II SA/Wa 1824/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.) Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska Anna Mierzejewska Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2015 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Prezes Sądu Apelacyjnego w S. decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., po rozpoznaniu wniosku R. S. o udostępnienie informacji publicznej w postaci postanowień z roku 2014, wydanych na skutek wniesionych zażaleń na postanowienia sądów okręgowych wydziałów penitencjarnych, na podstawie w art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 10 ust. 1 i art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782, j. t.), odmówił udostępnienia żądanej informacji. W uzasadnieniu podał że po otrzymaniu wniosku R. S. z dnia [...] czerwca 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej, pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. wezwał wnioskodawcę do wykazania w terminie 14 dni szczególnie istotnego interesu publicznego, uzasadniającego uzyskanie informacji przetworzonej. W odpowiedzi ww. w piśmie z dnia [...] czerwca 2014 r., powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, stwierdził, że nie zgadza się z zakwalifikowaniem żądanej informacji do kategorii informacji publicznej przetworzonej. Organ przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące wykładni pojęcia informacji przetworzonej i stwierdził, iż żądanie wnioskodawcy dotyczy informacji przetworzonej. Zaznaczył, że wprawdzie w urządzeniach ewidencyjnych Sądu Apelacyjnego w S. sprawy zakończone postanowieniami wydanymi na skutek wniesionych zażaleń na postanowienia Sądów Okręgowych wydziałów penitencjarnych, są oznaczone osobnym symbolem, a co za tym idzie ich wyszukanie nie nastręcza większych problemów, ale jednocześnie mając na względzie ich liczbę, która na dzień wydania decyzji wynosi 850, dla jej udzielenia niezbędne byłoby zaangażowanie kilku pracowników i to na dłuższy czas, celem weryfikacji prawidłowości przeprowadzonej programowo anonimizacji orzeczeń i analizy ich treści pod kątem konieczności wyłączenia pewnych danych ze względu na ochronę informacji niejawnych i ochronę tajemnic ustawowo chroniących prywatność osób fizycznych. Czynności te wymagają dużego nakładu pracy i zdezorganizowałyby pracę któregoś z wydziałów. Odwołując się szeroko do orzecznictwa Prezes Sądu Apelacyjnego w S. wskazał jednocześnie, iż nie sposób racjonalnie wnioskować, by wnioskodawca, np. ze względu na pełnioną funkcję, miał możliwość wykorzystania uzyskanych informacji w taki sposób, by wpłynęło to na poprawę funkcjonowania odpowiednich organów. Zatem brak okoliczności przemawiających za występowaniem szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu przedmiotowej informacji. W odwołaniu od powyższej decyzji R. S. zarzucił jej: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, poprzez: a. obrazę art. 3 ust. 3 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wskutek przyjęcia – wbrew utrwalonej linii orzeczniczej sądów administracyjnych –, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej i uzależnienie jej udostępnienia od wykazania przez skarżącego istnienia istotnego interesu publicznego; b. obrazę art. 61 ust. 1 – 3 Konstytucji RP, art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 i art 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wskutek ograniczenia wnioskodawcy dostępu do żądanych zanonimizowanych kserokopii przedmiotowych postanowień, mimo braku konieczności ochrony wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochrony porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa; 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez obrazę art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 104 § 1 Kpa, wskutek wydania decyzji administracyjnej o odmowie udzielenia informacji publicznej, zamiast udostępnienia żądanej informacji w formie zwykłej czynności materialno-technicznej. Wniósł w oparciu o powyższe o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji Minister Sprawiedliwości, po rozpoznaniu powyższego odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. w, na podstawie art. 38 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, w szczególności z powołanym przez organ pierwszej instancji wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 977/11, informacja publiczna przetworzona to taka informacja, na którą składa się pewna suma informacji tzw. informacji publicznej prostej, dostępnej bez wskazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o wspomnianym wyżej prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Takie zabiegi czynią