II SA/Wa 1877/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Walawski Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung Sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.) Protokolant ref. staż. Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi J.O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] cofającą J.O. (dalej: jako "skarżący") pozwolenie na broń palną gazową do ochrony osobistej. Do wydania powyższych decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Skarżący posiadał pozwolenie na broń palną gazową do ochrony osobistej przyznane decyzją Komendanta Rejonowego Policji w K. z dnia [...] września 1990 r. W dniu [...] kwietnia 2011 r. Wydział Postępowań Administracyjnych KWP w S. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu przedmiotowego pozwolenia, w związku z otrzymanymi wyrokami: Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] listopada 2007 r., [...], prawomocnym od dnia [...] maja 2008 r., na podstawie którego został skazany na karę grzywny za popełnienie przestępstwa z art. 231 § 1 Kodeksu karnego, tj. za to, że w dniu [...] lipca 2002 r. w K. jako [...] nie dopełnił obowiązku podczas sporządzania aktu notarialnego dotyczącego podziału majątku poprzez udzielenie błędnej informacji jednej ze stron i zaniechał czynności wpisania terminu spłaty zobowiązań, czym działał na szkodę tej strony oraz Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] kwietnia 2009 r., [...], prawomocnym od dnia [...] czerwca 2009 r., na podstawie którego został skazany na 3 miesiące pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres próby dwóch lat oraz karę grzywny, za popełnienie przestępstwa skarbowego z art. 77 § 1 Kodeksu karnego skarbowego (dalej: "kks"), w zw. z art. 6 § 2 kks, za to, że jako płatnik pobierający podatek od czynności cywilnoprawnych dokonywanych w formie aktu notarialnego, nie wpłacał go w terminie na rachunek Urzędu Skarbowego w K. za okres od [...] stycznia 2007 r. do [...] września 2007 r. oraz za popełnienie wykroczenia skarbowego z art. 57 § 1 kks, tj. za to, iż będąc podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych, wbrew obowiązkowi ustawowemu uporczywie nie wpłacał podatku dochodowego za 2007 r., za miesiąc od stycznia do sierpnia 2007 r. oraz w terminie od dnia [...] kwietnia 2008 r. nie wpłacił należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2007 w kwocie 60 224 zł, czym naruszył art. 44 ust. 6, art. 45 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z powyższym, a w szczególności faktem skazania J.O. za przestępstwa umyślne, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. Nr 52, poz. 525 z późn. zm. – zwanej dalej "u.b.a.") Komendant Wojewódzki Policji w S. decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. postanowił cofnąć pozwolenie na broń palną gazową skarżącemu. W uzasadnieniu decyzji podniósł, że skazanie za przestępstwo umyślne, przemawia za utratą wiarygodności posiadacza tak szczególnego pozwolenia, jakim jest pozwolenie na broń, a stan faktyczny sprawy "wskazuje na brak odpowiedzialności osoby posiadającej broń". Podkreślił, że osobom, które nie respektują przepisów prawa, należy obligatoryjnie cofać pozwolenie na broń, gdyż wynika to z dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a. u.b.a. Inaczej mówiąc, w sprawie nie mogło zapaść inne rozstrzygnięcie, wobec skazania J.O. prawomocnymi wyrokami za przestępstwa umyślne. Od tej decyzji skarżący skierował odwołanie do Komendanta Głównego Policji, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Skarżący zarzucił organowi I instancji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195 – zwanej dalej "ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie u.b.a."), a który to przepis stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie cyt. ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Podkreślił, że zgodnie z normami prawa międzyczasowego, normy prawa materialnego stosuje się do zdarzeń, które powstały w czasie obowiązywania. Powołując się na zasady: lex retro non agit oraz zaufania obywateli do Państwa i równego ich traktowania wywiódł, że "zasady te sprzeciwiają się stosowaniu norm przywołanej ustawy w zakresie cofnięcie pozwolenia na broń osobie, która nabyła to prawo przed wejściem jej w życie, a po wejściu w życie nie popełniła przestępstw, o których mowa w ustawie z dnia 11 stycznia 2011 r., wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 pkt a. u.b.a." Rozpoznając odwołanie, wskazaną na wstępie decyzją Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268 a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ podkreślił, że skarżący został prawomocnie skazany za popełnienie przestępstw o charakterze umyślnym. Zgodnie zaś z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji obligatoryjnie cofa pozwolenie na broń, jeśli osoba której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 tego przepisu, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby, stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: tj. między innymi skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Bezspornym zaś jest, że przestępstwa za które został skazany J.O., tj. z art. 231 kk oraz z art. 77 w zw. z art. 6 kks, można popełnić tylko umyślnie. Organ odwoławczy podkreślił też, że przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, co w związku z treścią wyroku sądowego nie mogło skutkować innym rozstrzygnięciem. W zakresie bowiem ustalania przesłanek faktycznych i prawnych istotnych dla przyznania lub zachowania tak szczególnego uprawnienia, jakim jest prawo do posiadania broni, prawomocny wyrok Sądu, potwierdzający fakt popełnienia przestępstwa wiąże organy Policji w postępowaniu administracyjnym. