II SA/Wa 1811/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Wojciech Wiktorowski po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata D.T. z dnia 5 października 2012 r. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi Z.G. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku postanawia: odmówić przyznania wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy W dniu 5 października 2012 r. ustanowiony w niniejszej sprawie dla Z.G. adwokat z urzędu – adwokat D.T. – wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo, w którym wystąpiła o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy (sporządzenie i wniesienie w imieniu skarżącej skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym). W myśl zaś art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Z kolei, w odniesieniu do adwokatów, szczegółową regulację we wskazanej materii zawiera rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2002 r. Nr 163 poz. 1348 ze zm.). Rozporządzenie to jako warunek przyznania adwokatom kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, w § 20, wyraźnie wskazuje obowiązek zamieszczenia we wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Z treści tego przepisu wynika, że oświadczenie jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie wynagrodzenia, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca adwokata nie została wynagrodzona i zachodzi prawna podstawa do poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058 ze zm.), por. postanowienie NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OZ 603/08 (Baza Orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie oświadczenie pełnomocnika o zapłaceniu lub nie opłat za wykonanie czynności w ramach pomocy prawnej przyznanej z urzędu jest elementem konstrukcyjnym wniosku o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego i zawarcie tego oświadczenia w treści wniosku warunkuje pozytywne jego rozpatrzenie (tak NSA w postanowieniu z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GZ 273/09, Lex nr 582846). Należy przy tym wskazać, że oświadczenie nie może budzić wątpliwości, a z jego treści musi jednoznacznie wynikać, że skarżący w tej konkretnej sprawie, w której udzielono mu pomocy prawnej, nie pokrył jej kosztów w całości lub w części. Nie wystarczy zatem użycie sformułowania, a tak uczyniła pełnomocnik z urzędu w niniejszej sprawie, że złożony wniosek dotyczy kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Brak w nim bowiem, wymaganego dyspozycją § 20 cyt. rozporządzenia, elementu oświadczenia. Skoro zatem w złożonym do Sądu wniosku wyznaczony adwokat z urzędu takiego wniosku nie zamieściła, a powołany przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący, to tym samym wniosek, jako dotknięty brakiem nieusuwalnym, nie może zostać pozytywnie rozpoznany. Z tych względów, na postawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.