zatem informacje proste, informacją przetworzoną, której udzielenie jest skorelowane z potrzebą istnienia przesłanki interesu publicznego. Ponadto jeżeli utworzenie zbioru informacji prostych wymaga takiego nakładu środków i zaangażowania pracowników, które negatywnie wpływa na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, a w szczególności gdy wymaga to analizowania całego zasobu posiadanych dokumentów w celu wybrania tylko tych, których oczekuje wnioskodawca, jest to informacja przetworzona. Z tego względu zdaniem organu, informacja żądana przez wnioskodawcę jest informacją przetworzoną, albowiem z powodu liczby postanowień (850), nakład pracy potrzebny do prawidłowej realizacji wniosku byłby znaczny. Niewątpliwie wybór i weryfikacja żądanych dokumentów m. in. pod względem prawidłowości przeprowadzonej programowo anonimizacji orzeczeń, czy analiza ich treści celem wyłączenia pewnych danych ze względu na ochronę prywatności osób fizycznych byłaby procesem czasochłonnym, angażującym większą liczbę pracowników są de facto prowadziłoby do dezorganizacji pracy Sądu Apelacyjnego w S., przy jednoczesnym negatywnym wpływie na w toku realizacji ustawowo nałożonych zadań. Udzielenie informacji wymagałoby ponadto dokładnej analizy, zazwyczaj wielostronicowych postanowień w celu usunięcia danych, na udostępnienie których Sąd Apelacyjny pozwolić nie może. Przy tak znacznej liczbie wydanych w 2014 roku postanowień, proces ten byłby niezmiernie długotrwały. Minister Sprawiedliwości stwierdził jednocześnie w, iż w świetle orzecznictwa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 sierpnia 2014 r. sygnatura akt w I OSK 2111/13), prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się w domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Uprawnienie to nie służy zatem wszystkim podmiotom potencjalnie zainteresowanym w uzyskaniu informacji publicznej, po to by ją móc następnie udostępnić ogółowi, gdyż ten cel jest co najwyżej ukierunkowany na podstawowe "niekwalifikowane" realizowanie interesu publicznego. W związku z tym w jego ocenie wnioskodawca nie wykazał przesłanki tak pojmowanego szczególnie istotnego interesu publicznego. Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania organ wskazał, że nie mogły być one uwzględnione, bowiem organ nie podziela stanowiska, iż żądanie dotyczy informacji prostej. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. S. zarzucił jej: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, poprzez: a. obrazę art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2001.112.1198), wskutek przyjęcia – wbrew utrwalonej linii orzeczniczej sądów administracyjnych – iż żądanie skarżącego wnoszącego o doręczenie mu zanonimizowanych kserokopii postanowień Sądu Apelacyjnego w S. z roku 2014 wydanych na skutek wniesionych zażaleń na postanowienia sądów okręgowych wydziałów penitencjarnych – ma charakter informacji przetworzonej i uzależnienie jej udostępnienia od wykazania przez skarżącego istnienia istotnego interesu publicznego; b. obrazę art. 61 ust. 1 – 3 Konstytucji RP, art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej wskutek ograniczenia skarżącemu dostępu do zanonimizowanych kserokopii postanowień Sądu Apelacyjnego w S. z roku 2014 wydanych na skutek wniesionych zażaleń na postanowienia sądów okręgowych wydziałów penitencjarnych – mimo braku konieczności ochrony wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych, oraz ochrony porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa; 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez obrazę art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 104 § 1 Kpa wskutek nieuwzględnienia, iż załatwienie sprawy przez organ I instancji nastąpiło w niewłaściwej formie administracyjnoprawnej, to jest w drodze wydania decyzji administracyjnej o odmowie udzielenia informacji publicznej, zamiast udostępnienia żądanej informacji w formie zwykłej czynności materialno – technicznej. Z uwagi na podniesione zarzuty wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem, że informacje o jakie wywnioskował, są informacjami przetworzonymi. Zgodnie bowiem z orzecznictwem sądów administracyjnych, informacją przetworzoną jest taka gotowa informacja (dokument), którą na dzień złożenia wniosku podmiot zobowiązany do jej udostępnienia nie dysponuje. Do udostępnienia informacji publicznej przetworzonej po stronie podmiotu zobowiązanego podjęte muszą być pewne dodatkowe czynności, które w szczególności polegają na sięgnięciu do czynnika intelektualnego. Uzyskanie informacji przetworzonej jest możliwe w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, w przeciwieństwie