II SA/Wa 1829/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung (spr.), Sędziowie WSA Olga Żurawska – Matusiak, Sławomir Antoniuk, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2015 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżącego D. P. kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 782) odmówił D. P. udostępnienia informacji publicznej w zakresie "udostępnienia decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. znak [...] bez jakiejkolwiek anonimizacji". W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2014 r. D. P. powołując się na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej wystąpił z prośbą o udostępnienie informacji w zakresie "decyzja o wywłaszczeniu Centrum [...] na rzecz W. pod budowę Szpitala [...]". W ww. wniosku D. P. poinformował ponadto, że pożądanym sposobem udostępnienia informacji publicznej jest udostępnienie drogą elektroniczną na adres skrzynki poczty elektronicznej [...]. W związku z art. 13 i 14 ust. 1 udip Wydział Skarbu Państwa i Nieruchomości [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. w dniu [...] sierpnia 2014 r. zgodnie z żądaniem wnioskodawcy za pośrednictwem poczty elektronicznej przesłał skan zanonimizowanej decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. znak [...]. Zanonimizowanie decyzji polegało na usunięciu z treści decyzji: – oznaczenia ewidencyjnego nieruchomości, – kwoty ustalonego odszkodowania oraz danych rzeczoznawców majątkowych, – imienia i nazwiska oraz nazwy i adresu - pełnomocnika Centrum [...] - Instytutu [...]. Jednocześnie Wydział poinformował wnioskodawcę, że Starosta W. działając jako organ pierwszej instancji wydał decyzję nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. znak [...] orzekającą o wywłaszczeniu polegającym na ograniczeniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego Centrum [...] - Instytutowi [...] z siedzibą w W. poprzez ustanowienie na nim na rzecz miasta W. prawa użytkowania odnośnie nieruchomości będących własnością Skarbu Państwa. Wojewoda [...] działając zaś jako organ drugiej instancji po rozpatrzeniu odwołania Centrum [...] — Instytutu [...], decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Ponadto Wydział wyjaśnił wnioskodawcy, że Starosta W. jest organem, który może udostępnić informacje w zakresie wydanej decyzji nr [...]. Następnie pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. D. P. wystąpił o udostępnienie decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. znak [...] bez jakiejkolwiek anonimizacji. Organ wyjaśnił, powołując się na ustawę o ochronie danych osobowych, która stanowi lex specialis w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej, iż gdy w treści informacji publicznej zawarte są dane osobowe, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu. Wskazał, iż imię i nazwisko osoby fizycznej (jako sfera prywatności człowieka) podlega ochronie danych osobowych. Tym samym organ nie może udostępnić danych, które umożliwiałyby zidentyfikowanie osoby fizycznej (art. 6 ust. 1 ustawy z 1997 r. o ochronie danych osobowych). Jednocześnie organ podniósł, iż konieczność ochrony danych osobowych nie zwalnia organu z udostępniania informacji publicznej. Organ winien wyłącznie ograniczyć dostęp do informacji umożliwiających identyfikację osób fizycznych, co w praktyce oznacza udostępnienie dokumentów odpowiednio zanonimizowanych (po zanonimizowaniu danych dotyczących i odnoszących się do osób prywatnych). Przewidziane w art. 5 ust. 2 udip ograniczenie prawa do informacji publicznej nie oznacza bezwzględnego zakazu udostępnienia informacji zawierających tzw. dane wrażliwe. Nawet w sytuacji, gdy decyzje administracyjne zawierające takie właśnie dane mogą zostać udostępnione w kserokopii, z której usuwa się takie elementy. Wyłączenie pewnych danych ze względu na ochronę informacji niejawnych, ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych, prywatność osoby fizycznej czy też tajemnicę przedsiębiorcy z treści udostępnianej informacji publicznej nie powoduje przy tym nadania tej informacji charakteru informacji przetworzonej. Odmowa udostępnienia informacji publicznej w zakresie danych osobowych wykonawców operatu szacunkowego, kwoty ustalonego w postępowaniu odszkodowania oraz danych osobowych pełnomocnika jednej ze stron postępowania uzasadniona jest ze względu na ochronę prawa do prywatności, a w szczególności ochronę danych osobowych tych osób. Osoby te nie są osobami pełniącymi funkcje publiczne. Zdaniem Wojewody [...] również informacje zawierające numer ewidencyjny nieruchomości objęte są ochroną wynikającą z ustawy o ochronie danych osobowych. Organ podniósł, iż wnioskowana decyzja została skarżącemu udostępniona w formie skanu, który ze względu na ochronę informacji został zanonimizowany. Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r., podpisanym elektronicznie w dniu [...] sierpnia 2014 r., D. P. wniósł odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], znak [...]