II SA/Wa 185/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego w sprawie ze skargi A.S. na rozkaz personalny [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu - A.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny [...]Komendanta Wojewódzkiej Policji w [...]z dnia [...]grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu oraz uchylenie postanowienia z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] o odmowie wstrzymania natychmiastowego wykonania tej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że natychmiastowe wykonanie zaskarżonego rozkazu powoduje dla niego negatywne i nieodwracalne konsekwencje. Skarżący został zawieszony w czynnościach służbowych i tych czynności nie może wykonywać. Dodatkowo wskazał, że nie zaistniały ustawowe przesłanki do nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, rozpoznając powyższy wniosek, opiera swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie argumentów wskazanych przez skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Jednakże uprawdopodobnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2005 r. FZ 59/04, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2006 r. II FZ 452/06). W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił w sposób wystarczający, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, rozumianych jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona stronie przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, czy też trudniejsze, niż zwykle w tego rodzaju przypadkach. Należy bowiem wyjaśnić, że utrata dochodów w wyniku zwolnienia ze służby nie stanowi podstawy do zastosowania ochrony tymczasowej. Orzecznictwo sądów administracyjnych w tym zakresie zajmuje jednolite stanowisko (por. postanowienie NSA z dnia 18 grudnia 2012 r. sygn. akt I OZ 919/12, postanowienie WSA z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1897/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący ma możliwość uchronienia się od tych skutków podejmując inną pracę lub działalność. Ponadto należy wskazać, że samo zwolnienie ze służby nie jest czynnością nieodwracalną, ponieważ stosownie do art. 42 ust 1 i 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687 ze zm.) uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Należy podkreślić, że instytucja ochrony tymczasowej została obwarowana określonymi przesłankami, które osoba ubiegająca się o nią powinna wykazać. Skoro więc przepis art. 61 § 3 cytowanej ustawy zobowiązuje wnioskodawcę do uprawdopodobnienia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to skarżący powinien w sposób logiczny i ciągły te okoliczności wskazać. Zatem, niewskazanie tych okoliczności nie może skutkować uwzględnieniem wniosku. W ocenie Sądu w treści skargi z dnia 14 stycznia 2015 r. adwokat K.S., reprezentująca skarżącego, nie odniosła się w żaden sposób do powyższych przesłanek, a jedynie sformułował zarzuty przeciwko zaskarżonej decyzji oraz postanowieniu z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] o odmowie wstrzymania natychmiastowego wykonania decyzji, co w konsekwencji uniemożliwia dokonanie przez Sąd oceny przedmiotowego wniosku. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.