II SA/Wa 1879/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędziowie WSA Danuta Kania Anna Mierzejewska Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2011 r. nr .[...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004r. Nr 52, I z. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] cofającą J. P. pozwolenie na broń palną myśliwską. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 20 grudnia 2010 r. Komendant Wojewódzki Policji w L. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia J. P. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich w związku z uzyskaną informacją o prowadzonym w stosunku do strony postępowaniu przygotowawczym o czyn z art. 178a § 1 k.k. tj. przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. W toku prowadzonego postępowania organ uzyskał wywiad środowiskowy o stronie sporządzony przez Komendę Powiatową Policji w S., opinię z Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w S., kopie materiałów z prowadzonego postępowania karnego oraz odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w S. II Wydział Karny z dnia [...] stycznia 2010 r. sygn. akt [...], mocą którego J. P. został uznany winnym popełnienia czynu z art. 178a § 1 k.k. polegającego na tym, że w dniu 21 listopada 2010 r. w S., kierował samochodem osobowym w ruchu lądowym po drodze publicznej będąc w stanie nietrzeźwości wyrażającym się zawartością 0,80 mg/dm3 alkoholu w wydychanym powietrzu. Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) Komendant Wojewódzki Policji w L. cofnął J. P. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, iż art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wskazuje jedynie przykładowo rodzaje przestępstw, których popełnienie przez posiadacza broni rodzi obawę użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zatem fakt popełnienia innych przestępstw również może wskazywać na takie cechy osobowe sprawcy (nieodpowiedzialność, brak wyobraźni, lekceważący stosunek do prawa, czy wreszcie brak szacunku dla życia i zdrowia innych osób), które rodzą uzasadnioną obawę użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ zaznaczył, że przestępstwo objęte przepisem art. 178a § 1 k.k. usytuowane jest wprawdzie w rozdziale XXI Kodeksu karnego, zatytułowanym "Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji", jednak faktycznie przedmiotem ochrony tego przepisu jest życie i zdrowie człowieka. Z uwagi zatem na zagrożenie jakie powoduje osoba prowadząca samochód po drodze publicznej znajdując się w stanie nietrzeźwości, nie można tego traktować jako zdarzenia pozostającego bez wpływu na ocenę strony jako posiadacza broni. Dopuszczenie się przez J. P. prowadzenia samochodu w stanie nietrzeźwości rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może korzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, a więc w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Faktu tego nie może zaś zmienić pozytywna opinia jaką cieszy się w miejscu zamieszkania i Zarządzie Okręgowym PZŁ w S. W ustalonym stanie faktycznym zasadnym jest zatem pozbawienie strony szczególnego uprawnienia jakim jest pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik J. P. zarzucił organowi I instancji błędną wykładnię art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. W ocenie pełnomocnika, organ I instancji winien był wykazać związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy rodzajem przestępstwa, za które strona została skazana, jej dotychczasową postawą i trybem życia, a obawą, o której mowa w tym przepisie prawa. Tymczasem organ tego nie uczynił, natomiast w nieusprawiedliwiony sposób przyjął, że czyn z art. 178a § 1 k.k. przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji godzi faktycznie w życie i zdrowie. Normalnym następstwem kierowania samochodem w stanie nietrzeźwości nie jest natomiast skutek w postaci wypadku, w którym inne osoby odnoszą obrażenia ciała, ciężki uszczerbek na zdrowiu bądź ponoszą śmierć. Pełnomocnik podkreślił, że J. P. w czasie przestępstwa nie miał przy sobie broni i był to incydent w jego życiu, który nie powinien rzutować na jego dotychczasową pozytywną opinię w środowisku lokalnym i łowieckim, ponieważ z bronią zawsze obchodził się nienagannie. Dlatego też wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Komendant Główny Policji, w wyniku rozpoznania powyższego odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, iż z brzmienia przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. i 5 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika jasno, że okolicznością decydującą o cofnięciu pozwolenia na broń jest wystąpienie obawy, o której w nim mowa, jednakże jego końcowa część stanowi jedynie wytyczną interpretacyjną wskazującą, w jakich w szczególności sytuacjach obawa ta zachodzi. Istotnym jest zatem, że katalog wskazanych w omawianym przepisie prawa materialnego okoliczności uzasadniających przedmiotową obawę jest z woli ustawodawcy otwarty, co