. Jednocześnie pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r., wniesionym w formie elektronicznej, D. P. wniósł do Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji skargę na Wojewodę [...] w związku z błędną formą doręczenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], wskazując, iż przekazanie decyzji nastąpiło tylko za pośrednictwem adresu poczty elektronicznej, a nie za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2013 r., poz. 1422). Pismem z dnia [...] września 2014 r., podpisanym elektronicznie, D. P. wniósł odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], znak [...]. Odwołujący się podniósł zarzut niewystarczającego wyjaśnienia przyczyn odmowy udostępnienia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], znak [...] w zakresie objętym anonimizacją oraz wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] oraz o umorzenie postępowania. Pismem z dnia [...] września 2014 r. nr [...] Minister Administracji i Cyfryzacji przekazał, na podstawie art. 231 w zw. z art. 229 pkt 6 Kpa, Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju, zgodnie w właściwością, skargę D. P. na Wojewodę [...] w sprawie sposobu doręczenia decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...]. Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odnosząc się do pisma D. P. z dnia [...] sierpnia 2014 r. stanowiącego skargę na Wojewodę [...], w związku z błędną formą doręczenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], znak [...] wskazał, iż skuteczne doręczenie decyzji nastąpiło za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu [...] sierpnia 2014 r. i od tego dnia biegł dla strony termin do wniesienia odwołania. Odwołanie skarżącego wniesione w dniu [...] września 2014 r. uznane zostało za wniesione skutecznie, co umożliwiło organowi odwoławczemu jego rozpatrzenie. Następnie organ przedstawił stan faktyczny sprawy, wskazując, iż podziela stanowisko organu I instancji w przedmiocie anonimizacji decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] znak [...] w zakresie imienia i nazwiska pełnomocnika strony wraz z jego danymi adresowymi, a także imienia i nazwiska rzeczoznawcy majątkowego sporządzającego operat szacunkowy oraz oznaczenia księgi wieczystej. Organ wskazał, iż na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.) danymi osobowymi w rozumieniu ustawy są wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Powszechnie uznaje się, iż danymi osobowymi jest imię i nazwisko danej osoby oraz jej adres (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 667/09, LEX nr 588798). Dane osobowe stanowią informację określoną w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. Jest to informacja dotycząca zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Informacja ta ma charakter informacji publicznej, o ile jest informacją o osobach sprawujących funkcje w podmiotach określonych w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W sytuacji, gdy w treści informacji publicznej zawarte są dane osobowe prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu. Ustawa o ochronie danych osobowych stanowi lex specialis w stosunku do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, przesądzając, że imię i nazwisko osoby fizycznej (jako sfera prywatności człowieka) podlega ochronie danych osobowych. Tym samym organ nie może udostępnić danych, które umożliwiałyby zidentyfikowanie osoby fizycznej (art. 6 ust. 1 ustawy z 1997 r. o ochronie danych osobowych). Konieczność ochrony danych osobowych nie zwalnia organu z obowiązku udostępniania informacji publicznej. Organ winien wyłącznie ograniczyć dostęp do informacji umożliwiających identyfikację osób fizycznych, co w praktyce oznacza udostępnienie dokumentów odpowiednio zanonimizowanych (po zanonimizowaniu danych dotyczących i odnoszących się do osób prywatnych). Konieczność dokonania anonimizacji nie może być przy tym utożsamiana z odmową udzielenia informacji publicznej z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Po 47/13, LEX nr 1293515). Organ podniósł, że co do zasady pierwszeństwo w ochronie mają dane osobowe, a tym samym wykonanie obowiązku informacyjnego w ramach ustawy o dostępie do informacji publicznej nie stanowi przesłanki legalizującej ich udostępnienie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 14 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 204/13, LEX nr 1316822). Przy uwzględnieniu pierwszeństwa stosowania ustawy o ochronie danych osobowych w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej, odmowa udostępnienia danych pełnomocnika Centrum [...] - Instytutu [...] w W. oraz danych rzeczoznawcy majątkowego, prawidłowo znalazła odzwierciedlenie w negatywnej decyzji organu I instancji. Natomiast w zakresie anonimizacji decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r. co do oznaczenia księgi wieczystej organ wskazał, iż oznaczenie księgi wieczystej zaliczane jest do kategorii danych o charakterze podmiotowo - przedmiotowym będących w istocie danymi osobowymi (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 października 2010 r., sygn. akt II SA/Wr 546/10, LEX nr 1112662). Dodatkowo organ podniósł, że analiza orzecznictwa sądów administracyjnych, publikowanego na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl wskazuje, iż anonimizacji podlegają takie dane osobowe jak imiona i nazwiska pełnomocników, rzeczoznawców majątkowych, numery ewidencyjne działek oraz numery ksiąg wieczystych. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem skarżącego organ nie rozpatrzył sprawy pod kątem, czy rzeczoznawcy i pełnomocnik Instytutu sprawują funkcje publiczne i czy żądana informacja o ich nazwiskach wiąże się z wykonywaniem przez nich funkcji publicznych (art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Organ również, zdaniem skarżącego, nie wyjaśnił, czy księga wieczysta, o której numer wniósł zawiera dane osób fizycznych. Wskazał również, iż organ nie rozpatrzył skargi zgodnie z art. 227 kpa. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Przy czym owo "każdy" należy rozumieć jako każdy człowiek (osoba fizyczna) lub podmiot prawa prywatnego. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. W rozpoznawanej sprawie istotnie został spełniony zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy, co zresztą sporne nie jest. Jednakże, oceniając legalność zaskarżonej decyzji, Sąd zobowiązany jest zbadać prawidłowość zastosowanych w sprawie norm prawa materialnego i procesowego, niezależnie od tego, czy dany zarzut został w skardze postawiony. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wskazując, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (zakres przedmiotowy stosowania ustawy). Artykuł 4 ust. 1 ustawy stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (zakres podmiotowy stosowania ustawy). W świetle powyższego, nie ulega zatem wątpliwości, że Wojewoda [...] jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jej posiadaniu. Również żądana przez skarżącego decyzja Wojewoda [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] orzekająca o wywłaszczeniu polegającym na ograniczeniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego Centrum [...] – Instytutowi [...], poprzez ustanowienie na nim na rzecz W. prawa użytkowania odnośnie nieruchomości będącej własnością Skarbu Państwa stanowi informację publiczną zgodnie z art. 6 ust. 4 lit. a udip i podlega udostępnieniu co do treści, jak i postaci. Skan tej decyzji po zanonimizowaniu został skarżącemu udostępniony. Zanonimizowanie decyzji polegało na usunięciu z treści decyzji: – oznaczenia ewidencyjnego nieruchomości, – kwoty ustalonego odszkodowania oraz danych rzeczoznawców majątkowych, – imienia i nazwiska oraz nazwy i adresu - pełnomocnika Centrum [...] - Instytutu [...]. Decyzje organów dotyczą zatem odmowy wskazania oznaczeń ewidencyjnych nieruchomości, kwoty ustalonego odszkodowania oraz danych rzeczoznawców majątkowych, a także danych personalnych, nazwy i adresu pełnomocnika Centrum [...]. Wskazać należy czego nie zauważył organ, że dane ewidencyjne nieruchomości zawarte są w operacie ewidencyjnym (katastrze nieruchomości), który zawiera dane zarówno przedmiotowe dotyczące samej nieruchomości jaki i podmiotowe dotyczące jej właściciela, użytkownika wieczystego lub innego podmiotu władającego nieruchomością. Tryb dostępu do informacji zawartych w operacie ewidencyjnym określa art. 24 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, wszystkie informacje o charakterze przedmiotowym są jawne i starosta udostępnia je w formach wskazanych w ust. 3 art. 24 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Natomiast dane podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51 starosta udostępnia na żądanie podmiotów wskazanych w art. 24 ust. 5 ustawy. Tak więc organ administracji nie powinien wydawać decyzji dotyczącej danych ewidencyjnych w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem do tej części wniosku ustawa ta nie znajduje zastosowania. W tej części decyzja wydana w oparciu o art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest zatem decyzją wydaną bez podstawy prawnej. Wskazać również należy, iż co do zanonimizowania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w zakresie kwoty ustalonego odszkodowania, zarówno decyzja organu I instancji, jak i decyzja organu odwoławczego nie zawiera żadnego uzasadnienia co uniemożliwia jej kontrolę w postępowaniu przez sądem administracyjnym. Prawidłowo natomiast uznał organ, iż należało dokonać anonimizacji danych osobowych rzeczoznawców majątkowych oraz pełnomocnika Instytutu. Wskazać bowiem należy, iż zgodnie z art. 5 ust. 2 zd. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. W sytuacji zatem, gdy w treści informacji publicznej zawarte są dane osobowe, a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu. Organ władający informacją publiczną prawidłowo dokonał w tym zakresie oceny wniosku o udzielenie informacji publicznej z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.). Ustawa ta stanowi lex specialis w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej, przesądzając, że imię i nazwisko osoby fizycznej (jako sfera prywatności człowieka) podlega ochronie danych osobowych. Tym samym organ nie mógł udostępnić danych, które umożliwiałyby zidentyfikowanie osoby fizycznej (art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych). Reasumując dotychczasowe rozważania, wskazać należy, że z uwagi na wyżej wskazane nieprawidłowości dotyczące kwestii związanych z anonimizacją decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., zasadnym było zdaniem Sądu uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w art. 200 i art. 209 ww. ustawy.