II SA/Wa 1845/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Z. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia do grupy inwalidzkiej postanawia: odrzucić skargę. Dyrektor Biura Emerytalnego Służby Więziennej skierował rencistę Służby Więziennej M. Z., zwolnionego ze służby w dniu [...] czerwca 2008 r., na badania kontrolne. [...] Rejonowa Komisja Lekarska w [...] wydała w dniu [...] marca 2018 r. orzeczenie nr [...] w którym stwierdziła, że strona jest zdolna do pracy i trwale niezdolna do służby. Stwierdzone w orzeczeniu schorzenia powodują zaliczenie badanego do trzeciej grupy inwalidztwa oraz nie pozostają w związku z pełnioną służbą. Centralna Komisja Lekarska orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] utrzymała w mocy ww. orzeczenie organu pierwszej instancji. M. Z. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Centralnej Komisji Lekarskiej, domagając się jej uchylenia. W treści skargi nadmienił, że żądał ustalenia, iż jest inwalidą II grupy, komisja natomiast zaliczyła go do grupy III. Nadmienił, że stan jego zdrowia nie uległ poprawie, a posiadane schorzenia utrudniają mu wykonywanie zwykłych czynności życia codziennego. W treści odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jako nienależącej do kognicji sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, które obejmuje orzekanie w sprawach sprzeciwów od decyzji (art. 3 § 2a), a także skarg na akty wymienione w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej p.p.s.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że orzeczenia komisji lekarskich działających w sprawach funkcjonariuszy służb mundurowych, kandydatów do takiej służby oraz emerytów i rencistów dzielą się na dwie zasadnicze grupy. Pierwsza z nich obejmuje kwestie zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby. Orzeczenia w tych sprawach są wiążące dla organu w sprawie powołania danej osoby do służby lub zwolnienia ze służby. Mają one byt w pełni autonomiczny i podlegają odrębnemu zaskarżeniu do sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Druga grupa orzeczeń to orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, uszczerbek na zdrowiu oraz ich związek ze służbą i stopień inwalidztwa m.in. dla celów emerytalno-rentowych. Tego rodzaju orzeczenia nie mają samodzielnego bytu. Są one poddawane kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Orzeczenia z tej drugiej grupy mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do jego właściwości (por. wyroki NSA: z dnia 30 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 93/10, z dnia 29 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 667/08, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r., sygn. III ZP 9/99, uchwała NSA z dnia 19 stycznia 1998 r. sygn. akt OPS 8/97, postanowienie NSA z 6 listopada 2000 r. sygn. OSA 1/00, wyrok NSA z 22 lipca 2010 r., sygn. I OSK 220/10). Będące przedmiotem skargi orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] wydane zostało celem ustalenia stanu zdrowia skarżącego do celów emerytalno – rentowych. Tego rodzaju orzeczenia nie mają samodzielnego bytu. Poddawane są kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Mają charakter wyłącznie orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i właściwości. W konsekwencji nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, należy stwierdzić, że rozpoznawana sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.