do informacji prostej, przy której od osoby chcącej ją uzyskać, nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. W ocenie skarżącego bezspornym jest w sprawie, że postanowienia sądów (wraz z uzasadnieniem), jako dokument urzędowy, podlegają po ich anonimizacji, udostępnieniu na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W świetle utrwalonego orzecznictwa anonimizacja, a następnie skopiowanie dokumentu urzędowego, nie stanowi przetworzenia informacji, o którym w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skoro bowiem zanonimizowanie wnioskowanych orzeczeń nie stanowi przetworzenia informacji wynikającej z tych orzeczeń, a jedynie przekształcenie, dlatego stanowi ona informację prostą. Skarżący stwierdził, iż sam fakt objęcia wnioskiem żądania udostępnienia wielu dokumentów, nie może stanowić powodu do uznania tych informacji za informację przetworzoną. Wniosek nie zmuszał organu do wykonania analiz, zestawień lub innych intelektualnych zabiegów dotyczących wnioskowanych dokumentów. W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2015 r. ustanowiony dla skarżącego pełnomocnik z urzędu podtrzymał zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który został wyczerpująco uzasadniony w skardze. Ponadto podniósł, że organy nie wykazały, na czym ma polegać szczególna pracochłonność w zakresie przygotowania żądanej informacji, jak również nie zbadały i nie wykazały, czy w sprawie nie zachodzi przesłanka szczególnie istotnego interesu publicznego w udostępnieniu wnioskowanej informacji. Pełnomocnik wniósł w związku z tym o uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jaki i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, a nadto o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oświadczając, iż koszty te nie zostały pokryte w całości ani w części. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia w 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. ustawy o dostępie do informacji publicznej (j. t. Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.), dalej "udip", każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Powyższa definicja informacji publicznej jest to bardzo ogólna i nieprecyzyjna, stąd też ustawodawca w art. 6 ust. 1 udip dokonał przykładowego wyliczenia informacji mających charakter informacji publicznych. W związku z tym przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności informacja wymieniona w art. 6 ust. 1 udip. Jednocześnie w orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż informacją publiczną w rozumieniu ustawy będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem skarbu państwa (por. wyrok NSA z 25 marca 2003 r., II SA 4059/02 Lex Polonica numer 361165). Z kolei w myśl art. 4 ust. 1 udip, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty, wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1. organy władzy publicznej; 2. organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3. podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa. W świetle powyższego niewątpliwie wniosek skarżącego o udostępnienie postanowienie z roku 2014 wydanych na skutek wniesionych zażaleń na postanowień sądów okręgowych wydziałów penitencjarnych, dotyczy informacji publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze), zaś jego adresat – Prezes Sądu Apelacyjnego w S. – jako organ szeroko rozumianej władzy publicznej (władzy sądowniczej), jest organem zobowiązanym w rozumieniu udip. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się w istocie do kwestii charakteru informacji publicznej, której żądał R. S., tj. czy jego wniosek dotyczy informacji publicznej prostej, czy przetworzonej. Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 uodip, prawo do informacji publicznej obejmuje w uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera definicji pojęcia "informacji przetworzonej". Z tego względu w literaturze i orzecznictwie sądów administracyjnych, dokonano podziału informacji publicznej na informację prostą i przetworzoną. Za informację prostą uznano taką informację, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Może być ona pozbawiona danych wrażliwych, podlegających ochronie (np. danych osobowych), nie staje się jednak przez to informacją przetworzoną. Informacja prosta nie zmienia się w informację przetworzoną przez proces anonimizacji, bo czynność ta polega jedynie na jej przekształceniu, a nie przetworzeniu (por. wyrok NSA z 9 sierpnia 2011 r., I OSK 792/11, Lex Polonica numer 3036000). Również wtedy, gdy organ administracji publicznej posiada w swoich zbiorach dane objęte wnioskiem, to wykonanie prostych czynności technicznych polegających