. K. nie pracuje, co dodatkowo utrudnia możliwość zapewnienia nowego miejsca zamieszkania. Dodatkowo należy wyjaśnić, że zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...], utrzymuje w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] wzywające B. K. do opróżnienia lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku położonym w [...]. Postanowienie to nie dotyczy pozostałych skarżących. Z akt sprawy wynika, że skarżący S. K. został wezwany do opróżnienia przedmiotowego lokalu postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], utrzymanym w mocy postanowieniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...], skarżący P. K. postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], utrzymanym w mocy postanowieniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...], a skarżąca M. K. postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], utrzymanym w mocy postanowieniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...]. W tej sytuacji, wstrzymanie wykonania zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia powoduje, że wstrzymany jest obowiązek opróżnienia przedmiotowego lokalu mieszkalnego jedynie przez skarżącą B. K. Wykonanie postanowień wydanych w stosunku do pozostałych skarżących nie mogło być wstrzymane albowiem nie są one przedmiotem skargi w niniejszej sprawie. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.