II SA/Wa 1836/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. E. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. E. na decyzję Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w części uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat i wysokości dodatku za stopień służbowy p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji- M. E. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w części uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat i wysokości dodatku za stopień służbowy wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu wniosku skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, podała, że wykonanie decyzji wywoła dla niej znaczną szkodę finansową, ponieważ błędnie zostanie jej naliczony mniejszy dodatek za stopień służbowy oraz zostanie odebrane uposażenie dodatkowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, rozpoznając powyższy wniosek, opiera swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie argumentów wskazanych przez skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Jednakże uprawdopodobnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2005 r. FZ 59/04, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2006 r. II FZ 452/06). W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, skarżąca nie uprawdopodobniła w sposób wystarczający, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oprócz bowiem stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje błędne naliczenie mniejszego dodatku za stopień służbowy i odebranie uposażenia dodatkowego, nie wskazała nic więcej. Nie określiła swojej sytuacji finansowej, rodzinnej, nie wynika ona również z akt sprawy, nie wyjaśniła też w jaki sposób obniżenie to wpłynie na jej sytuację bytową. Zatem trudno oceniać, jakie będą skutki wydanych orzeczeń. Samo zaś wskazanie, że skarżąca utraci środki finansowe, nie może być uznane za podstawę uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się bowiem, że przez znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła zostać wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia lub nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 sierpnia 2006 r., I OZ 1144/06, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Konkludując, instytucja ochrony tymczasowej została obwarowana określonymi przesłankami, które osoba ubiegająca się o nią powinna wykazać. Skoro więc przepis art. 61 § 3 cytowanej ustawy zobowiązuje wnioskodawcę do uprawdopodobnienia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to skarżący powinien w sposób logiczny i ciągły te okoliczności wskazać. Zatem, niewskazanie tych okoliczności nie może skutkować uwzględnieniem wniosku. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.