oznacza, że organy Policji w sprawach o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń mają prawo i obowiązek uwzględniać wszelkie okoliczności, które mogą mieć znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Ustawodawca nie zastrzegł, iż nie ma to dotyczyć czynów bezprawnych popełnionych jeden raz, jak również, że winny one mieć jakikolwiek związek z bronią, choćby poprzez posiadanie jej przy sobie przez sprawcę przestępstwa. Organy Policji nie zostały też zobowiązane przepisami ustawy o broni i amunicji do udowodnienia, iż faktycznie posiadacz pozwolenia na broń posłużył się lub użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wystarczające jest bowiem samo domniemanie takiego zachowania. Dlatego też organ I instancji zasadnie podniósł, iż kierując się powyższymi wskazania należało przyjąć, że do przesłanek nie pozwalających przyznać prawa do broni, a poprzez dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 - nakazujących je cofnąć, należy zaliczyć m. in. przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, zwłaszcza te, których jednym ze znamion jest stan nietrzeźwości sprawcy, a to ze względu na wysoki stopień szkodliwości społecznej tego przestępstwa, związany z zagrożeniem także dla życia i zdrowia nie tylko sprawcy, ale także innych uczestników ruchu drogowego, umyślność czynu, a tak ewentualne jego skutki (np. śmierć lub kalectwo ludzi lub uszkodzenie mienia), możliwości wystąpienia których sprawca przez niedbalstwo lub lekkomyślność nie bierze pod uwagę. Organ odwoławczy podkreślił, że strona popełniając przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. miała aż 0,80 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, a więc przekroczyła próg nietrzeźwości określony w art. 115 § 16 pkt 2 k.k. (wynosi on 0,25 mg/l) ponad dwukrotnie, co jest równoznaczne z wyłączeniem możliwości szybkiej i skutecznej reakcji na zmieniające się warunki zewnętrzne. W ocenie Komendanta Głównego Policji daje to podstawę do stwierdzenia, że J. P. niewątpliwie - wbrew stanowisku jego pełnomocnika - stwarzał pośrednio zagrożenie nie tyle dla ogólnie pojętego bezpieczeństwa w komunikacji, co raczej dla życia i zdrowia swojego oraz innych uczestników ruchu drogowego, a także ich mienia, bowiem pod tak dużym wpływem alkoholu z łatwością mógł spowodować kolizję bądź wypadek. Zatem nie ma uzasadnienia zarzut, że organ I instancji nie wykazał związku pomiędzy takim, prawnie zakazanym pod groźbą kary, zachowaniem strony i jej dotychczasową postawą, a istnieniem przesłanek cofnięcia jej pozwolenia na broń. Nie zmieniają tego ustalenia żadne inne dowody, a więc również pozytywne opinie, których organy Policji przecież nie podważają, natomiast na podstawie przyznanych im przez ustawodawcę kompetencji stwierdzają, iż dowody te nie eliminują obawy, którą powzięły wobec strony wskutek kompleksowej oceny jej opisanego zachowania się, stanowiącego przestępstwo zagrożone karą nawet pozbawienia wolności do lat dwóch. W ustalonym stanie faktycznym i prawnym, zachowaniu J. P. pozwolenia na broń sprzeciwia się zatem interes społeczny (art. 7 k.p.a.), który wymaga, aby bronią dysponowały jedynie osoby gwarantujące bezpieczne i zgodne z przepisami jej użytkowanie. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik J. P. zarzucił organowi dokonanie wadliwego oraz dowolnego przyjęcia, że skarżący należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, mimo, iż nie zaistniały uzasadnione przesłanki do zajęcia takiego stanowiska, co doprowadziło do nieprawidłowego zastosowania uregulowania zawartego w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. W związku z powyższym wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej Komendanta Wojewódzkiego Policji w L.. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik zarzucił, że organy obu instancji nie wykazały na czym polega realna, uzasadniona obawa, że J. P. może użyć w przyszłości broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nie uwzględniły też opinii o skarżącym, które jednoznacznie wskazują, że nie została wyczerpana dyspozycja art. 15 ust. 6 ustawy o broni i amunicji. Zdarzenie na podstawie, którego wydana została decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń myśliwską było zdarzeniem jednorazowym i nie miało żadnego związku z bronią. W czasie kiedy, J. P. kierował pojazdem będąc w stanie nietrzeźwości broń była prawidłowo zabezpieczona w szafie pancernej. W tej sytuacji zaliczenie skarżącego do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jest krzywdzące, a domniemanie, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego nie ma żadnego potwierdzenia w rzeczywistości. Z uwagi na zastosowanie w tym przepisie wyrażeń nieostrych, organy Policji zobowiązane są natomiast do rozważenia w sposób wyjątkowo szczegółowy przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń. Sam fakt, że osoba posiadająca pozwolenie na broń została skazana za przestępstwo inne niż wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 nie oznacza, iż stwarza ona zagrożenie użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Niezbędne jest w takiej sytuacji wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został on skazany, a nadto cechami jego charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, co pozwoliłoby na wykazanie istnienia obawy, że posiadacz pozwolenia na broń może broni tej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Pełnomocnik podkreślił, że J. P. nie nadużywa alkoholu, nie popełnił do tej pory żadnych czynów nagannych (poza jednorazowym naruszeniem przepisu art. 178a k.k.), nie posiada ujemnych cech charakteru takich jak porywczość, niezrównoważenie, nieopanowanie i podobne. Prowadzenie przez niego pojazdu w stanie nietrzeźwości nie może być natomiast wystarczającą przesłanką do uznania, że sprawca tego czynu stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przesłanka nietrzeźwości nie została bowiem przewidziana przez ustawodawcę w ustawie o broni i amunicji. Tylko zatem przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu w ujęciu Kodeksu karnego uzasadniają obawę, o jakiej stanowi przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Wszystkie inne przestępstwa (w tym przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji) muszą być zaś rozpatrywane w kontekście stwarzania przez posiadacza broni obawy jej użycia niezgodnego z przepisami prawa. J. P. organy Policji oceniły zaś jedynie w kontekście występku, za popełnienie, którego został skazany, uznając jednocześnie, że posiadanie przez niego pozytywnych opinii oraz jego argumenty o dotychczasowym przestrzeganiu porządku prawnego i zasad współżycia społecznego nie wyłączają przestępnej oceny jego postępowania zawartej w wyroku skazującym. Prowadzi to do wniosku, że organ Policji obawę użycia broni sprzecznie z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego wyprowadził jedynie z faktu skazania J. P. za występek z art. 178 a k.k. Doszło tym samym do naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania podkreślił, że organy Policji dokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy zbierając również dowody korzystne dla skarżącego, czemu dały wyraz w wydanych decyzjach. Ustalenia poczynione na podstawie tych dowodów nie mogły jednak wpłynąć na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie eliminują one bowiem faktu złamania przez skarżącego obowiązującego prawa, co w kontekście ustalenia przez ustawodawcę, w drodze obligatoryjnego charakteru przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. i 5 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, prymatu interesu społecznego nad interesem prywatnym strony, musiało skutkować cofnięciem pozwolenia na broń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. W myśl natomiast art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zasadności wniesionej przez J. P. skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma uzasadnionych podstaw. W ocenie Sądu, przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ uwzględnił wszelkie rygory procedury administracyjnej, określające jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Organ zebrał dowody mające w sprawie istotne znaczenie, ocenił zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), ustosunkował się do twierdzeń skarżącego, a także uzasadnił wyczerpująco swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Wydając zaskarżoną decyzję Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji w L nie naruszyli także prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię prawa, czy też nieprawidłową subsumcję udowodnionej okoliczności pod stosowną normę prawną. Materialnoprawną przesłanką wydania zaskarżonej decyzji był przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Na gruncie powyższego przepisu należy rozróżnić dwie sytuacje. Pierwsza, w której osoba jest skazana lub toczy się w stosunku do niej postępowanie karne w związku z zarzutem popełnienia jednego ze wskazanych rodzajów przestępstw. Druga, gdy takie skazanie lub postępowanie nie ma miejsca, ale z jakichś innych powodów, istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wyraźnie odróżnia te sytuacje uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09. Z literalnego brzmienia przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 wynika, że ma on przede wszystkim zastosowanie do osób skazanych za którekolwiek z przestępstw wskazanych w tym przepisie. W takim bowiem przypadku jednostka, która została skazana prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw z mocy prawa jest uznawana za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Mówiąc innymi słowy, sam fakt popełnienia powyższego przestępstwa uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni. Katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest jednak otwarty (niewyczerpany). Przepis ten, daje zatem organowi Policji szeroki zakres możliwości