II SA/Wa 1831/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Janusz Walawski Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2011 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania K. W., utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] cofającą pozwolenie na broń palną myśliwską Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] maja 2009 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w R. wszczął z urzędu na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia K. W. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. Powodem wszczęcia postępowania była informacja przekazana do Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w R. przez Komendę Powiatową Policji w J. o prowadzonym przeciwko K. W. dochodzeniu [...] o czyn z art. 53 pkt 6 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego organ uzyskał prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w J. II Wydział Karny sygn. akt [...] z dnia [...] marca 2010 r., z którego wynikało, że K. W. oskarżony o to, że w dniu 28 lutego 2009 r. w C. woj. [...] na terenie Koła Łowieckiego [...] nie będąc uprawnionym do polowania, dokonał odstrzału dzika, a następnie wszedł w posiadanie tej zwierzyny tj. o czyn z art. 53 pkt 6 ustawy Prawo łowieckie, został uznany przez Sąd za winnego tego, że w dniu 28 lutego 2009 r. w C. województwo [...] na terenie Koła Łowieckiego [...] dokonał kradzieży mięsa dzika o wadze 28 kg, masa odkostnionego mięsa 11,80 kg o wartości 47,20. zł, stanowiącego własność ww. Koła, a stanowiącego wykroczenie z art. 119 § k.w. i za to skazano go na karę grzywny w wymiarze 550 zł. Organ uzyskał też opinię środowiskową o stronie z Komendy Powiatowej Policji w J. oraz opinię z Koła Łowieckiego [...] w R. Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji [...] Komendant Wojewódzki Policji cofnął K. W. pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich. K. W. wniósł w ustawowym terminie odwołanie od niniejszej decyzji do Komendanta Głównego Policji. Komendant Główny Policji, w wyniku rozpoznania powyższego odwołania, uchylił decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy zarzucił organowi I instancji niewyjaśnienie wszystkich okoliczności zdarzenia za które strona została ukarana i zobowiązał do uzupełnienia w tym zakresie materiału dowodowego. Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż organ I instancji nie podjął żadnych czynności w celu zweryfikowania stanu zdrowia K. W., choć w toku postępowania uzyskał informacje wskazujące, że może on stanowić przeciwwskazanie do dysponowania przez stronę bronią. W ponownie prowadzonym postępowaniu [...] Komendant Wojewódzki Policji uzupełnił materiał dowodowy o materiały z postępowania karnego oraz materiał dowodowy z postępowania dyscyplinarnego przed Okręgowym Sądem Łowieckim. Ponadto organ I instancji wezwał stronę do przedłożenia aktualnego orzeczenia lekarskiego potwierdzającego, iż brak jest przeciwwskazań do dysponowania przez nią bronią. Stosowne, pozytywne dla strony orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. przedłożyła ona w dniu 3 sierpnia 2010 r. Organ I instancji korzystając z przysługującego mu prawa zaskarżył je do organu odwoławczego. W dniu 2 listopada 2010 r. do organu I instancji wpłynęło ostateczne orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] października 2010 r. wydane w trybie odwoławczym stwierdzające, że K. W. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji. W tej sytuacji w trybie art. 19 ust. 1 ustawy o broni i amunicji zabezpieczono posiadaną przez stronę broń w depozycie Policji. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji [....] Komendant Wojewódzki Policji cofnął K. W. pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż po dokonaniu analizy akt sprawy odstąpił od cofnięcia K. W. pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji uznając, iż pomimo dokonania przez niego czynu karalnego, zgromadzony w tym zakresie materiał dowodowy nie jest wystarczający do zastosowania tej przesłanki. Natomiast uznał za zasadne cofnięcie pozwolenia na broń palną myśliwską na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji wskazując, iż w sytuacji, gdy orzeczenie lekarskie nie potwierdza zdolności do dysponowania bronią organ Policji jest zobowiązany do cofnięcia pozwolenia na broń. W tej sytuacji nie ma znaczenia podnoszony przez stronę fakt, że w kole łowieckim, którego jest członkiem oraz w miejscu zamieszkania posiada pozytywną opinię. Od tej decyzji w ustawowym terminie K. W. złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W odwołaniu zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 77, 80 i 107 k.p.a., a także art. 15 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie u niego zaburzeń psychicznych uniemożliwiających dysponowanie bronią na podstawie nieuzasadnionego orzeczenia lekarza M. R. W uzasadnieniu odwołania podniósł, że powierzchowne badanie przeprowadzone przez lekarza M. R. nie może stanowić podstawy do oceny jego stanu psychicznego, a ponadto organ I instancji będąc w posiadaniu pozytywnej opinii