II SA/Wa 184/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowska-Klimas, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, , Protokolant referent Joanna Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2024 r. sprawy ze skargi H. F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, z późn. zm.); zwanej dalej K.p.a. oraz art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 w związku z art. 71 ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2023 r. poz. 735, z późn. zm.); dalej jako u.p.z.r.p., po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2023 r. znak: [...] orzekającej o odmowie przyznania H. F. prawa do zasiłku dla bezrobotnych do dnia dostarczenia dokumentów, tj. od 20 września 2023 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że H. F. w dniu [...] maja 2023 r. została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] jako osoba bezrobotna. Starosta [...] decyzją z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] orzekł o uznaniu strony z dniem 22 maja 2023 r. za osobę bezrobotną oraz odmowie przyznania prawa do zasiłku. W dniu 2 czerwca 2023 r. H. F. złożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] podanie z prośbą o przyznanie prawa do zasiłku na podstawie przedstawionych dokumentów, dołączając [...] zaświadczenie nr [...] oraz kserokopię decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] Pismem z dnia 2 czerwca 2023 r. Powiatowy Urząd Pracy w [...] udzielił odpowiedzi, w której poinformował, że na podstawie złożonych do podania dokumentów nie ma podstaw do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, gdyż nie zostało udokumentowane, iż w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni strona pobierała rentę z tytułu niezdolności do pracy lub pobierania renty rodzinnej, w przypadku gdy nastąpił zbieg prawa do tej renty z prawem do renty z tytułu niezdolności do pracy i wybrano pobieranie renty rodzinnej oraz zwrócił się o dostarczenie przetłumaczonych dokumentów, które stanowiłyby wartość dowodową w sprawie. W dniu 20 września 2023 r. do Powiatowego Urzędu Pracy w [...] wpłynęło podanie H. F. o przyznanie prawa do zasiłku jako osoby bezrobotnej w związku z wcześniejszym wnioskiem z czerwca 2023 r., do którego dołączyła kopie dokumentów, tj. zaświadczenie o dochodach nr [...], orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, karty informacyjne leczenia szpitalnego oraz pismo z dnia 12 czerwca 2023 r. Po analizie przedłożonych dokumentów Starosta [...] decyzją z dnia [...] października 2023 r. znak: [...] orzekł o odmowie przyznania H. F. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia dostarczenia dokumentów, tj. 20 września 2023 r. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie do Wojewody [...], wnosząc o jej zmianę i przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia dostarczenia dokumentów, tj. 20 września 2023 r. Ponadto wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci decyzji ZUS z dnia [...] lutego 2020 r. w sprawie odmowy prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, celem wykazania, że spełnia wymogi do przyznania jej zasiłku dla bezrobotnych, z uwagi na pobieranie renty rodzinnej, w przypadku gdy nastąpił zbieg prawa do tej renty z prawem do renty z tytułu niezdolności do pracy i wybrano pobieranie renty rodzinnej. Do odwołania dołączyła kopię decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. i zaświadczenie z dnia [...] października 2023 r. z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Po rozpoznaniu odwołania, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2023 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, wskazując, że przepis art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ma charakter bezwzględnie obowiązujący i musi być stosowany w sposób ścisły. Suma okresów uprawniających do przyznania prawa do zasiłku, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 powołanej ustawy, w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji H. F. w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...], wynosi 0. Okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania to w przypadku strony okres od 21 listopada 2021 r. do 21 maja 2023 r. W toku postępowania organ ustalił, że H. F. otrzymuje rentę rodzinną od 1 sierpnia 2021 r. do 31 lipca 2023 r. Natomiast z dołączonej do odwołania decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lutego 2020 r. wynika, że strona ma ustalone prawo do ukraińskiej renty z tytułu niezdolności do pracy, wypłata renty z tytułu niezdolności do pracy na [...] została zawieszona ze względu na wypłatę renty rodzinnej jako świadczenia korzystniejszego. Wskazał, że zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy pobierania renty rodzinnej, w przypadku gdy nastąpił zbieg prawa do tej renty z prawem do renty z tytułu niezdolności do pracy i wybrano pobieranie renty rodzinnej. Wojewoda [...] wskazał, że do okresu uprawniającego do przyznania prawa do zasiłku nie został zaliczony ww. okres pobierania renty rodzinnej. Status repatrianta nie daje podstaw do uwzględnienia ukraińskich okresów renty rodzinnej na równi z okresami pobierania renty rodzinnej z Polski. Ponadto z akt sprawy wynika, że H. F. posiada obywatelstwo polskie jako repatriantka od dnia [...] lipca 2018 r., co potwierdza znajdująca się w aktach kserokopia decyzji Wojewody [...] z dnia [...]września 2018 r. nr [...]. Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. h ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony za granicą i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant. H. F. nie spełnia ww. przesłanki do przyznania prawa do zasiłku. Sam fakt, że strona jest repatriantem nie stanowi przesłanki do przyznania zasiłku. Przepisy prawa przewidują przyznanie osobom przybywającym do kraju jako repatrianci prawo do zasiłku dla bezrobotnych o ile udokumentują zatrudnienie za granicą w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania w urzędzie pracy. W przedmiotowej sprawie okoliczności takie nie wystąpiły, co oznacza, że skoro H. F. nie udokumentowała dni okresów uprawniających do zasiłku to prawo do zasiłku dla bezrobotnych nie może zostać jej przyznane. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi H. F. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, która uznała ją za krzywdzącą oraz wniosła o jej uchylenie oraz decyzji ją poprzedzającej i przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: 1. art. 8 i art. 10 K.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego, a także art. 15 K.p.a. poprzez brak merytorycznego rozpatrzenia sprawy, 2. art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1, 2 i 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w zakresie odmowy przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych, w sytuacji gdy spełnia warunki określone w art. 71 ust. 2 pkt 7 tej ustawy, co zostało wykazane złożoną do akt dokumentacją. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem z 15 kwietnia 2024 r. pełnomocnik z urzędu poparł i uzupełnił skargę wnosząc o uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2023 r. oraz decyzji ją poprzedzającej organu pierwszej instancji, ewentualnie o stwierdzenie nieważności obu tych decyzji zarzucając naruszenie: 1. art. 71 ust. 2 pkt. 3 i art. 71 ust. 2 pkt. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zw. z art. 4 i art. 14 umowy między Rzecząpospolitą Polską a Ukrainą o zabezpieczeniu społecznym, sporządzonej w [...] dnia [...] maja 2012 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 1373) poprzez ich niezastosowanie, 2. art. 7 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu prawnego, 3. art. 8 § 1 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów państwa, 4. art. 9 K.p.a. poprzez naruszenie zasady informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Podkreślił, że jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...] zmieniono nią decyzję tego organu z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...], którą określono dla skarżącej okres pobierania zasiłku stałego w związku z niezdolnością do pracy. Organy obu instancji nie wyjaśniły jednak, czy bezpośrednio przed dniem zarejestrowania jako osoba bezrobotna (22 maja 2023 r.) skarżąca pobierała zasiłek stały w okresie 18 miesięcy przez co najmniej 365 dni. Niewątpliwie zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 901, z późn. zm.) zasiłek stały w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy związanych z posiadaniem przez skarżącą statusu repatriantki pełni funkcję substytutu renty z tytułu niezdolności do pracy (por. W. Maciejko [w:] P Zaborniak, W. Maciejko, Ustawa o pomocy społecznej. Komentarz, wyd. Warszawa 2013, art. 37, t. 4). Ponadto materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje na niezdolność skarżącej do pracy, a z kolei dokumenty uzyskane od stosownych władz [...] wskazują na pobieranie przez skarżącą renty rodzinnej od sierpnia 2021 r. do maja 2023 r. przez okres 22 miesięcy, a więc więcej niż 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających uzyskanie statusu osoby bezrobotnej. Z powyższego wynika, że skarżąca spełniła warunki niezbędne do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych uzyskując tak rentę z tytułu niezdolności do pracy w formie zasiłku stałego, jak też rentę rodzinną z Funduszu Emerytalno-Rentowego [...], co należy przyjąć w oparciu o postanowienia art. 4 i art. 14 powołanej umowy między Rzecząpospolitą Polską a [...] o