dokonywania oceny, jakie to okoliczności faktyczne, leżące po stronie posiadacza broni są tymi, które stwarzają uzasadnioną obawę, że posiadacz broni może jej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Powołany przepis nie stwarza więc dla organu Policji przeszkody dla dokonania oceny, że dopuszczenie się przez posiadacza broni innego przestępstwa umyślnego może uzasadniać użycie broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W stanie faktycznym niniejszej sprawy jest okolicznością niesporną, że skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. II Wydział Karny z dnia [...] stycznia 2010 r. sygn. akt [...], został skazany za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. tj. prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości. W rozpoznawanej sprawie nie wchodziło zatem w grę automatyczne cofnięcie pozwolenia na broń, bowiem przestępstwo z art. 178a § 1 k.k., za popełnienie którego skarżący został prawomocnie skazany, nie należy do przestępstw wskazanych expressis verbis w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Do organów Policji należała zatem ocena, czy popełniony czyn wyczerpuje treść przesłanki z części pierwszej tego przepisu. Organy Policji oceny takiej dokonały i przyjęły, że skazanie za czyn polegający na prowadzeniu samochodu w stanie nietrzeźwości stanowi rodzaj bezpośredniego narażenia zdrowia lub życia osób trzecich. Wskazuje ponadto na rażące ignorowanie zasad bezpieczeństwa i porządku publicznego, co sumarycznie stanowi przesłankę uzasadniającą cofnięcie pozwolenia na broń. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że skarżący popełniając przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. miał aż 0,80 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, a więc przekroczył próg nietrzeźwości określony w art. 115 § 16 pkt 2 k.k. ponad dwukrotnie, co jest równoznaczne z wyłączeniem możliwości szybkiej i skutecznej reakcji na zmieniające się warunki zewnętrzne. W ocenie Sądu, w kontekście powyższych ustaleń faktycznych, zarówno zastosowanie przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, jak i jego wykładnię dokonaną przez organy Policji należy uznać za prawidłowe. Osobie, która wprowadza się w stan nietrzeźwości, a następnie decyduje się na prowadzenie pojazdu, niewątpliwie przypisana być powinna cecha wyjątkowej nieodpowiedzialności. Uzasadnione jest zatem przyjęcie, że osoba taka, nie umiejąc pokierować swoim postępowaniem, nie daje gwarancji bezpiecznego posiadania i używania broni palnej. Skoro ma ona trudność z zapanowaniem nad sytuacjami, w których dochodzi do spożycia alkoholu, domniemywać trzeba, że również posiadana broń palna stanowić będzie mogła przedmiot możliwego niedozwolonego użycia, powodującego zagrożenie dla zdrowia, życia lub mienia innych osób. Oznacza to możliwość wykorzystania broni w sposób niekontrolowany, wynikający właśnie z potencjalnego wprowadzenia się w stan nietrzeźwości. Fakt, że osoba posiadająca broń na tyle nie kontroluje swego postępowania, że prowadzi pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości, powoduje uzasadnioną obawę użycia w takim stanie broni. A to wystarcza, aby organ administracji, związał wystąpienie uzasadnionej obawy z powyższymi zależnościami pomiędzy doprowadzeniem się do stanu nietrzeźwości, a możliwością użycia broni. Nienaganna opinia skarżącego zarówno w miejscu zamieszkania, jak i wśród myśliwych, nie stanowi w świetle powyższych ustaleń dowodu mogącego uzasadniać odmienne przekonanie, co do sposobu zachowania się skarżącego w przyszłości. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że nienaganna opinia posiadacza broni w środowisku zawodowym, jak i społecznym, nie stanowi dowodu mogącego "równoważyć" skutki skazania za popełnienie przestępstwa komunikacyjnego w stanie nietrzeźwości (wide: wyrok NSA z 15 lipca 2009 r. sygn. II OSK 1160/08; wyrok NSA z 19 lutego 2010 r. sygn. II OSK 324/09, wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 2017/09). W świetle popełnionego przez skarżącego czynu, badanie jego charakteru i dotychczasowej postawy życiowej nie może bowiem zmienić oceny co do tego, że jest on osobą nieodpowiedzialną. Fakt popełnienia przestępstwa z art. 178a k.k. i skazania daje zatem podstawę do przyjęcia, że skarżący nie spełnia "najwyższych standardów zachowania", wymaganych od posiadacza broni (wide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2007 r. o sygn. akt II OSK 1172/06, LEX 368211). Wypełnienie przesłanki zaliczenia skarżącego do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, musiało zatem skutkować – zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy – cofnięciem pozwolenia na broń przez właściwy organ. W świetle powyższego argumenty strony skarżącej odnośnie niewłaściwego zastosowania wskazanych w decyzji przepisów ustawy o broni i amunicji oraz błędnej ich wykładni nie mogą być uznane za zasadne. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.