II SA/Wa 1863/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędziowie WSA Adam Lipiński Jacek Fronczyk (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2013 r. sprawy ze skargi E. S. na postanowienie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podania 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego P. W. kwotę 360 zł (słownie: trzysta sześćdziesiąt złotych) oraz kwotę 82,80 zł (słownie: osiemdziesiąt dwa złote 80/100) stanowiącą 23% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] Minister Administracji i Cyfryzacji, stosując art. 66 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku E.S. z dnia [...] stycznia 2012 r., zwrócił zainteresowanemu przedmiotowe podanie. W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, że E.S. pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1983 r. nr [...] oraz decyzji Ministra Administracji i Gospodarki Przestrzennej z dnia [...] czerwca 1984 r. nr [...]. Kwestia dotycząca prowadzenia przez organ nadzoru postępowania o stwierdzenie nieważności powyższych decyzji została zakończona odpowiednio: ostatecznym postanowieniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] (prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2009 r. o sygn. akt II SA/Wa 469/09) oraz ostateczną decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2012 r. o sygn. akt I OSK 1774/11). Zarówno Minister, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a także Naczelny Sąd Administracyjny wskazali na niewłaściwość Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (aktualnie Minister Administracji i Cyfryzacji) w przedmiotowej sprawie. Zgodnie bowiem z przepisami ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (t. j.: Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953 ze zm.), w art. 2 tej regulacji zawarto delegację ustawową dla Rady Ministrów do określenia – w drodze rozporządzenia – stanowisk, na których w urzędach naczelnych, centralnych i terenowych organów administracji państwowej, Kancelarii Sejmu i Kancelarii Rady Państwa oraz urzędach podległych naczelnym organom władzy państwowej oraz naczelnym i centralnym organom administracji państwowej, zatrudniani pracownicy są urzędnikami państwowymi, w rozumieniu ustawy. Z przepisu § 3 pkt 16 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 listopada 1982 r. w sprawie określenia stanowisk urzędniczych oraz zasad nawiązywania z urzędnikami państwowymi stosunku pracy na zasadzie mianowania (Dz. U. Nr 39, poz. 257) wynika, że stosunek pracy na podstawie mianowania nawiązuje się z urzędnikami państwowymi zatrudnionymi na stanowiskach [...] (miejskiego). E.S. był urzędnikiem zatrudnionym na podstawie mianowania. Przepis art. 38 ust. 1 ww. ustawy o pracownikach urzędów państwowych wskazywał, że od decyzji w sprawach wypowiedzenia lub rozwiązania stosunku pracy z urzędnikiem państwowym mianowanym, przeniesienia albo zlecenia mu wykonywania innej pracy, przeniesienia na niższe stanowisko bądź zawieszenia w pełnieniu obowiązków urzędnik ten mógł, w terminie siedmiu dni, wnieść odwołanie do kierownika organu nadrzędnego nad urzędem, w którym jest zatrudniony. Od decyzji wydanej przez ministra odwołanie nie przysługiwało. Od decyzji w sprawach określonych w ust. 1 urzędnikowi państwowemu mianowanemu przysługiwała skarga do sądu administracyjnego na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego (art. 38 ust. 2 ustawy). Spory o roszczenia ze stosunku pracy urzędników państwowych w sprawach niewymienionych w art. 38 ust. 1 rozpatrywane były w trybie określonym w Kodeksie pracy (art. 39 ustawy). Minister wskazał, że aktualnie przepisy art. 38-39 ww. ustawy o pracownikach urzędów państwowych mają następujące brzmienie: "Od decyzji w sprawach wypowiedzenia lub rozwiązania stosunku pracy z urzędnikiem państwowym mianowanym, przeniesienia albo zlecenia mu wykonywania innej pracy, przeniesienia na inne lub niższe stanowisko bądź zawieszenia w pełnieniu obowiązków urzędnik ten może, w terminie siedmiu dni, wnieść odwołanie do kierownika organu nadrzędnego nad urzędem, w którym jest zatrudniony. Od decyzji wydanej przez ministra odwołanie nie przysługuje" (art. 38 ust. 1 ustawy). "Spory o roszczenia ze stosunku pracy urzędników państwowych rozpatrywane są w trybie określonym w Kodeksie pracy" (art. 39 ustawy). Przepis art. 38 ust. 2 ustawy został skreślony. Zdaniem Ministra, decyzje wydawane na podstawie art. 38 ust. 1 ww. ustawy o pracownikach urzędów państwowych stanowią szczególny rodzaj decyzji, co jest konsekwencją art. 39 ustawy, odsyłającego do sądów powszechnych jako organów właściwych do rozpatrywania sporów powstałych m. in. na skutek wydania tych decyzji administracyjnych. Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) w art. 1 stanowi, że Kodeks postępowania cywilnego normuje postępowanie sądowe w sprawach ze stosunków z zakresu prawa ubezpieczeń społecznych oraz w innych sprawach, do których przepisy tego Kodeksu stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy cywilne). Przepis art. 476 § 1 pkt 1-2 kpc wskazuje, że przez sprawy z zakresu prawa pracy rozumie się sprawy: o roszczenia ze stosunku pracy lub z nimi związane, o ustalenie istnienia stosunku pracy, jeżeli łączący strony stosunek prawny, wbrew zawartej między nimi umowie, ma cechy stosunku pracy, o roszczenia z innych stosunków prawnych, do których z mocy odrębnych przepisów stosuje się przepisy prawa pracy. Minister zwrócił uwagę, że w uzasadnieniu postanowienia z dnia 7 listopada 2002 r. o sygn. akt III KKO 9/02 (publ. OSNP 2003/24/604) Sąd Najwyższy wskazał, że "zgodnie z art. 137 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej, stosunki pracy nawiązane w urzędach, o których mowa w art. 2, przed dniem wejścia w życie ustawy na podstawie mianowania na zasadach określonych w ustawie o pracownikach urzędów państwowych, pozostają w mocy nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r. Według ustępu drugiego tego artykułu, z dniem 1 stycznia 2004 r. dotychczasowe stosunki pracy osób zatrudnionych na podstawie mianowania na zasadach określonych w ustawie o pracownikach urzędów państwowych przekształcają się w stosunki pracy na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. Stosownie do art. 138 ustawy o służbie cywilnej, do pracowników zatrudnionych na podstawie mianowania – zgodnie z przepisami ustawy o pracownikach urzędów państwowych – stosuje się art. 10 ust. 1a, 1b i 5, art. 13-16 oraz art. 27 ust. 3 tej ustawy. W pozostałym zakresie do pracowników tych mają zatem zastosowanie przepisy ustawy o pracownikach służby cywilnej, w tym jej art. 7, ustanawiający zasadę właściwości sądów pracy w sprawach dotyczących sporów członków korpusu służby cywilnej." Mając na względzie treść art. 39 ww. ustawy o pracownikach urzędów państwowych, jak również wskazane przepisy Kodeksu postępowania cywilnego, Minister stwierdził, że w stosunku do decyzji wydanych na podstawie art. 38 ust. 1 ww. ustawy o pracownikach urzędów państwowych wyłączona jest możliwość prowadzenia postępowań w trybie stwierdzenia nieważności, gdyż właściwy jest sąd powszechny. Nie ma tu, zdaniem Ministra, znaczenia, czy zarzuty są o charakterze merytorycznym, czy też dotyczą kwestii proceduralnych. Zarówno wcześniejsze wnioski E.S., jak i też wniosek z dnia [...] stycznia 2012 r. dotyczą stwierdzenia nieważności tych samych decyzji, co do których prawomocnie już rozstrzygnięto, wskazując na brak właściwości Ministra Administracji i Cyfryzacji w przedmiotowej sprawie. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy E.S. podniósł, że właściwość rzeczową organu odwoławczego ustala się uwzględnieniem przepisów prawa materialnego, zastosowanych w podstawie prawnej rozstrzygnięcia organu I instancji, a w przypadku odwołania od decyzji w sprawie o stwierdzenie nieważności, na podstawie przepisów prawa materialnego, na podstawie których wydano decyzję będącą przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności. Zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym przez stronę, w chwili wydania zaskarżonych decyzji organem właściwym do stwierdzenia ich nieważności był Minister Administracji i Gospodarki Przestrzennej, a w związku z tym, w ocenie zainteresowanego, kompetencje wymienionego organu należą obecnie do Ministra Administracji i Cyfryzacji, co oznacza, że wniosek został skierowany do właściwego organu. Ponadto, strona zarzuciła organowi naruszenie przepisów należących do katalogu zasad ogólnych postępowania, a mianowicie norm nadrzędnych, według których prowadzone jest każde postępowanie przed organami administracji, tj. art. 7 kpa – zasady prawdy obiektywnej, art. 8 kpa – zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] Minister Administracji i Cyfryzacji, mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 2 i art. 144 w związku z art. 66 § 3 kpa, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku. W motywach rozstrzygnięcia organ powtórzył, że decyzje wydawane na podstawie art. 38 ust. 1 ww. ustawy o pracownikach urzędów państwowych stanowią szczególny rodzaj decyzji, o czym stanowi art. 39 ustawy, odsyłający do sądów powszechnych w sprawach dotyczących sporów powstałych m. in. na skutek wydania takich decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie E.S. zarzucił naruszenie ogólnych zasad postępowania administracyjnego, w tym art. 7 i art. 8 kpa, poprzez uchylenie się organu od prawidłowego zastosowania przepisów obowiązującego prawa i odstąpienie od rozpatrzenia sprawy zgodnie z wnioskiem strony i jej słusznym interesem; art. 77 § 1 kpa, poprzez zaniechanie ustalenia w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy w oparciu o cały materiał dowodowy i przyjęcie, że podstawą decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1983 r. nr [...] był art. 38 ust. 1 ww. ustawy o pracownikach urzędów państwowych; art. 156 § 1 pkt 2 kpa, poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której stan faktyczny sprawy zobowiązywał Ministra do jego zastosowania; art. 38 ust. 1 ww. ustawy o pracownikach urzędów państwowych, poprzez przyjęcie, że rozpatrzenie wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji jest sprawą o roszczenie ze stosunku pracy; art. 39 ww. ustawy o pracownikach urzędów państwowych, poprzez przyjęcie, że przepis ten ma zastosowanie do sytuacji ukształtowanej ww. decyzją. Formułując przedstawione zarzuty, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności obu podjętych w sprawie postanowień, ewentualnie o ich uchylenie, celem przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Ministra, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Minister Administracji i Cyfryzacji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zaprezentowane w wydanych w sprawie postanowieniach. Postanowieniem z dnia 25 lutego 2013 r. o sygn. akt II SA/Wa 1863/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał skarżącemu E.S. prawo pomocy, ustanawiając dla niego radcę prawnego. W piśmie procesowym z dnia [...] maja 2013 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał jego zarzuty, twierdzenia i wnioski przedstawione w sprawie, wskazując, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 1983 r. powinna podlegać ocenie w trybie administracyjnym. Skoro kompetencje Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w tym przedmiocie przejął Minister Administracji i Cyfryzacji, to on jest właściwy do rozpatrzenia wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności wspomnianej decyzji. Organ, analizując, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, powinien kierować się stanem prawnym obowiązującym w chwili wydania decyzji Wojewody [...] i utrzymującej ją w mocy decyzji Ministra Administracji i Gospodarki Przestrzennej. Rozstrzygający dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, jest stan prawa obowiązującego w dniu wydania tej decyzji. Na taką ocenę nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani tym bardziej zmiana interpretacji tego prawa. W chwili wydania skarżonych decyzji sprawy wypowiedzenia lub rozwiązania stosunku pracy z urzędnikiem państwowym mianowanym, przeniesienia albo zlecenia mu wykonywania innej pracy, przeniesienia na niższe stanowisko bądź zawieszenia w pełnieniu obowiązków były sprawami administracyjnymi. W piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2013 r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że przedmiotowa sprawa powinna być rozpoznana na podstawie przepisów obowiązujących w dniu wydania wadliwej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1983 r., zaś organem właściwym w tej kwestii jest Minister Administracji i Cyfryzacji, który przejął kompetencje w tym przedmiocie od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych – także inne osoby. Prawomocny wyrok sądu administracyjnego ma zatem w przedmiocie rozstrzygnięcia powagę rzeczy osądzonej (art. 171 ww. ustawy), czego konsekwencją procesową jest to, że nie można ignorować i zmieniać przedstawionej w nim oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania. W rozpoznawanej sprawie Sąd jest związany treścią orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i Naczelnego Sądu Administracyjnego, jakie zostały wydane w sprawach zainicjowanych wnioskiem E.S. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1983 r. nr [...] oraz decyzji Ministra Administracji i Gospodarki Przestrzennej z dnia [...] czerwca 1984 r. nr [...]. Ze sprawy wynika bowiem, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] marca 2008 r. stwierdził nieważność decyzji Ministra Administracji i Gospodarki Przestrzennej z dnia [...] czerwca 1984 r., wskazując w uzasadnieniu, że została ona wydana w wyniku rozpatrzenia odwołania złożonego po upływie terminu, co stanowi rażące naruszenie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie z dnia [...] marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 listopada 2009 r. o sygn. akt I SA/Wa 1169/08 uwzględnił skargę E.S. i uchylił obie powyższe decyzje Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, podając, iż niedopuszczalne było prowadzenie postępowania w trybie stwierdzenia nieważności decyzji jedynie w zakresie decyzji drugoinstancyjnej, gdyż postępowanie nadzorcze – z zasady – musi obejmować obie decyzje jako przedmiotowo tożsame. W związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2009 r. o sygn. akt I SA/Wa 1169/08 Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., wydaną na podstawie art. 105 § 1 kpa, umorzył postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Administracji i Gospodarki Przestrzennej z dnia [...] czerwca 1984 r., podnosząc, że po zakończeniu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Administracji i Gospodarki Przestrzennej z dnia [...] czerwca 1984 r. E.S. pismem z dnia [...] września 2008 r. wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1983 r., odwołującej E.S. ze stanowiska [...] w Urzędzie Wojewódzkim w S., która to decyzja została utrzymana w mocy decyzją Ministra Administracji i Gospodarki Przestrzennej z dnia [...] czerwca 1984 r. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku E.S. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1983 r., Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008 r. zwrócił przedmiotowy wniosek zainteresowanemu, argumentując, że właściwy do przeprowadzenia postępowania w sprawie jest sąd powszechny. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało następnie utrzymane w mocy postanowieniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2009 r., natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 października 2009 r. o sygn. akt II SA/Wa 469/09 oddalił skargę E.S. na to postanowienie. W wyroku tym Sąd wyjaśnił, że z dniem 1 stycznia 2004 r. utracił moc obowiązującą art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (t. j.: Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953 ze zm.). Wymieniony przepis stanowił, że od decyzji w sprawie wypowiedzenia lub rozwiązania stosunku pracy z urzędnikiem państwowym mianowanym, przeniesienia albo zlecenia mu wykonywania innej pracy, przeniesienia na niższe stanowisko bądź zawieszenia w pełnieniu obowiązków, urzędnikowi państwowemu mianowanemu przysługiwała skarga do sądu administracyjnego na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Powyższy przepis został skreślony przez art. 11 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) z dniem 1 stycznia 2004 r. Do czasu skreślenia z dniem 1 stycznia 2004 r., art. 38 ust. 2 ww. ustawy o pracownikach urzędów państwowych, sprawa rozpatrywania sporów o roszczenia urzędników ze stosunku pracy uregulowana była różnie wobec urzędników państwowych mianowanych i wobec urzędników państwowych zatrudnionych na podstawie umowy o pracę. W stosunku do urzędników państwowych mianowanych, w art. 38 ust. 1 ustawy o pracownikach urzędów państwowych, określone zostały rodzaje spraw, w których rozpatrywanie sporów podlegało trybowi postępowania administracyjnego oraz sądowoadministracyjnego. W związku ze skreśleniem ust. 2 art. 38 ustawy o pracownikach urzędów państwowych, ta kategoria spraw przypisana została kognicji sądu powszechnego – sądu pracy, co uzasadnia stosowanie przepisów ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.). Rozpoznając wniosek strony o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożony od wspomnianej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2010 