II SA/Wa 1842/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2007r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. W. o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2007r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej z dnia [...] kwietnia 2007r. nr [...] w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2007r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na wykonywanie pracy zarobkowej poza jednostką postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej W treści skargi z dnia 1 października 2007r. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2007r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na wykonywanie pracy zarobkowej poza jednostką skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji poprzedzającej (wniosek oznaczony nr 6 na drugiej stronie skargi). W uzasadnieniu tego wniosku przywołał zachodzące, w jego ocenie, niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody. Dalej zaś podał, że wprawdzie zaprzestał już wykonywania działalności gospodarczej, której to działalności dotyczy zaskarżona decyzja, niemniej jednak zgodnie z przepisami ordynacji podatkowej nie może jej wyrejestrować, albowiem związany jest wcześniej zawartymi umowami pośrednictwa finansowego, w oparciu o które należne są mu dywidendy od wpłat dokonywanych na rzecz towarzystw finansowych przez klientów przez niego pozyskanych. Następnie podniósł, że wpłaty te muszą być ewidencjonowane oraz musi zostać od osiągniętego przychodu odprowadzony należny podatek, a nadto w związku z osiąganiem na tej podstawie przychodów na skarżącym ciąży obowiązek odprowadzania składek na ubezpieczenie społeczne. W odpowiedzi na powyższą skargę pełnomocnik Ministra Obrony Narodowej - radca prawny P. K. - podzielił stanowisko skarżącego tak co do należnych mu dywidend, których wypłata na rzecz skarżącego wynika z zawartych umów pośrednictwa finansowego, jak też co do konsekwencji podatkowych z tytułu osiąganego przychodu. Jednocześnie pełnomocnik organu wyraził odmienne od skarżącego stanowisko w zakresie dotyczącym konieczności wyrejestrowania działalności gospodarczej stwierdzając, iż odmowa udzielenia zgody na pracę zarobkową nie pociąga za sobą konieczności natychmiastowego wyrejestrowania działalności gospodarczej, a co za tym idzie nie uniemożliwia wykonania ciążących na skarżącym obowiązków finansowo podatkowych oraz zobowiązań wynikających z już zaciągniętych umów. Podkreślił przy tym, że zaskarżona decyzja odmowna jedynie zakazuje wykonywania nowej pracy zarobkowej od momentu wprowadzenia jej do obrotu prawnego przez co należy rozumieć zakaz podejmowania nowych czynności i zawierania nowych kontraktów, czy zobowiązań. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy zwrócić uwagę, iż każda decyzja (orzeczenie) wywołuje określone skutki prawne. Jednakże wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest tylko wtedy, gdy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Oznacza to, że Sąd Administracyjny wydając orzeczenie w tym przedmiocie powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy , w aspekcie wystąpienia bądź tez niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2007r. sygn. akt II OZ 1242/07, niepublikowane). Z akt sprawy (v. skarga) oraz z akt osobowych skarżącego (v. wniosek o wyrażenie zgody na kontynuację pracy zarobkowej poza służbą z dnia 16 marca 2007r. - K.177) złożonych do Sądu w trybie określonym art. 54 § 3 ww. ustawy wynika, iż w okresie pozostawania poza służbą czynną skarżący podjął, w zakresie doradztwa finansowego, działalność gospodarczą prowadzoną jednoosobowo. Natomiast zaskarżoną decyzją oraz decyzją poprzedzającą odmówiono mu zgody na wykonywanie tej pracy. W konsekwencji skarżący nie legitymując się zgodą wyrażoną w formie ostatecznego aktu administracyjnego (art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) jest objęty dyspozycją art. 56 ust. 1 powołanej ustawy i nie może w ogóle podejmować pracy zarobkowej. Oznacza to, że sytuacji prawna powstała wskutek wydaniu decyzji odmawiającej udzielenia zgody - zakaz podejmowania pracy zarobkowej - obejmuje także wykonywanie tej pracy w zakresie wypełniania zobowiązań z umów zawartych przed wejściem do obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Zasadność takiego stanowiska znajduje bezpośrednie potwierdzenie w regulacja zawartej w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 11 maja 2004r. w sprawie wykonywania pracy zarobkowej przez żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 127, poz. 1324). Otóż, jak wynika z treści § 8 tego aktu tylko żołnierzowi, któremu cofnięto zezwolenie na wykonywanie pracy zarobkowej, dowódca jednostki wojskowej zapewnia odpowiedni czas potrzebny do rozwiązania umowy o pracę lub umowy na podstawie innego tytułu w miejscu pracy poza jednostka wojskową. Przekładając to na sytuację skarżącego, to mógłby on nadal wypełniać zobowiązania z wcześniej zawartych umów do czasu określonego przez dowódcę właściwej jednostki, a dopiero po upływie tego okresu dokonać zgłoszenia organowi ewidencyjnemu informacji o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej (art. 7d ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999r. Prawo działalności gospodarczej - Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.). Tym samym, w ocenie Sądu, skarżący uwiarygodnił, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenie mu znacznej szkody w związku z niewykonywaniem zobowiązań z zawartych uprzednio umów i niebezpieczeństwem powstania po jego stronie odpowiedzialności odszkodowawczej. Jednocześnie Sąd mając na względzie, że podjęta przez skarżącego działalność miała miejsce w okresie pozostawania poza służbą, a dalsze jej kontynuowanie następuje już w warunkach tej służby uznał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dodatkowo trudne do odwrócenie skutki w postaci uznania wykonywania działalności gospodarczej przez skarżącego za naruszenie dyscypliny wojskowej. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.