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji organ odwoławczy wyjaśnił, że ustawa ta weszła w życie z dniem 10 marca 2011 r., zaś postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni wszczęto w dniu 4 kwietnia 2011 r., co wynika jednoznacznie z akt sprawy. Zgodnie zaś z treścią przepisu art. 3 tylko do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia jej w życie stosuje się przepisy dotychczasowe. Dlatego organ I instancji prawidłowo zinterpretował ten przepis. Organ odwoławczy nie uwzględnił też wniosku o umorzenie postępowania w sprawie, gdyż zgodnie z przepisem art. 105 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne podlega umorzeniu tylko wówczas, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. W sprawie nie ustały zaś powody, dla których wszczęto postępowanie o cofnięcie stronie prawa do broni. W skardze z dnia [...] lipca 2011 r. na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J.O. wniósł o jej uchylenie w całości, jako naruszającej prawo. Podobnie jak w odwołaniu wskazał, że zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji, w którym to przepisie została zawarta zasada nieretroaktywności prawa. Ustawodawca nie może bowiem ustanawiać prawa, które wiązałoby skutki prawne ze zdarzeniami prawnymi mającymi miejsce w przeszłości. Podkreślił też, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego wypracowano na tle przepisów przejściowych zasadę, według której w razie wątpliwości co do obowiązywania w czasie, należy przyjmować, że "każdy nowy przepis reguluje przyszłość, a nie przeszłość". W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie, w całości podtrzymał swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Z powyższego wynika, że sąd administracyjny nie jest kolejną instancją odwoławczą od ostatecznej decyzji administracyjnej, a - jak wspomniano wyżej - ocenia ten akt pod względem legalności. Należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako: p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, iż skarga wniesiona przez J.O. nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził bowiem, aby zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2011 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] kwietnia 2011 r., cofająca skarżącemu pozwolenie na broń palną gazową do ochrony osobistej, zostały wydane z naruszeniem prawa. Sąd nie podzielił sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia prawa materialnego, albowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organowi administracji podstawę do dokonania oceny stanu faktycznego, jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a. Rozstrzygając w niniejszej sprawie organ miał na względzie zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes obywateli. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6. Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a. pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Tymczasem w sprawie bezspornym jest, że skarżący został skazany prawomocnymi wyrokami za takie przestępstwa (z art. 231 § 1 kk oraz z art. 77 § 1 kks w zw. z art. 6 § 2 kks). Zdaniem Sądu powyższa ocena dokonana przez organ jest prawidłowa i nie nosi cech dowolności. Dodać należy, że z analizy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art.15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a. wynika, że wypełnienie dyspozycji tego przepisu obliguje organ do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń. Jest to więc tzw. decyzja związana, która nie daje możliwości innego rozstrzygnięcia organowi, jak tylko cofnięcie pozwolenia na broń. Faktu skazania za wymienione wcześniej przestępstwa nie kwestionuje sam skarżący podnosząc jedynie, że zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji, w którym to przepisie została zawarta zasada nieretroaktywności prawa. Skarżący na podstawie tego przepisu wywodzi, że ustawodawca nie może ustanawiać prawa, które wiązałoby skutki prawne ze zdarzeniami prawnymi mającymi miejsce w przeszłości. Stanowisko skarżącego, zdaniem Sądu, jest oczywiście błędne i pozostaje w sprzeczności z literalnym brzmieniem art. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji, który stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia jej w życie stosuje się przepisy dotychczasowe. Przepis ten, w ocenie Sądu, jest jasny, zrozumiały i nie wymaga jakiejkolwiek interpretacji. Reguluje on wprost, że tylko w stosunku do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia tej ustawy w życie, czyli do 9 marca 2011 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Ponieważ wobec skarżącego postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni wszczęto w dniu 4 kwietnia 2011 r., co wynika jednoznacznie z akt sprawy, to tym samym zastosowanie miały przepisy art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a. - wprowadzone w życie z dniem 10 marca 2011 r. ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195) - które przesądzają, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, a w związku z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. wydane pozwolenie broń należy cofnąć. Na tle przedmiotowej sprawy dodatkowo można wskazać, że broń palna jest towarem szczególnie reglamentowanym przez to, że dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Broń nie może bowiem stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która została prawomocnie skazana za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe – co jednoznacznie przesądził ustawodawca dokonując omawianej nowelizacji przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a. W tym kontekście organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. To właśnie ten wzgląd dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń, a więc wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne, a cofanie w sytuacjach, w których powyższy interes jest zagrożony. Reasumując, zdaniem Sądu, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji w S. nie dopuścił się - w ocenie Sądu - obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparł się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym, dokonując jego wszechstronnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego oraz oceniając znaczenie i wartość dowodów dla toczącej się sprawy. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu Komendant Główny Policji wydając zaskarżoną decyzję, utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie cofające skarżącemu pozwolenie na broń palną gazową do ochrony osobistej, prawidłowo zastosował przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, i z tej przyczyny należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku