II SA/Wa 1819/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. P. na decyzję Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie czynności nadzoru orzeczniczego postanawia - odrzucić skargę. Szef Sztabu Generalnego WP, decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) - dalej: K.p.a., działając z upoważnienia Szefa Sztabu Generalnego WP nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. w sprawie załatwiania spraw w jego imieniu, wydanego na podstawie art. 268a K.p.a., w związku z odwołaniem z dnia [...] czerwca 2012 r. wniesionym przez D. P. od decyzji nr [...] Szefa Inspektoratu Wojskowej Służby Zdrowia z dnia [...] czerwca 2012 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Przewodniczącego Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] września 2010 r. w sprawie czynności nadzoru orzeczniczego wobec [...] D. P., utrzymał w mocy decyzję Szefa Inspektoratu Wojskowej Służby Zdrowia z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...]. W uzasadnieniu ww. decyzji organ odwoławczy podniósł, że Przewodniczący Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...], działając na podstawie § 32 ust. 2-4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, a także właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. nr 12, poz. 75) oraz § 30 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania stopnia uszczerbku na zdrowiu oraz związku śmierci żołnierzy ze służbą wojskową wskutek wypadku lub choroby (Dz. U. nr 163, poz. 1578), po rozpatrzeniu w trybie nadzoru sprawy orzeczniczej D. P., odmówił uchylenia: 1) orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. nr [...] z dnia [...] lipca 2000 r., 2) orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., 3) orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. oraz uchylił w całości orzeczenia: 4) orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r., 5) orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r., 6) orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., 7) orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., 8) orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. nr [...] z dnia [...] marca 2008 r., 9) orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. i w tym zakresie zarządził ponowne rozpatrzenie sprawy przez Terenową Wojskową Komisję Lekarską w K. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że D. P. do służby wojskowej został powołany w dniu [...] września 1987 r. Podczas pełnienia zawodowej służby wojskowej uległ wypadkowi w dniu [...] października 1995 r., doznając [...]. Zwolniony z zawodowej służby wojskowej został w dniu [...] stycznia 1998 r. na podstawie orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. nr [...] z dnia [...] sierpnia 1997 r. Orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. nr [...] z dnia [...] lipca 2000 r. wydane zostało w ramach kontrolnego badania inwalidy na zarządzenie Szefa Wojskowego Biura Emerytalnego w S. Orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r. wydane zostało na zarządzenie Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w S. na podstawie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. nr 133, poz. 1422 ze zm.). Badanego zaliczono do 2 grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia i do 3 grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową z powodu schorzenia będącego następstwem wypadku, z tytułu którego przysługują świadczenia odszkodowawcze. Orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r. wydane zostało na skierowanie Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w S. na podstawie art. 21b ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. nr 8, poz. 66 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006 r., rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r., a także rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 listopada 2005 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. nr 253, poz. 2130). Badanego zaliczono do drugiej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia i do trzeciej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową z powodu wypadku, z tytułu którego przysługują świadczenia odszkodowawcze. Orzeczono inwalidztwo trwałe, nie wyznaczając terminu badania kontrolnego. Orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. wydane zostało na podstawie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r., rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006 r., ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, a także rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie utworzenia wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. nr 151, poz. 1594 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania od wskazanego wyżej orzeczenia z dnia [...] listopada 2007 r. W wykonaniu orzeczenia RWKL w B. z dnia [...] stycznia 2008 r. Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w K. w dniu [...] stycznia 2008 r. wydała orzeczenie, wskazując jako podstawę prawną art. 21b ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, a także rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r., z dnia 10 stycznia 2006 r. oraz z dnia 29 listopada 2005 r. Komisja orzekła trwałą niezdolność do zawodowej służby wojskowej (kategoria zdr. N). Schorzenia nr 2 i 4 uznała za pozostające w związku ze służbą wojskową jako następstwo wypadku, zaliczyła również badanego do trzeciej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia oraz do trzeciej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową powstałego wskutek wypadku, z tytułu którego przysługują świadczenia odszkodowawcze. RWKL w B. po rozpatrzeniu odwołania strony wydała w dniu [...] marca 2008 r. orzeczenie nr [...], uchylając zaskarżone orzeczenie w części przez zmianę numeru tego orzeczenia na numer [...], w pozostałym zakresie utrzymując zaskarżone orzeczenie w mocy. Następnie TWKL w K., działając na podstawie art. 21b ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, a także rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r., z dnia 10 stycznia 2006 r. oraz z dnia 29 listopada 2005 r., wydała orzeczenie nr [...] z dnia [...] marca 2008 r., w którym uznano badanego za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej (kategoria N). Schorzenia nr 2 i 4 uznano za pozostające w związku ze służbą wojskową jako następstwo wypadku. Badanego zaliczono do trzeciej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia i do trzeciej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową powstałego wskutek wypadku, z tytułu którego przysługują świadczenia odszkodowawcze. Terminu badania kontrolnego nie zarządzano - inwalidztwo trwałe. Z kolei w dniu [...] grudnia 2008 r. na zarządzenie Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w S. – Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w K. wydała orzeczenie nr [...], orzekając 10% trwałego uszczerbku na zdrowiu spowodowanego wypadkiem w dniu [...] października 1995 r. Od tego orzeczenia zainteresowany złożył odwołanie do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B., która w dniu [...] stycznia 2009 r. orzeczeniem nr [...] utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu stwierdzono, że na podstawie opinii biegłych w przedmiotowej sprawie jak również L.p. 10a wykazu z Załącznika Nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 marca 2003 r. w sprawie ustalania stopnia uszczerbku na zdrowiu oraz związku śmierci żołnierzy ze służbą wojskową wskutek wypadku lub choroby (Dz. U. nr 163, poz. 1578 ze zm.), maksymalna wysokość procentu trwałego uszczerbku na zdrowiu powodowanego utrwaloną nerwicą związaną z urazem [...] wynosi 10%. Pismem z dnia [...] lutego 2012 r. [...] D. P. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Przewodniczącego Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] września 2010 r. nr [...]. Wskutek rozpoznania ww. wniosku Szef Inspektoratu Wojskowej Służby Zdrowia w dniu [...] czerwca 2012 r. wydał decyzję nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Przewodniczącego Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] września 2010 r. nr [...]. Od ww. decyzji D. P. wniósł odwołanie, zarzucając kwestionowanej decyzji naruszenie art. 156 K.p.a. oraz art. 6, 7 K.p.a. Po rozpoznaniu całości materiałów w sprawie Szef Sztabu Generalnego WP uznał, że odwołanie strony nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem organ I instancji zasadnie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z powodu braku podstaw określonych w art. 156 K.p.a. Organ odwoławczy podniósł, że Przewodniczący Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej działał na podstawie § 32 ust. 2-4 rozporządzenia MON z dnia 10 stycznia 2006 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, a także właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. nr 12, poz. 75) oraz § 30 ust. 2 rozporządzenia MON z dnia 08 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania stopnia uszczerbku na zdrowiu oraz związku śmierci żołnierza ze służbą wojskową wskutek wypadku lub choroby (Dz. U. nr 163, poz. 1578) w trybie nadzoru sprawy orzeczniczej D. P. Zdaniem organu II instancji, organ I instancji słusznie uznał, że działanie Przewodniczącego Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. było zgodne z przepisami prawa i nie pozostawało w sprzeczności z obowiązującymi przepisami. W pouczeniu do ww. decyzji zawarta została informacja, że na decyzję przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą wnosi się za pośrednictwem Sztabu Generalnego WP w terminie 30 dni od doręczenia decyzji. Przedmiotową decyzję D. P. otrzymał w dniu 14 sierpnia 2012 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych sprawy). Pismem z dnia 24 sierpnia 2012 r. (data stempla pocztowego na kopercie, w której nadesłano skargę bezpośrednio do WSA w Warszawie) D. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...], wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji ją poprzedzającej Szefa Inspektoratu Wojskowej Służby Zdrowia, jak również o stwierdzenie nieważności decyzji Przewodniczącego Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] września 2010 r. nr [...]. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji pomimo tego, że decyzja Przewodniczącego CWKL z dnia [...] września 2010 r. nr [...] dotknięta jest rażącym naruszeniem prawa poprzez to, że została wydana z naruszeniem zasady skargowości, co czyni ją nieważną z mocy prawa, ponadto przy jej wydaniu dopuszczono się naruszenia art. 146, art. 15, art. 155 K.p.a., co również przemawia za stwierdzeniem jej nieważności; - art. 6 K.p.a. - naruszenie zasady legalizmu; - art. 7 K.p.a. - w sprawie uwzględniono słuszny interes społeczny, ale pominięto słuszny interes strony; - skarżący zarzucił organowi błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę decyzji, a polegający na przyjęciu, że skarżone decyzje nie są dotknięte rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 K.p.a.), podczas gdy decyzja Przewodniczącego CWKL z dnia [...] września 2010 r. nr [...] została wydana z naruszeniem art. 61 § 2 K.p.a., albowiem rozstrzyga kwestię nieobjętą żądaniem, została wydana z naruszeniem art. 146 § 1 K.p.a. poprzez wyjście poza granice żądania i naruszenie stabilności stosunków prawnych ukształtowanych decyzją administracyjną. Przedmiotowa skarga została wniesiona przez ww. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, o czym świadczy koperta, w której nadesłano skargę, zaadresowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wymieniona skarga została przesłana przy piśmie Sądu z dnia 31 sierpnia 2012 r. II KO/Wa 350/12 i nadana przez Sąd organowi właściwemu (Szefowi Sztabu Generalnego WP) dnia 03 września 2012 r., potwierdzeniem czego jest koperta Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której przekazano skargę D. P., zawierająca datę stempla pocztowego – 03 września 2012 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, ewentualnie o jej odrzucenie. Pełnomocnik organu podniósł, że sprawa objęta decyzją nr [...] dotyczyła problematyki związanej z uszczerbkiem na zdrowiu, schorzeń związanych ze służbą wojskową i wypadkiem podczas tej służby, nie dotyczyła kwestii orzeczniczych związanych z powołaniem do służby lub też zwolnieniem, a tylko takie zdarzenia w procesie powołania do służby i jej toku znajdują się w kognicji sądów administracyjnych. Wyjaśnił, że decyzja nr [...] była już przedmiotem skargi rozpoznawanej przez WSA w Warszawie, który po jej rozpoznaniu skargę odrzucił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ppsa). W rozpoznawanej sprawie skarżący przedmiotem skargi uczynił decyzję Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Szefa Inspektoratu Wojskowej Służby Zdrowia z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Przewodniczącego Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] września 2010 r. w sprawie czynności nadzoru orzeczniczego wobec [...] D. P. Wskazać należy, iż decyzja Przewodniczącego Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] września 2010 r. nr [...] była przedmiotem skargi D. P., którą WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 16 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 321/11 odrzucił, jako niedopuszczalną. W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia Sąd podniósł, że od orzeczeń wojskowych komisji lekarskich w zakresie dotyczącym ustalenia schorzeń danej osoby oraz ich związku ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych, rentowych lub zaopatrzenia emerytalnego, nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Na potwierdzenie tego stanowiska Sąd wskazał, utrwalony w orzecznictwie administracyjnym, pogląd, że sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie skargi na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową (vide: uchwała Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt III ZP 9/99, OSNP 2000/5/167). Takie stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2000 r., sygn. akt OSA 1/100 (ONSA 2001/2/47) w odniesieniu do orzeczenia w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia żołnierza i związku ze służbą wojskową stwierdzonych schorzeń dla m.in. celów zaopatrzenia emerytalnego (rentowego), stwierdzając, że w tych sprawach skarga nie przysługuje. W związku z tym, że orzeczenie ustalające związek schorzeń ze służbą oraz ustalające grupę inwalidzką i datę jego powstania wydane dla celów rentowych bądź odszkodowawczych nie ma autonomicznego bytu i nie zostało poddane kontroli sądu administracyjnego, Sąd stwierdził, że niedopuszczalna jest również skarga na decyzję wydaną w tym zakresie przez Centralną Wojskową Komisję Lekarską w trybie nadzoru. Sąd orzekł, że niedopuszczalność skargi dotyczy wszystkich decyzji wydawanych w powołanych sprawach, w tym podejmowanych w przedmiocie wznowienia postępowania oraz innych nadzwyczajnych trybach wzruszania decyzji, przewidzianych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisach szczególnych. Przedmiotowe orzeczenie było przedmiotem badania przez Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowieniem z dnia 14 grudnia 2011 r. sygn. akt II OSK 2528/11 oddalił skargę kasacyjną wniesioną na ww. postanowienie. NSA uznał, że Sąd I instancji trafnie przyjął, że skoro na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w zakresie dotyczącym ustalenia związku stwierdzonych u żołnierza schorzeń i inwalidztwa ze służbą skarga do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna, to niedopuszczalna jest także skarga na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej wydane w tym zakresie. Skoro za niedopuszczalną uznaje się skargę wniesioną od orzeczeń wojskowych komisji lekarskich w przedmiocie oceny stanu zdrowia żołnierza i ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego (rentowego), jak również skargę wniesioną od orzeczeń Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej wydanych w tych sprawach, również w trybie nadzoru, stwierdzić należy, że niedopuszczalna jest również skarga wniesiona na decyzję wydaną przez Szefa Sztabu Generalnego WP utrzymującą w mocy decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Przewodniczącego Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej nr [...] z dnia [...] września 2010 r. w sprawie czynności nadzoru orzeczniczego. Niedopuszczalność skargi dotyczy bowiem wszystkich decyzji wydawanych w powołanych sprawach, w tym podejmowanych w przedmiocie stwierdzenia nieważności oraz innych nadzwyczajnych trybach wzruszania decyzji, przewidzianych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisach szczególnych. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. ----------------------- 5