II SA/Wa 1864/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. N. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1864/15 w części dotyczącej rozstrzygnięcia o kosztach postępowania w sprawie ze skargi A. N. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia zażalenia postanawia uzupełnić wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1864/14 w ten sposób, że dodać pkt 3 o treści: "zasądza od Ministra Obrony Narodowej na rzecz skarżącego A. N. kwotę 257 zł (dwieście pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania" Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 20 maja 2015 r. wydał wyrok w sprawie ze skargi A. N. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia zażalenia, którym uchylił zaskarżone postanowienie, stwierdzając jednocześnie, że nie podlega ono wykonaniu w całości. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 8 czerwca 2015 r. W dniu 9 czerwca 2015 r. (data nadania na kopercie) pełnomocnik skarżącego wniósł do Sądu wniosek o uzupełnienie wyroku w części dotyczącej rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zgodnie z § 3 tego przepisu orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów. Z kolei w myśl art. 200 cytowanej ustawy, w przypadku uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia spraw. Zgłoszenie przez stronę wniosku o przyznanie należnych kosztów, powinno nastąpić najpóźniej przez zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia (art. 210 § 1 cytowanej ustawy). Wniosek strony o zwrot kosztów sąd obowiązany jest przy tym rozstrzygnąć w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 209 cytowanej ustawy). Zgodnie z art. 205 § 2 cytowanej ustawy, do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Stosownie do § 14 ust 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez skarb państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490) stawka minimalna za czynności pełnomocnika w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji wynosi 240 złotych. W niniejszej sprawie Sąd w treści wyroku nie zawarł rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, choć strona skarżąca wniosek stosowny złożyła w skardze tj. przez zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia. Z tego względu wniosek o uzupełnienie wyroku uznać należy za zasadny. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 157, art. 209 oraz art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z § 2 ust. 1 i 2 oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c cytowanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.