r., organ ten decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. utrzymał w mocy kwestionowaną decyzję, uznając, że rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Administracji i Gospodarki Przestrzennej z dnia [...] czerwca 1984 r. jest prawidłowe, bowiem do oceny decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1983 r., jako decyzji wydanej w I instancji, właściwy jest sąd powszechny, a zatem – zdaniem organu – do oceny decyzji wydanej w II instancji w wyniku rozpatrzenia odwołania, tj. decyzji Ministra Administracji i Gospodarki Przestrzennej z dnia [...] czerwca 1984 r., również właściwy jest sąd powszechny – sąd pracy. Minister w decyzji tej podkreślił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 3 listopada 2009 r. o sygn. akt I SA/Wa 1169/08 wskazał na konieczność objęcia postępowaniem nadzorczym zarówno decyzji pierwszoinstancyjnej, jak i drugoinstancyjnej. Jednakże w sprawie dotyczącej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1983 r. wystąpiła res iudicata, gdyż Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji orzekł w tym zakresie o zwrocie podania z uwagi na brak właściwości i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 22 października 2009 r. o sygn. akt II SA/Wa 469/09 stanowisko to zaakceptował. Oceniając legalność decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2010 r. i z dnia [...] sierpnia 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 maja 2011 r. o sygn. akt II SA/Wa 56/11 oddalił skargę E.S., przyjmując przedstawione w tych decyzjach motywy za zasadne, zwłaszcza w aspekcie mocy wiążącej ww. wyroków. Wywiedziona od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 maja 2011 r. o sygn. akt II SA/Wa 56/11 skarga kasacyjna E.S. została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2012 r. o sygn. akt I OSK 1774/11. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku tym stwierdził, że z uwagi na wydanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku z dnia 22 października 2009 r. o sygn. akt II SA/Wa 469/09 w sprawie zachodzi sytuacja, o jakiej mowa w art. 153 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem zarówno organ, jak i Sąd związane były oceną prawną, jaką wyrażono we wskazanym orzeczeniu. Z zasady zawartej w art. 153 wynika natomiast, że ani organy, ani Sąd, nie mogą formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonymi wcześniej poglądami i są zobowiązane do podporządkowania się im w pełnym zakresie. NSA podkreślił, że jest związany prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 22 października 2009 r. o sygn. akt II SA/Wa 469/09, w którym stwierdzono, iż z dniem 1 stycznia 2004 r., w związku ze skreśleniem art. 38 ust. 2 ww. ustawy o pracownikach urzędów państwowych, kategoria spraw dotyczących sporów o roszczenia urzędników ze stosunku pracy – w odniesieniu do urzędników państwowych mianowanych – wyłączona została spod trybu postępowania administracyjnego i przypisana kognicji sądów powszechnych – sądów pracy. Pogląd ten, jak i wyrażona ocena co do braku właściwości drogi administracyjnej i sądowoadministracyjnej w sprawach dotyczących sporów z zakresu stosunku pracy urzędników mianowanych wiąże także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w niniejszej sprawie, wszak jej przedmiotem są postanowienia Ministra Administracji i Cyfryzacji orzekające o zwrocie E.S. podania o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1983 r. i decyzji Ministra Administracji i Gospodarki Przestrzennej z dnia [...] czerwca 1984 r. z uwagi na niewłaściwość organu w sprawie, w której – jak zostało przesądzone – właściwy jest sąd powszechny, tj. sąd pracy. W takim stanie rzeczy, postanowienia w przedmiocie zwrotu podania należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione przez stronę skarżącą za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Z tych względów, stosując art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Na podstawie art. 250 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" i § 15 pkt 1 w związku z § 2 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), Sąd przyznał pełnomocnikowi E.S. wynagrodzenie w wysokości 360 zł, powiększone o należny podatek od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, uznając konieczność podwyższenia stawki minimalnej w związku z nakładem pracy pełnomocnika.