II SA/Wa 1874/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Ewa Pisula-Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. T. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione postanawia odrzucić skargę. M. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2016 r., którym zostało utrzymane w mocy postanowienie Rektora - Komendanta Wojskowej Akademii Technicznej im. [...] w [...] z dnia [...] maja 2016 r. uznające za bezzasadne zarzuty M. T., dotyczące prowadzenia egzekucji administracyjnej. Postanowieniem tym Rektor-Komendant Wojskowej Akademii Technicznej, jako wierzyciel, zajął stanowisko w sprawie zgłoszonych zarzutów. Zaskarżone postanowienie Ministra Obrony Narodowej wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 16 września 2016 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Ministra Obrony Narodowej oraz poprzedzającego je postanowienia Rektora-Komendanta Wojskowej Akademii Technicznej i zobowiązanie organu I instancji do wydania decyzji o zwolnieniu skarżącego z obowiązku zwrotu kosztów, o których mowa w art. 124 ust. 6 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w związku z powołaniem go do zawodowej służby wojskowej, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zakres spraw poddanych kognicji sądów administracyjnych określa art. 3 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Przepis art. 3 § 2 ustawy został znowelizowany ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), która weszła w życie z dniem 15 sierpnia 2015 r. Jedną z wprowadzonych nowelizacją zmian było wyłączenie spod właściwości sądów administracyjnych możliwości kontroli orzeczeń wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Przed nowelizacją art. 3 § 2 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi posiadał następujące brzmienie: Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Obecnie przepis ten stanowi, że: Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte w dniu 10 października 2016 r. Zatem zastosowanie mają przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. Skoro więc przedmiotem wniesionej skargi jest postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela, co do zgłoszonych przez skarżącego zarzutów w toku postępowania egzekucyjnego w administracji, to skarga nie jest dopuszczalna i podlega odrzuceniu. Wskazać również należy, że co prawda organ II instancji pouczył zobowiązanego o prawie zaskarżenia postanowienia do sądu administracyjnego, to jednak pouczenie to było błędne. Jak zgodnie przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, błędne pouczenie o prawie wniesienia skargi nie tworzy prawa do skargi. O właściwości sądu administracyjnego przesądzają przepisy regulujące postępowanie sądowoadministracyjne obowiązujące w dniu rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej. Właściwości sądu administracyjnego nie można wyprowadzić z wadliwego pouczenia organu administracji publicznej lub pouczenia, które w dniu wydania zaskarżonego aktu było prawidłowe, ale w wyniku zmiany przepisów prawa utraciło swoją aktualność (vide np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 228/16 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 24 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 314/16, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym skarga wniesiona w sprawie niniejszej jest niedopuszczalna z tego powodu, że przedmiot skargi został wyłączony spod kognicji sądów administracyjnych. Dlatego na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.