psychiatrycznej, był zobowiązany do wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy tymi orzeczeniami i winien dopuścić dowód z opinii biegłego psychiatry. Odnośnie swego stanu zdrowia skarżący wyjaśnił, iż usunięcie dwóch palców u stopy spowodowało powstrzymanie trwającej od ponad dwudziestu lat choroby [...], a wszczepione bajpasy pozwalają mu na normalne funkcjonowanie. Nie ma zatem podstaw do cofnięcia pozwolenia na broń z uwagi na zły stan zdrowia. Powołał się jednocześnie na pozytywną opinię terenowej jednostki Policji oraz macierzystego koła łowieckiego, a także podkreślił, iż nigdy wcześniej nie naruszył zasad współżycia społecznego ani zasad bezpieczeństwa na polowaniach. W odwołaniu zgłosił wniosek o przeprowadzenie na podstawie art. 136 k.p.a. dowodu z opinii biegłego lekarza psychiatry. Komendant Główny Policji, w wyniku rozpoznania powyższego odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] kwietnia 2011 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, iż przepis art. 18 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, a ustawodawca nie przewidział w takich przypadkach innego sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Jak wynika natomiast bezsprzecznie ze zgromadzonego materiału dowodowego, K. W. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią palną w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji, o czym świadczy wydane w II instancji przez upoważnionego lekarza orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] października 2010 r. Organ zaznaczył, że osoba chcąca posiadać pozwolenie na broń i dysponować bronią musi mieć do tego zdolność potwierdzoną stosownym orzeczeniem lekarskim i psychologicznym. Uzyskanie zaś choćby jednego z nich negatywnego jednoznacznie uniemożliwia dalsze posiadanie pozwolenia na broń palną i obliguje organy Policji, do cofnięcia pozwolenia. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, gdyż ostateczne, negatywne orzeczenie lekarskie wyklucza możliwość dysponowania przez stronę bronią. Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, iż organy Policji nie mają prawa wglądu do dokumentacji z badań i nie są uprawnione do oceny przyczyn, dla których uprawniony lekarz orzekł o braku zdolności do dysponowania bronią. Dokumentacja z badań pozostaje w dyspozycji orzeczników i podlega, podobnie jak ich praca, kontroli i nadzorowi właściwego wojewody (§ 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń - Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze. zm.). Jeśli zatem strona uważa, że badania przeprowadzone przez lekarza orzecznika, który wydał negatywne orzeczenie, zostały wykonane nierzetelnie oraz ma zastrzeżenia do jego postępowania, winna się zwrócić w tej sprawie do organu uprawnionego do kontroli prawidłowości działania takiego lekarza, tj. wojewody właściwego ze względu na miejsce wydania orzeczenia. Negatywne dla strony orzeczenie lekarskie wiąże natomiast organy Policji, co do ustalenia istnienia przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Jak bowiem wskazano w orzecznictwie sądów administracyjnych, orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydawane w trybie odwołania jest niepodważalne (§ 8 ust. 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r.). Oznacza to, że organom Policji nie pozostawiono żadnego marginesu swobody w wyborze sposobu rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w przypadku ustalenia, w drodze prawem nakazanej, braku zdolności psychofizycznej danej osoby do dysponowania bronią. Zarzuty strony o wadliwości postępowania administracyjnego w zakresie uzyskania ostatecznego orzeczenia lekarskiego są więc całkowicie nietrafne. Odnosząc się natomiast do podniesionego w odwołaniu zarzutu, iż organ I instancji nie wyjaśnił, z jakich powodów złożył odwołanie od wydanego w I instancji pozytywnego orzeczenia lekarskiego, Komendant Główny Policji wyjaśnił, że odwołanie od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego nie musi być uzasadnione, wystarczy, iż podmiot je składający w tej właśnie formie wyrazi wolę weryfikacji orzeczenia wydanego w I instancji. Ustosunkowując się natomiast do wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lekarza psychiatry celem potwierdzenia jej zdolności do posiadania broni, organ odwoławczy wyjaśnił, iż jego realizacja nie miałaby wpływu na sposób rozpatrzenia niniejszej sprawy. Jak bowiem wskazano wcześniej, w niniejszym postępowaniu moc wiążącą dla organu Policji ma orzeczenie lekarskie wydane na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. W. i zarzucił organowi: naruszenie art.77 k.p.a. przez nie rozpatrzenie całości dowodów w sprawie; naruszenie art.78 k.p.a. przez pominięcie wnioskowanego przez niego dowodu z opinii biegłego psychiatry; naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. przez niezajęcie stanowiska odnośnie orzeczenia uprawnionego do badania osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń lekarza M. L. Z uwagi na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji. W uzasadnieniu skargi podniósł, że w odwołaniu zakwestionował