na zliczeniu decyzji nie może być uznany za przetworzenie informacji publicznej (por. wyrok NSA z 9 grudnia 2010 r. I OSK 1798/10, Lex Polonica nr 2473692). Natomiast informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego (M. Bernaczyk, M. Jabłoński, K. Wygoda, Biuletyn Informacji Publicznej. Informatyzacja administracji, Wrocław 2005, s. 87). Wytworzenie takiej informacji wymaga podjęcia przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej określonego działania intelektualnego w odniesieniu do odpowiedniego zbioru znajdujących się w jego posiadaniu informacji i nadanie skutkom tego działania cechy informacji publicznej (por. wyrok WSA w Krakowie z 26 września 2005 r., II SA/Kr 984/05, niepubl.). Informacja publiczna przetworzona, o której mowa w artykule 3 ust. 1 pkt 1 udip, to taka informacja, na którą składa się pewna suma tzw. informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o wspomnianym wyżej prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usunięcia danych chronionych prawem. Takie zabiegi czynią takie informacje proste, informacją przetworzoną, której udzielenie jest skorelowane z potrzebą istnienia przesłanki interesu publicznego (por. wyrok NSA 25 kwietnia a 2012 r. I OSK 202/12, Lex nr 1264654). W rozpoznawanej sprawie organy zakwalifikowały żądaną przez skarżącego informację publiczną jako informację przetworzoną, właśnie z uwagi na ilość przedmiotowych postanowień i konieczność dokonania wielu czynności wymagających dużego nakładu pracy, połączonego z wysiłkiem intelektualnym, co spowodowałoby dezorganizację pracy Sądu. Stwierdziły bowiem, iż wprawdzie w urządzeniach ewidencyjnych Sądu Apelacyjnego w S. sprawy zakończone postanowieniami wydanymi na skutek wniesionych zażaleń na postanowienia sądów okręgowych wydziałów penitencjarnych, są oznaczone osobnym symbolem, a co za tym idzie, ich wyszukanie nie nastręcza większych problemów, ale jednocześnie, że na dzień wydania decyzji liczba postanowień wynosi 850, oczywistym jest, że dla udzielenia żądanej informacji niezbędne byłoby zaangażowanie kilku pracowników i to na dłuższy okres, celem weryfikacji prawidłowości przeprowadzonej programowo anonimizacji orzeczeń i analizy ich treści celem wyłączenia pewnych danych ze względu na ochronę informacji niejawnych, ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych w chroniących prywatność osób fizycznych. Powyższa argumentacja stanowiąca uzasadnienie decyzji w zakresie charakteru żądanej informacji publicznej jako informacji przetworzonej, w ocenie Sądu nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j. t. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej "Kpa", zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W doktrynie prawa i postępowania administracyjnego zwraca się uwagę, iż obowiązek uzasadnienia decyzji wiąże się z zasadą przekonywania (art. 11 Kpa) oraz z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli (zob. Z. Janowicz, Kodeksu postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II uzupełnione, PWN, Warszawa – Poznań 1995, s. 266). Konieczność zaś stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej wynika wprost z art. 16 ust. 2 uodip. Zdaniem Sądu organy nie wyjaśniły, gdyż nie wynika to z uzasadnienia decyzji w jakim zakresie przeprowadzana jest programowo anonimizacja przedmiotowych orzeczeń oraz w jakim celu jest ona dokonywana, np. czy w celu ich publikacji w bazie orzeczeń. Natomiast argumentacja odwołująca się do konieczności wyłączenia pewnych danych ze względu na ochronę informacji niejawnych bądź innych tajemnic ustawowo chronionych oraz ewentualnie z uwagi na ochronę prywatności osób fizycznych, opiera się na czysto hipotetycznym, nie popartym żadnymi dowodami, założeniu o występowaniu w przedmiotowych postanowieniach takich informacji. Również twierdzenia odnoszące się do nakładu pracy koniecznego dla przygotowania żądanej informacji oraz dezorganizowania normalnej pracy organu wskutek realizacji wniosku skarżącego, są bardzo ogólne i lakoniczne. Nie sposób przedstawianej argumentacji odnieść do okoliczności niniejszej sprawy. Wobec braku wyczerpującego wykazania, iż wniosek skarżącego faktycznie dotyczy informacji publicznej przetworzonej, niecelowym było badanie przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu przez skarżącego wnioskowanej informacji. Rozpoznając sprawę ponownie organ będzie zobowiązany do wyczerpującego wykazania, iż wniosek R. S. dotyczy informacji publicznej przetworzonej mając na uwadze rozważania Sądu. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 w § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 powołanej ustawy.