zabezpieczeniu społecznym, sporządzonej w [...] dnia [...] maja 2012 r. Zgodnie z tym ostatnim przepisem fakty i zdarzenia, które mają wpływ na nabycie prawa, które zaistniały na terytorium [...] są uwzględniane tak jakby zaistniały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Tym samym [...] renta rodzinna z [...] jest traktowana tak samo jak renta rodzinna wypłacana w Polsce i jest podstawą przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Powyższe okoliczności zostały przez organy obu instancji pominięte, co stanowiło naruszenie tak przepisów prawa materialnego, jak przepisów postępowania przywołanych na wstępie. Natomiast skarżącej niewątpliwie przysługuje prawo do zasiłku, bowiem spełnia wymogi wskazane w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przede wszystkim dlatego, że przez 365 dni przypadających w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających zarejestrowanie jako bezrobotna pobierała rentę rodzinną będącą podstawą ustalenia prawa do zasiłku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle wskazanych kryteriów zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i utrzymane nim w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji naruszają prawo. W niniejszej sprawie spór dotyczy odmowy przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych wobec nieudokumentowania przez nią wymaganego okresu zatrudnienia, opłacania składek lub innych okresów zaliczalnych do przyznania przedmiotowego świadczenia. Zgodnie z art. 71 ust. 1 u.p.z.r.p., prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, b) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, d) opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, e) wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, f) wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, g) opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9,75% przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc zatrudnienia, h) był zatrudniony za granicą i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant, i) był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Do okresu 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy enumeratywnie wymienione w art. 71 ust. 2 u.p.z.r.p., w tym pobierania renty rodzinnej, w przypadku gdy nastąpił zbieg prawa do renty z prawem do renty z tytułu niezdolności do pracy i wybrano pobieranie renty rodzinnej (pkt 7). Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że dla nabycia uprawnień zasiłkowych konieczne jest wykazanie przez bezrobotnego, iż przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony, bądź legitymował się innymi wyszczególnionymi w tych przepisach okresami. Przy czym ustawodawca wprost ograniczył przedział czasowy podlegający ocenie wprowadzając zapis zawężający wykazanie ww. 365 dni tylko do okresu 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji w urzędzie pracy. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, iż skarżąca rejestrując się jako osoba bezrobotna nie udokumentowała pracy zarobkowej i opłacania składek w formach przewidzianych w art. 71 ust. 2 u.p.z.r.p., w szczególności nie wykazała zatrudniania za granicą przed przybyciem na teren RP jako repatriant (ust. 2 lit. h). Nie sposób też zaakceptować stanowiska strony skarżącej, że pobieranie przez nią zasiłku stałego, na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 901, z późn. zm.), w związku z posiadaniem przez skarżącą statusu repatriantki, pełni funkcję substytutu renty z tytułu niezdolności do pracy. Jak słusznie stwierdził Wojewoda [...] w zaskarżonej decyzji, przepisy u.p.z.r.p. mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a co się z tym wiąże, powinny być stosowane ściśle. Oznacza to, iż nie jest możliwe stosowanie wykładni rozszerzającej i uznawania okresów wprost niewymienionych w art. 71 ust. 1 i 2 u.p.z.r.p. za okresy z nimi tożsame, z uwagi na nabycie prawa do świadczeń realizujących podobne cele do wymienionych w tychże przepisach. Kluczowa w analizowanym przypadku pozostaje jednak kwestia, czy skarżąca nie legitymuje się wymaganym okresem wskazanym w art. 71 ust. 2 pkt 7 u.p.z.r.p. W odwołaniu od decyzji Starosty [...] z [...] października 2023 r. skarżąca podniosła, iż pobiera rentę rodzinną wybraną jako świadczenie przysługujące w zbiegu z prawem do renty z tytułu niezdolności do pracy. Do odwołania załączyła decyzję ZUS z [...] lutego 2020 r. odmawiającą przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że: "[...] instytucja ubezpieczeniowa potwierdziła okresy zatrudnienia na [...] oraz poinformowała, że ma Pani ustalone prawo do [...] renty z tytułu niezdolności do pracy. Wypłata renty z tytułu niezdolności do pracy została zawieszona ze względu na wypłatę renty rodzinnej jako świadczenia korzystniejszego. Status repatrianta w takim przypadku nie daje podstaw do uwzględnienia ukraińskich okresów jako okresów polskich i finasowania przez ZUS świadczenia rentowego za okresy przyjęte do renty [...]". W decyzji jednak wyjaśniono, iż okresy ubezpieczeniowe uzyskane na terenie [...] zaliczane są pod warunkiem, że z ich tytułu nie jest wypłacane świadczenie z instytucji zagranicznej (art. 9 ust. 1 ustawy emerytalnej). W aktach administracyjnych znajduje się ponadto tłumaczenie z języka [...] zaświadczenia Głównego Departamentu Pensyjnego Funduszu [...] z [...] listopada 2018 r. stwierdzające, że "skarżąca otrzymuje rentę w przypadku utraty żywiciela rodziny, który zmarł w wyniku ogólnej choroby dla utrzymania jednej osoby, 1 października 201 roku – w sumie [...]". Z powyższych ustaleń wynika, że skarżąca jest uprawniona do [...] renty rodzinnej. Pomimo powoływania się przez stronę w odwołaniu na tę okoliczność Wojewoda [...] nie poczynił szczegółowych ustaleń zmierzających do jednoznacznego wyjaśnienia, czy w okresie poprzedzającym 18 miesięcy bezpośrednio przed dniem rejestracji, łącznie przez okres co najmniej 365 dni skarżąca pobierała [...] rentę rodzinna i czy była uprawniona do renty z tytułu niezdolności do pracy, z której zrezygnowała wybierając rentę rodzinną. Wojewoda wprawdzie wskazał, że do okresu uprawniającego do przyznania zasiłku nie został zaliczony okres pobierania renty rodzinnej, bowiem status repatrianta nie daje podstaw do uwzględnienia [...] okresów renty rodzinnej na równi z okresami pobierania renty rodzinnej z Polski. Jednakże powyższe twierdzenie nie zostało uzasadnione, a wydaje się powielać ocenę organu emerytalno-rentowego wrażoną w uzasadnieniu powyżej powołanej decyzji z [...] października 2023 r. Organ ZUS w tej decyzji wypowiedział się jedynie, co do możliwości zaliczenia okresów składkowych uzyskanych przez skarżącą w [...] w kontekście uzyskania prawa do renty w Polsce na gruncie przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS, a nie przepisów u.p.z.r.p. Organ II instancji rozpatrując odwołanie i oceniając spełnienie przez skarżącą przesłanki z art. 71 ust. 2 pkt 7 u.p.z.r.p. całkowicie pominął treść umowy zawartej między Rzecząpospolitą Polską a Ukrainą o zabezpieczeniu społecznym sporządzoną w Kijowie dnia 18 maja 2021 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 1374), która w świetle art. 87 § 1 Konstytucji RP jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt (2) ppkt 1, niniejszą Umowę stosuje się w odniesieniu do Rzeczypospolitej Polskiej do ustawodawstwa dotyczącego obowiązkowego ubezpieczenia i świadczeń z zabezpieczania społecznego, w tym zasiłków dla bezrobotnych. Artykuł 4 umowy stanowi, iż jeżeli niniejsza Umowa nie stanowi inaczej, osoby do których stosują się postanowienia niniejszej umowy, podlegają obowiązkom i korzystają z uprawnień wynikających z ustawodawstwa drugiej Umawiającej się Strony na tych samych warunkach, co obywatele tej Umawiającej się Strony. W Rozdziale 1 Zasiłki dla bezrobotnych, w art. 9 Ustalenie prawa, w pkt 1 Strony się umówiły, że okresy ubezpieczenia przebyte zgodnie z ustawodawstwem jednej z Umawiających się Stron są uwzględniane, jeżeli jest to niezbędne i jeżeli się one nie pokrywają, przy ustalania prawa do zasiłku dla bezrobotnych zgodnie z ustawodawstwem drugiej Umawiającej się Strony, jeżeli osoba zainteresowana posiada okresy ubezpieczenia przebyte bezpośrednio przez utratą pracy zgodnie z ustawodawstwem tej drugiej Umawiającej się Strony. Nie czyniąc wymaganych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy ustaleń faktycznych i prawnych organ II instancji naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić należy, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy jest obowiązany ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą orzeczeniem organu I instancji, z zastrzeżeniem rozwiązania przyjętego w art.138 § 2 K.p.a. Innymi słowy organ odwoławczy nie może się ograniczyć jedynie do kontroli decyzji organu I instancji, a zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej jest wyznaczony zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu I instancji, natomiast treść odwołania przenosi na ten organ taką właśnie kompetencję. Reasumując, organ odwoławczy wbrew wnioskom odwołania, w sposób nieodpowiadający prawu orzekł bez całościowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda [...] zobowiązany będzie uwzględnić stanowisko skarżącej przedstawione w odwołaniu, uzupełnić materiał dowodowy w wymaganym zakresie i po wnikliwej analizie stanu faktycznego i prawnego, rozstrzygnąć o zasadności żądania strony. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz.935), orzekł jak w sentencji.