orzeczenie wydane przez lekarza M. R. wnosząc o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego lekarza psychiatry. Wniosku tego jednak nie uwzględniono mimo, że w pierwotnym postępowaniu nie kwestionowano jego stanu zdrowia, a po uwzględnieniu przez Komendanta Głównego Policji jego odwołania, przedłożył orzeczenie wydane przez lekarza upoważnionego do badania osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń stwierdzające, że może dysponować bronią. Mimo to Komendant Wojewódzki Policji złożył odwołanie od tego orzeczenia na jego koszt, a w jego wyniku zostało wydane kwestionowane orzeczenie przez lekarza M. R. Skarżący podkreślił, że po przebytym leczeniu choroby [...] oraz po wszczepieniu bajpasów prowadzi normalne życie, załatwia sprawy rodzinne, chodzi i jeździ samochodem. Odmowa przeprowadzenia dodatkowych badań pozbawiła go tym samym możności dochodzenia swoich, wynikających z ustawy, uprawnień. W jego ocenie, tzw. ostateczne orzeczenie lekarskie, wydane w sposób nasuwający istotne wątpliwości, co do jego zasadności nie może być niewzruszalne. Skarżący zaznaczył, że jest myśliwym od kilkudziesięciu lat i nigdy, tak na polowaniach zbiorowych, jak i indywidualnych, nie posługiwał się bronią w sposób zagrażający otoczeniu lub naruszający prawo, co stwierdza również opinia z koła łowieckiego. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ ponownie podkreślił, że dokonywanie oceny stanu zdrowia fizycznego i psychicznego osób ubiegających się o pozwolenie na broń lub posiadających takie pozwolenie, zostało przekazane upoważnionym do tego lekarzom i psychologom. Zakres i sposób przeprowadzania badań poprzedzających wydanie stosownego orzeczenia został zaś ściśle określony w przepisach rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenia na broń. Tego rodzaju regulacja dotycząca czynności specjalistycznych jakimi są niewątpliwie badania lekarskie stanowi procedurę odrębną od procedury administracyjnej. Ostateczne orzeczenia lekarskie wydawane w trybie ww. rozporządzenia nie podlegają więc weryfikacji przez organy Policji w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń i są dla nich wiążące. W świetle powyższego za nietrafny należy uznać zarzut naruszenia przez organ art. 78 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego psychiatry. Dopuszczenie takiego dowodu, w sytuacji związania organu ostatecznym orzeczeniem lekarskim wydanym w trybie rozporządzenia Ministra Zdrowia, byłoby bowiem całkowicie bezprzedmiotowe skoro jego wynik nie mógłby podlegać weryfikacji przez organ. Za nietrafne Komendant Główny Policji uznał także dalsze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania wskazując, iż organy Policji w prawidłowy i wyczerpujący sposób zebrały i rozważyły materiał dowodowy w sprawie, zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 7, 77, i 80 k.p.a. W sposób wystarczający wyjaśniły także kryteria, którymi kierowały się przy wydaniu decyzji. Niezasadny jest w związku z tym także zarzut naruszenia 107 § 3 k.p.a. poprzez niezajęcie przez organ stanowiska odnośnie orzeczenia lekarza M. L. Orzeczenie to miało bowiem charakter nieostateczny i w konsekwencji wniesienia od niego odwołania, a następnie wydania przez organ odwoławczy orzeczenia z [...] października 2010 r., nie miało żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpatrując skargę z punktu widzenia powyższych kryteriów Sąd stwierdził, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] kwietnia 2011 r. nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zgodnie z obowiązującymi w dacie wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia K. W. pozwolenia na broń przepisami ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) zarówno osoby ubiegające się o wydanie pozwolenia na posiadanie broni, jak i osoby posiadające pozwolenie na broń, z uwagi na jej reglamentacyjny charakter, spełniać musiały określone przepisami prawa warunki, w tym zobowiązane były do legitymowania się odpowiednim stanem zdrowia do dysponowania bronią. I tak stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji pozwolenia na broń nie wydaje się m. in. osobom o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej. Przepis ten ma odpowiednie zastosowanie także do osób posiadających pozwolenie na broń, albowiem w przypadku, gdy posiadacz broni należy do osób o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy – właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń (art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy). Zakres badań lekarskich i psychologicznych, którym jest obowiązana poddać się osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń lub posiadająca pozwolenie na broń określają przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze zm.), które wydane zostało w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 15 ust. 7 ustawy o broni i amunicji. Paragraf 8 tego rozporządzenia w ust. 1-9 reguluje zaś tryb wnoszenia odwołań od orzeczeń lekarskich i psychologicznych wydawanych na podstawie § 2 i § 3 rozporządzenia przez upoważnionych do ich wydawania lekarzy i psychologów. Z kolei ust. 9 tego paragrafu zawiera stwierdzenie, że orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne. W przedmiotowej sprawie ostatecznym orzeczeniem lekarskim Nr [...] z dnia [...] października 2010 r. wydanym - w wyniku wniesionego przez organ Policji odwołania - upoważniony lekarz M. R. z Instytutu Medycyny Pracy w L. stwierdził, że skarżący K. W. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Organy Policji wydając decyzje zarówno w I, jak II instancji wskazywały na wiążącą moc powyższego orzeczenia lekarskiego i tym samym brak możliwości weryfikowania stanu zdrowia skarżącego w ramach prowadzonego postępowania o cofnięcie pozwolenia na broń. W ocenie sądu powyższe stanowisko organów Policji należy uznać za prawidłowe. Orzeczenie lekarskie wydane w trybie odwołania jest ostateczne, o czym mówi wprost § 8 ust. 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia, a więc jest ono niepodważalne. To zaś oznacza, że organy Policji, będąc związane ostatecznym orzeczeniem lekarskim lub psychologicznym, nie mogą dokonywać ich oceny. Zarówno [...] Komendant Wojewódzki Policji, jak i Komendant Główny Policji nie byli zatem upoważnieni do kontrolowania prawidłowości wydania powyższego orzeczenia lekarskiego, a tym samym dopuszczania dowodu z opinii biegłego lekarza psychiatry na okoliczność stanu zdrowia skarżącego. Przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń wskazują jednoznacznie kto sprawuje kontrolę nad pracą uprawnionych lekarzy i psychologów. Paragraf 9 ust. 1 powyższego rozporządzenia stwierdza, że kontrolę wykonywania i dokumentowania badań lekarskich i psychologicznych oraz wydawania orzeczeń lekarskich i psychologicznych przeprowadza wojewoda właściwy ze względu na miejsce wydania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 marca 2005 r. OSK 1273/04, LEX nr 189224 wypowiadając się na temat charakteru i mocy wiążącej orzeczeń lekarskich i psychologicznych wydawanych w oparciu o § 8 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. stwierdził natomiast, iż "Analiza obowiązujących aktualnie przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji a także przepisów wykonawczych do tej ustawy wskazuje, iż dokonywanie oceny stanu zdrowia fizycznego i psychicznego osób ubiegających się o pozwolenie na broń lub posiadających takie pozwolenie zostało przekazane upoważnionym do tego lekarzom i psychologom. Zakres i sposób przeprowadzania badań poprzedzających wydanie stosownego orzeczenia został ściśle określony w przepisach ww. rozporządzenia. Przewidziany tam został swoistego rodzaju tryb postępowania, który - jak to już wyżej wspomniano - przewiduje możliwość składania przez osobę podlegającą badaniom a także organ Policji odwołań, od orzeczeń lekarskich i psychologicznych. Tego rodzaju regulacja dotycząca czynności specjalistycznych jakimi są niewątpliwie badania lekarskie stanowi procedurę odrębną od procedury administracyjnej. Ostateczne orzeczenia lekarskie wydawane w trybie § 8 cyt. rozporządzenia nie podlegają więc weryfikacji przez organy Policji w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń. Związanie organów Policji ostatecznym orzeczeniem lekarskim i psychologicznym wydanym na podstawie art. 8 cyt. rozporządzenia wyklucza zatem możliwość przeprowadzenia w postępowaniu o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń dowodu z opinii biegłego na okoliczności objęte treścią tych orzeczeń." W świetle powyższego orzeczenia brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów strony skarżącej odnośnie nierozpatrzenia przez organy Policji całości dowodów w niniejszej sprawie, w tym m.in. zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lekarza psychiatry oraz nieustosunkowanie się do pozytywnego orzeczenia lekarskiego wydanego w I instancji przez lekarza M. L. Zarzuty skarżącego zmierzają bowiem w rzeczywistości do zakwestionowania okoliczności objętych treścią ostatecznego orzeczenia lekarskiego wydanego przez uprawnioną do tego osobę. Organy Policji nie były natomiast uprawnione w ramach prowadzonego postępowania o cofnięcie stronie pozwolenia na broń do dokonywania oceny załączonego do akt ostatecznego orzeczenia lekarskiego. Należy jednocześnie zaznaczyć, że orzeczenie wydane w I instancji przez lekarza M. L. miało charakter nieostateczny i w konsekwencji wniesienia od niego odwołania, utraciło moc obowiązującą . W oparciu o ostateczne orzeczenie lekarskie Nr [...] z dnia [...] października 2010 r. organy Policji były zatem zobowiązane do wydania decyzji cofającej skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Sformułowanie art. 18 ust. 1 ustawy "Właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń" jest bowiem kategoryczne i oznacza obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych art. 15 ust. 1 pkt 1-6. Reasumując, w ocenie Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie organu należy uznać za prawidłowe. Organ prawidłowo ocenił zaistniały w sprawie stan faktyczny w świetle obowiązujących przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.